"Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι."
Κική Δημουλά, Η περιφραστική πέτρα

Και πέρασαν οι μέρες της βροντής και του κεραυνού, της αμφιβολίας και της ελπίδας. Και έμεινα εγώ και το παρελθοντικό μου μέλλον που δεν έγινε παρόν. Ξαναβρίσκομαι με γνωστούς και φίλους, φίλοι που έγιναν γνωστοί και γνωστοί που δεν ξέρω αν θα γίνουν φίλοι. Χειραψία με την παλιά μου πραγματικότητα. Επανεκτίμηση.

Δε μου δόθηκε το τάλαντο να μιλήσω, αλλά να βλέπω και ενιότε να καταλαβαίνω. Παντρεύτηκα τις αναγνώσεις μου, πίνω καφέ μαζί τους, τους λέω την ημέρα μου και αυτές με κοιτάνε με ήρεμη δεκτικότητα. Διηγούμαι τον αποχαιρετισμό, κουρασμένα τους απαγγέλω στρατηγικές, όπως οι στρατιώτες τις υπηρεσίες. Βλέπω τα τραίνα να περνούν και συμβιβάζομαι με τα μαθήματα που αναγκάστηκα να μάθω. Εγωτίζω, πετυχημένα. Τραβάω λέξεις στην τύχη από τη νύχτα.

Τέρμα τα κεκτημένα, τέρμα τα χτυπήματα στην πλάτη, τέρμα η παρατεταμένη εφηβεία. Έκανα δεν έκανα το γλέντι, ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Βελτιώθηκα ή αφέθηκα; Δεν έχω πια πίστη ούτε στην αυτανάγνωση.

Ο νέος φόβος μου είναι ότι φωνάξαν τη σειρά μου και δεν άκουσα.