2/11/08

Φυλάξασθαι χρέος

''No nation ever had an army large enough to guarantee it against attack in time of peace or insure its victory in time of war'
Calvin Coolidge

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβρισκα στο στρατό τη μοναξιά. Την έλλειψη της την είχα διαγνώσει απο καιρό, δια αντικατοπτρισμού, χαμένος στην έρημο του συμπιεσμένου χρόνου της πολιτικής μου ζωής. Σαν επιβάτης σε υπερταχεία ή ίσως σαν οδηγός σε αγώνα ταχύτητας, έβλεπα τις χαρές και τις λύπες μου (αν έχω πράγματι τέτοιες) να φεύγουν από το τζάμι, να θολώνουν μπροστά στην αδυσώπητη ταχύτητά μου. Και να τωρα, ήρθε η μοναξιά να με θεραπεύσει από το φάρμακο της υπερπροσπάθειας.

Όταν διαβάζεις πολύ γρήγορα, χάνεις λέξεις, αλλά το νόημα τους ανασυντίθεται εντός σου από την ολότητα του κειμένου. Η στριμωγμένη μοναξιά του στρατού με αναγκάζει να κοιτώ τα γράμματα ένα ένα και απαριθμώντας τα δέντρα να δημιουργώ το δάσος. Ήταν φαίνεται η ψυχή μου υπερβολικά στεγνωμένη για να κρεμιέμαι τώρα έτσι απελπισμένα από τη Λογοτεχνία. Το σωσσίβιο μου είναι από μολύβι και βουλιάζει, αλλά είναι το μόνο που έχω. Η υπεροψία με καταδίκασε σε εθελούσια έξοδο ενός χρόνου. Που θα παέι όμως. Έχω φυλάξει ένα σπίρτο για να κάψω τα βιβλία μου όταν γεράσουν.


1 σχόλια:

RosenRed είπε...

Καλως όρισες φίλε μου στην χακί πραγματικότητα... Είναι τόσο περίεργο, δεν είναι; Πάντως μην κάψεις τα βιβλία σου... Και τα γερασμένα βιβλία έχουν πολλά να πουν.