Du hast

'One never really knows who one's enemy is.'
Jurgen Habermas

Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να βάλεις τον εαυτό σου στις σωστές του διαστάσεις. Ειδικά αν αυτές που έχεις στο μυαλό σου είναι κολακευτικές, ετεροκαθοριζόμενες. Είναι ωραίο, γλυκό να σε εκτιμούν εκεί που θες να σε εκτιμούν. Αν είσαι όμως τυχερός, αν έχεις κάνει κάτι σωστό στα διαβάσματά σου, στις επιλογές των φίλων σου, θα υπάρχει μια φωνή που δε θα κοιμάται μαζί σου το βράδυ. Αυτή η αδιόρατη υποψία ότι δεν είσαι αυτός που θες να είσαι, ακόμα και αν το βλέμμα των άλλων δομεί μια εικόνα που σε χαϊδεύει. Μια μικρή σπίθα που κάνει τον εγωισμό σου να μυρίζει καμένο.

Τί κάνεις τότε;

Θέλει τύχη και αποφασιστικότητα. Όσοι ξέρω έτσι το έκαναν. Πρέπει να μπορέσεις να πετάξεις τα ρούχα και τα στολίδια που σε κολακεύουν, αυτά που φοράς για καιρό κι έχουν πάρει τη φόρμα σου, πρέπει να τα ανταλλάξεις με κουστούμια από σκληρό ύφασμα και με παπούτσια άβολα. Πάντα η φυγή απαιτούσε τα εργαλεία της.

Κάποιοι πήγαμε Έξω. Κάποιοι εξω-ορίστηκαν εσωτερικά. Κάποιοι το πολέμησαν μένοντας στάσιμοι σε μια εποχή ταχύτητας. Τα πάντα εν τέλει κρίθηκαν εκ του αποτελέσματος.

Εδώ που είμαι μαθαίνω πολλά. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ότι δεν είμαι καλός σε αυτό που αποφάσισα να κάνω, ότι δεν μπορώ να παίξω με τα μεγάλα παιδιά, ότι τελικά δεν φτάνουν τα χέρια μου πολύ μακριά.

Και ότι μπορώ ακόμα αυτό να το αλλάξω.