16

"Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες
Καλα φαγαμε καλα ηπιαμε
Καλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδω
Μικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζοντας
Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.
Στο παιδι μου
Στο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια
Και του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλι
Για τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκο
Μα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια
Τωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλω
Λεω το σκυλο σκυλο, το λυκο λυκο, το σκοταδι σκοταδι,
Του δειχνω με το χερι τους κακους, του μαθαινω
ονοματα σαν προσευχες, του τραγουδω τους νεκρους μας,
Α, φτανει πια!
Πρεπει να λεμε την αληθεια στα παιδια."
Μ. Αναγνωστάκης

Σε ξέρω χρόνια τώρα. Κάποτε σε είχα συμμαθητή, αργότερα μικρό αδερφάκι και τώρα... τώρα σε έχω μαθητή. Πάνε σχεδόν 12 χρόνια. Σε έχω γνωρίσει δυστυχώς μόνο από την Αθήνα, μου έχουν πει ότι αλλού είσαι αλλιώς. Ίσως επειδή είσαι κατά βάθος ίδιος. Είσαι 14, είσαι 15, είσαι 16, είσαι 17. Ας πούμε ότι είσαι 16, έτσι για να συννενοηθούμε. Είσαι δεκαεξάρης, μας γαμάς τα Λύκεια.

Σε παρατηρώ πολύ καιρό. Σε έχω βρίσει, σε έχω πετάξει έξω από την τάξη, σε έχω κρατήσει όταν έκλαιγες, σε έχω ακούσει να μου μιλάς για τα γκομενικά σου. Σε έχω δει να μεγαλώνεις και να μπαίνεις στο ίδιο, κοινό μας λούκι και σε έχω δει να ξανάρχεσαι στην τάξη μου. Άλλο πρόσωπο, άλλο σώμα, άλλη ουσία. Ίδια όμως ψυχή. Μου αρέσεις, κατά βάθος. Με κρατάς ενήμερο, με συνδέεις με τον Χρόνο. Μαθαίνω ότι καινούργιο από σένα. Με έμαθες να χλευάζω τις κουβέντες περί νέας γενιάς. Αλήθεια, νομίζουν οι υπόλοιποι ότι με μια γενίκευση θα τιθασεύσουν ένα σύμπαν ψυχών; Σκατά στα μούτρα τους. Μου δίδαξες, με σκληρό τρόπο, πόσο μάταιο είναι να προσπαθώ να σε καταλάβω συνολικά. Τώρα πια έμαθα την αλήθεια του Μήτσιου "Κάθε άνθρωπος και ένα σύμπαν". Και σε μια γωνιά αυτού του Σύμπαντος, στην πιο άχαρη και αφιλόξενη μεριά, σε στέλνουν σε μένα για να την βάλω σε τάξη. Και προσπαθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Και κατά βάθος δε θέλω, κιόλας. Δε γίνεται απέξω, πρέπει απο μέσα. Κάνω τον κοσμικό σου τροχονόμο.

Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι είμαι για σένα αυτό που ήταν κάποτε για μένα άλλοι. Κάποτε, μια εποχή που σου φαίνεται ότι ανήκει στην περίοδο του Όθωνα, είχα μακρύ μαλλί και φορούσα μαύρα. Και μου την έλεγαν για αυτό, και με ζόριζαν. Και εγώ τους αγνοούσα και γελούσα συγκαταβατικά. Τώρα, σοφός με τόση πείρα, σε βλέπω να μου έρχεσαι με το μποξεράκι να εξέχει και με τα μαλλιά σου σαν απομεινάρια από ατύχημα. Και στη λέω. Και σε χλευάζω. Και σε δουλεύω. Και εσύ με τη σειρά σου με κοιτάς συγκαταβατικά, χαμογελώντας και μπαίνεις αναστενάζοντας για μάθημα. Τί κοσμική δικαιοσύνη, Θέε μου. Έγινα αυτό που κορόιδευα. Για αυτό μου αρέσει που με γράφεις. Γίνεται να δείχνεις το δάχτυλο σου, το μεσαίο, κάθε φορά που στη μπαίνω; Μαλάκα υποκριτή.

Δεν σε κολακεύω. Σε έχω δει από την καλή και από την ανάποδη. Κυρίως από την ανάποδη. Ξέρω πόσο καλομαθημένος είσαι, πόσο έχεις μάθει να θεωρείς δεδομένο ότι είσαι ενήλικος, αλλά τρέχεις να κρυφτείς σαν παιδί όταν η ευθύνη μοιράζεται. Ξέρω πώς παίζεις στα δάκτυλα τους γονείς σου και έχω πικρή πείρα από την ξεροκεφαλιά σου. Καμιά φορά είσαι για σφαλιάρες και με το ζόρι κρατιέμαι να μην στις ρίξω. Εγώ, που στη ζωή μου δεν έχω φάει καμία. Και όταν χτυπιέμαι κάτω για να σου δείξω, υπάρχει περίπτωση να ξέρω κάτι. Δυστυχώς, τα χρόνια δεν πέρασαν από πάνω μου έτσι. Όλο και κάτι έμεινε.

Τέλος πάντων, δεν τα λέω για σένα αυτά. Για μένα τα λέω. Ξέρεις, από αυτά τα κουλά που κάνουν οι μεγαλύτεροι. Μάλλον σε έχω χάσει εδώ και ώρα και μιλάω μόνος μου. Καληνύχτα λοιπόν. Θα τα πούμε, έτσι κι αλλιώς, αύριο, στην τάξη.