9 χρόνια και 9 μήνες. Αντίο.

"Στον άλλον, στον Μπόρχες, συμβαίνουν όλα. Εγώ, περπατώ στο Μπουένος Άιρες και σταματώ, ίσως πια μηχανικά, για να κοιτάξω την κάμαρα μιας εισόδου και την καγκελόπορτα∙ νέα του Μπόρχες λαβαίνω με το ταχυδρομείο και βλέπω το όνομα του σε μια τρανδρία καθηγητών ή σε ένα βιογραφικό λεξικό. Εμένα μ' αρέσουν οι κλεψύδρες, οι χάρτες, η τυπογραφία του 18ου αιώνα, η γεύση του καφέ και η πεζογραφία του Στήβενσον∙ ο άλλος, μοιράζεται μαζί μου αυτές τις προτιμήσεις, αλλά με ένα τρόπο ματαιόδοξο που τις μετατρέπει σε σε καμώματα θεατρίνου. θα 'ταν υπερβολικό να πω ότι οι σχέσεις μας είναι εχθρικές∙ εγώ ζω, εγώ αφήνομαι να ζω, μόνο και μόνο για να μπορεί ο Μπόρχες να υφαίνει τη λογοτεχνία του, κι αυτή η λογοτεχνία με δικαίωνει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ ότι έχει γράψει μερικές αξιοσημείωτες σελίδες, αλλά αυτές οι σελίδες δεν μπορούν να με σώσουν, ίσως γιατί το καλό δεν ανήκει πια σε κανέναν, ούτε καν στον άλλον, αλλά στη γλώσσα ή τη παράδοση. Κατά τα άλλα, εγώ είμαι καταδικασμένος να χαθώ, να χαθώ για πάντα, και μόνο κάποια στιγμή μου μπορεί να επιβιώσει στον άλλον. Λίγο λίγο, του τα παραχωρώ όλα, κι ας ξέρω τη διεστραμμένη συνήθειά του να παραποιεί και να υπερβάλλει. Ο Σπινόζα κατάλαβε πως όλα τα πράγματα θέλουν να παραμείνουν αυτό που είναι∙ η πέτρα, πέτρα, και η τίγρη, τίγρη. Εγώ, θα παραμείνω Μπόρχες∙ όχι ο εαυτός μου (αν υποτεθεί ότι είμαι κάποιος), αν και αναγνωρίζω τον εαυτό μου λιγότερο στα βιβλία του απ' όσο στα βιβλία πολών άλλων ή στο γραντζούνισμα μιας κιθάρας. Πριν κάποια χρόνια, προσπάθησα να απελευθερωθώ απ' αυτόν, και πέρασα στις μυθολογίες των προαστίων στα παιχνίδια με το χρόνο και το άπειρο∙ αυτά τα παιχνίδια, όμως, τώρα πια ανήκουν στο Μπόρχες, και θα χρειαστεί να επινοήσω άλλα. Έτσι, όλη μου η ζωή είναι μια φυγή, κι όλα τα χάνω κι όλα ανήκουν στη λήθη- ή σ' αυτόν.
Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας γράφει αυτή τη σελίδα."

Ο Μπόρχες κι εγώ, Χ. Λ. Μπόρχες

Είναι πάντα συγκινητικό όταν κάποιος ακολουθεί μια μοναχική, προδιαγεγραμμένη πορεία προς το θάνατο. Δεν είναι εύκολο για κανέναν και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο βαθιά ανθρώπινο. Τον κ. Παρασκευαϊδη δεν τον ήξερα. Πολλοι λίγοι τον ήξεραν, αλλά έχω ακούσει ότι ήταν ένας γελαστός, συμπαθητικός άνθρωπος. Προσωπικά, εκτίμησα την αξιοπρέπεια του και την καρτερία του μπροστά στο αναπόφευκτο.
Τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, από την άλλη, τον παρακολουθούσα χρόνια τώρα. Λαοπρόβλητος, δημοφιλής, πολιτικά ενεργός, διχαστικός. Πολέμιος του Διαφωτισμού και του χωρισμού εκκλησίας-κράτους, υπερασπιστής μια φανταστικής ιστορικής εικόνας για την εκκλησία, οργίλος. Αυτόκλητος υπερασπιστής των ελληνικών αξιών, όπως αυτός τις έκρινε και μεγάλος μάστορας του επικοινωνιακού παιχνιδιού. Πνευματικό τέκνο του πιο συντηρητικού - με την αρνητική έννοια του όρου- μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Καλό σας ταξίδι, λοιπόν, παμμακάριστε Χριστόδουλε. Μακάρι να είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει. Δυστυχώς, εγώ θα σας θυμάμαι από τις παρακάτω φράσεις.

"Εσείς εδώ και χιλιάδες άλλοι είσθε οι γνήσιοι Έλληνες πατριώτες, όχι απλώς αιθεροβάμονες του παρελθόντος. Υπάρχουν όμως κάποιοι γραικύλοι που θέλουν τη συρρίκνωση της Εκκλησίας, γιατί ξέρουν ότι το έθνος οφείλει την επιβίωση του σε αυτήν"
27/5/1998

"Είναι ευκαιρία σήμερα, γιατί τη φωνή μας την καταγράφουν οι ουρανοί, να ξαναπούμε προς πάσα κατεύθυνση, και προς την πολιτισμένη Δύση και προς τη βάρβαρη Ανατολή. Να πούμε και πάλι πώς είμαστε διατεθημένοι να επαναλάβουμε το "Μολών Λαβέ" και να διατρανώσουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν είναι εύκολος ο τράχηλος του Έλληνα."
15/8/1998 Παναγία Σουμελά

"Αυτό είναι μάθημα θρησκευτικών ή είναι μάθημα όπως το ονειρεύονται οι ευρωπαϊστές, αυτοί που τους έχουν ονομάσει ευρωλιγούρηδες"
3/9/1999 Θεολογικό συνέδριο

" Η προσπάθεια γίνεται από ορισμένους διανοούμενους του καιρού μας, οι οποίοι δεν κρυβουν τις προθέσεις τους αυτές, τις έχουν κατ' επανάληψη γράψει και υπάρχουν και τα γραπτά, εντούτοις θα πρέπει οι ίδιοι να ζυγίσουν τις συνέπειες, αν όχι για το μέλλον της πατρίδος μας, τουλάχιστον για το μέλλον της κοινωνίας και για την πολιτική τους παράταξη, δεδομένου ότι ο λαός τιμωρεί και ο λαός αναγνωρίζει να εκτιμά και αναλόγως να συμπεριφέρεται."
Για τις ταυτότητες, 29/5/2000 Άγιος Νεκτάριος Αίγινας

"Οι διανοούμενοι τα έχουν ξεπουλήσει όλα. Ορισμένοι οπαδοί του διαφωτισμού και της δήθεν θρησκευτικής άχρωμης κοινωνίας, εν ονόματι όπως λέμε της ελευθερίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιδιώκουν να επιβάλουν ένα στυγνό και απάνθρωπο καθεστώς, πάνω στις συνειδήσεις των πιστών ανθρώπων. Όλη αυτή η κίνησις είναι ύποπτη, δεν είναι απλώς για την τήρηση κάποιων ανθρωίνων δικαιωμάτων"
14/5/2000, Ραδιόφωνο της Εκκλησίας

"Δεν μπορούν οι βάρβαροι να έρθουν στην οικογένεια των χριστιανών. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί. Δεν είναι απο κακία. Είναι συνέπεια και πρέπει να την έχουμε για να μην τα χάσουμε όλα εν ονόματι της διπλωματίας."
4/12/2003 Αγία Βαρβάρα Πατησίων

"Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα το πόνημά σας...
Το αποσταλέν βιβλίο σας... εντυπωσιάζει τον αναγνώστη με την απλότητα και τη γλαφυρότητα του λόγου, το ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημα και την πηγαία ειλικρίνεια, τη συγκινητική εξιστόρηση και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού. Όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σας... υπήρξατε εκφραστής ξεχωριστών προσώντων και αρετών και γράψατε ιστορία, την οποία ο ιστορικός του μέλλοντος καλείτα να εκτιμήσει και να προσδιορίσει..."
Επιστολή προς τον Στ. Παττακό με αφορμή την αυτοβιογραφία του, 31/5/2001

"Όμολογώ ότι δεν ήξερα πως γίνονται βασανιστήρια, πως υπήρξε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Όλα αυτά ήρθαν στο φως μετά. Δεν πειράζει, μπορεί να το ήξερε ο τότε αρχιεπίσκοπος. Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυκτωμένος. Μπορεί γιατί εγώ τότε σπούδαζα."
3/2001