Εγώ

Πάντα είχα πρόβλημα με την ερώτηση "Λοιπόν τι κάνεις;". Τα κουτάκια που πρέπει να συμπληρωθούν σε ιστοσελίδες και forum είναι ακόμα χειρότερα. "Για μένα". "Περιγράψτε τον εαυτό σας". Πώς απαντάς σε μια τέτοια ερώτηση; Τα χειρότερα είναι αυτές οι κυλιόμενες λίστες. "Διαλέξτε τον τομέα σας". Εκπαίδευση/Επιστήμη/Κοινωνικές επιστήμες. Δεν μου κάνει τίποτα από αυτά μόνο του. Θέλω και τα τρία. Ωπ δεν γίνεται, διάλεξε.

Στην καθημερινότητά μας, η απάντηση κρύβεται πίσω από το επάγγελμα. Αυτό θέλει να μάθει ο άλλος τις περισσότερες φορές. "Είμαι εκπαιδευτικός/ιδιωτικός υπάλληλος/δημόσιος υπάλληλος. Δουλεύω στην παραπαιδεία/στην Εθνική/ στον Ζάρα". Και; Είμαστε αυτό που κάνουμε, λοιπόν; Είμαστε αυτό που μπορούμε να παράξουμε. Η Οικονομετρία στη θέση του θεού.

Άλλη προσέγγιση: "Έχω σπουδάσει Φυσική/Θεολογία/Οικονομικά. Έχω κάνει μεταπτυχιακό. Κάνω διδακτορικό. ". Όχι και πολύ καλύτερα. Μάλλον χειρότερα. Είμαστε αυτό που μάθαμε; Το εγώ δεν είναι μια συλλογή από πληροφορίες και ικανότητες. Είναι; Αν ναι, είναι ικανότητα το να παίζεις πιάνο, το να έχεις χιούμορ ή το να έχεις μια αύρα ερωτισμού; Βεβαιώς, βεβαίως, αλλά τα δυο τελευταία μην τα γράψεις στο CV, θα το καταλάβουν στη συνέντευξη. Θυμηθείτε αυτό: Το σύγχρονό απαιτεί να περιδιαβαίνεις ανάμεσα σε πολλαπλές ταυτότητες. Μόνο έτσι γίνεται το πρώι να απολύεις κάποιον και το βράδυ να παίζεις με την κόρη σου στο σπίτι. Αν σκεφτόσουν την κόρη σου την ώρα της απόλυσης, θα διαλυόσουν.

'Εγώ είναι ο άλλος". Δε θυμάμαι ποιος Γάλλος φιλόσοφος το είπε. Μάλλον κάποιος υπαρξιστής. Είμαι λοιπόν οι άλλοι γύρω μου; Μακάρι. Έχω φίλους που αγαπώ και εμπιστεύομαι. Έχω ανθρώπους με τους οποίου μπορώ να γελάσω, να τσακωθώ, να συζητήσω. "Ότι αγγίζω γίνεται θεϊκό" λέει ο Whitman. Μάλλον το ανάποδο. Ότι με αγγίζει με εξυψώνει. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό. Εγώ και το είδωλό μου. Εγώ ως συμβολισμός του εαυτού μου στα μάτια των άλλων. Άρα δεν αρκεί αυτό.

Τι μένει λοιπόν; Α, ναι. Τα θέλω και τα μπορω. Παίζω κιθάρα. Διαβάζω πολύ. Και σε αυτό το χώρο θα μιλάω, θα αφρίζω, θα γράφω αναμασώντας τα λόγια πιο δυνατών ψυχών. Θα σχολιάζω, θα τραγουδάω παράφωνα και θα θυμάμαι ποιήματα.Θα χτυπιέμαι κάτω για το κόσμο γύρω μου, θα μορφάζω και θα δαγκώνω τα σίδερα. Θα αμπελοφιλοσοφώ και θα καταγγέλω με όλη τη σοβαρότητα ενός πεντάχρονου. "Μαμά τί κάνει αυτός;"

Αλλά δεν θα κάνω τίποτα. Όπως κι εσύ. Όπως κι οι περισσότεροι, ευτυχώς όχι όλοι. Κατάλαβες τώρα, υποκριτή αναγνώστη, όμοιε και αδερφέ μου;