Αχ, να θέλεις να γράψεις τόσα πολλά και να μην έχεις αρκετές ανάσες! Περιμένει ακόμα η πρόσκληση για παιχνίδι, σκονισμένη πια αλλά πολύτιμη για μένα, άσχετα αν δεν έχω προλάβει να συμμετάσχω ακόμα. Αγχωμένος, θα ακολουθήσω την εσωτερική σειρά που μου έχω επιβάλλει και θα γράψω για την τελευταία παράσταση που πήγα: Την 'Κατσαρίδα'.
Σίγουρα έχετε ακούσε για αυτήν. Μια παράσταση φαινόμενο, από το πουθενά κάνει τρία χρόνια επιτυχία. Και μάλιστα παίζουν νέα παιδιά, με ελληνικό σενάριο. Πολύ τις γουστάρω τις προσπάθειες αυτές, που σαν αγριόχορτα φυτρώνουν στην άγονη ελληνική γη. Και στεναχωριέμαι που δεν θα γράψω αυτά που θα ήθελα να είχα να γράψω.
Ας ξεκινήσουμε από τα καλά. Πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί, που σφύζουν από ενέργεια και κινητικότητα, που μόνοι τους και χωρίς σκηνικά γεμίζουν την σκηνή και εναλλάσουν τις Μάσκες της τέχνης τους. Μπράβο παιδιά.
Νευρώδης και ευρηματική σκηνοθεσία. Με τα ελάχιστα να κάνεις τα μέγιστα. Θαυμασμός και δέος. Καλογραμμένο σενάριο, αυτοαναφορικό και αυτοδιαπλεκόμενο.
Θα μου πείς, τότε τί λείπει; Όσο και να λυπάμαι που το λέω, η Ιδέα. Τόσο ταλέντο σπαταλημένο για να πείτε τί; Κάτι Κοέλιο-ώδες, του στυλ 'Το Σύμπαν συνομωτεί ' και τέτοια; Φιλοσοφία επιπέδου Κοσμοπόλιταν ; Ότι άμα το θές γίνεται; Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Αν η κατσαρίδα στο τέλος αποτύγχανε, το έργο θα έλεγε κάτι σπουδαίο. Έτσι όπως έγινε όμως, μου θύμιζε παιδική παράσταση.
Επίσης, ήταν λίγο αναίτια μεγάλο. Αν ο Μότσαρτ δεν μπορούσε να γράψει όπερα τριών ωρών χωρίς να βαριέται ο κόσμος, τότε ούτε εσείς μπορείτε παιδιά, συγγνώμη. Δεν χρειάζονταν όλα, κόψτε κάτι.
Και τελειώνω με αυτό: Το να παίζεις με το κοινό, το να το κάνεις να συμμετέχει και όλα αυτά, είναι καλά και πρωτότυπα. Όταν το συμπεριλαμβάνει, όμως, κάθε νέα παράσταση, είναι απλώς αναμενόμενο.
Εν κατακλείδι, γουστάρω την ομάδα και γουστάρω που φτιάξαν μόνοι την επιτυχία τους. Γουστάρω το ταλέντο που αναβλύζει σε όλη την προσπάθεια και τις σκηνοθετικές καινοτομίες που περιλαμβάνει. Δεν γουστάρω όμως την απλοϊκότητα του μηνύματος.
Σίγουρα έχετε ακούσε για αυτήν. Μια παράσταση φαινόμενο, από το πουθενά κάνει τρία χρόνια επιτυχία. Και μάλιστα παίζουν νέα παιδιά, με ελληνικό σενάριο. Πολύ τις γουστάρω τις προσπάθειες αυτές, που σαν αγριόχορτα φυτρώνουν στην άγονη ελληνική γη. Και στεναχωριέμαι που δεν θα γράψω αυτά που θα ήθελα να είχα να γράψω.
Ας ξεκινήσουμε από τα καλά. Πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί, που σφύζουν από ενέργεια και κινητικότητα, που μόνοι τους και χωρίς σκηνικά γεμίζουν την σκηνή και εναλλάσουν τις Μάσκες της τέχνης τους. Μπράβο παιδιά.
Νευρώδης και ευρηματική σκηνοθεσία. Με τα ελάχιστα να κάνεις τα μέγιστα. Θαυμασμός και δέος. Καλογραμμένο σενάριο, αυτοαναφορικό και αυτοδιαπλεκόμενο.
Θα μου πείς, τότε τί λείπει; Όσο και να λυπάμαι που το λέω, η Ιδέα. Τόσο ταλέντο σπαταλημένο για να πείτε τί; Κάτι Κοέλιο-ώδες, του στυλ 'Το Σύμπαν συνομωτεί ' και τέτοια; Φιλοσοφία επιπέδου Κοσμοπόλιταν ; Ότι άμα το θές γίνεται; Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Αν η κατσαρίδα στο τέλος αποτύγχανε, το έργο θα έλεγε κάτι σπουδαίο. Έτσι όπως έγινε όμως, μου θύμιζε παιδική παράσταση.
Επίσης, ήταν λίγο αναίτια μεγάλο. Αν ο Μότσαρτ δεν μπορούσε να γράψει όπερα τριών ωρών χωρίς να βαριέται ο κόσμος, τότε ούτε εσείς μπορείτε παιδιά, συγγνώμη. Δεν χρειάζονταν όλα, κόψτε κάτι.
Και τελειώνω με αυτό: Το να παίζεις με το κοινό, το να το κάνεις να συμμετέχει και όλα αυτά, είναι καλά και πρωτότυπα. Όταν το συμπεριλαμβάνει, όμως, κάθε νέα παράσταση, είναι απλώς αναμενόμενο.
Εν κατακλείδι, γουστάρω την ομάδα και γουστάρω που φτιάξαν μόνοι την επιτυχία τους. Γουστάρω το ταλέντο που αναβλύζει σε όλη την προσπάθεια και τις σκηνοθετικές καινοτομίες που περιλαμβάνει. Δεν γουστάρω όμως την απλοϊκότητα του μηνύματος.
4 σχόλια:
Δεν το γνωρίζω το έργο.
:-)
Καλό Σ/Κ Hypocrite
ήγουν
Λα Κουκαρτάτσα
Σαφες.
Λακωνικά σχόλια!
Βάσσια, ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Γούφα Έσχατε: :)
συμφωνώ απόλυτα
ευρηματικές οι επιμέρους σκηνές αλλά χωρίς να υποστηρίζουν το μέγεθός τους
αξίζει πάντως να τη δείτε όσοι δεν το κάνατε ακόμα
καλο σαββατοκύριακο και απο μένα
Δημοσίευση σχολίου