Τόση εκπαίδευση για να γίνω χοντρόπετσος και τελικά αλώθηκα εκ των έσω.
Δε βοηθάει την αλαζονία μου ότι που και που επιβεβαιώνομαι.
Εν τέλει, εσείς που εισβάλλατε στο δημόσιο Λόγο, σας αγάπησε κανείς; Σας συγχώρεσε; Βγάλατε έστω καμία γκόμενα;
Κάτι είναι κι αυτό.
Συνέχισε να επιχειρηματολογεί, ενώ εγώ κοιτούσα μαγεμένος τα χείλη της, τον λαιμό της, τα στήθη της που ανεβοκατέβαιναν. Όταν τη φίλησα, συμφώνησε αμέσως με το επιχείρημα της πράξης μου.
Πόσο να κατηγορήσεις ανθρώπους που τουλάχιστον προσπάθησαν.
Ζωντάνευε μόνο όπου την ακουμπούσα.
Τα δακρυγόνα ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ: Βγαίνοντας, όλοι έχουν Δίκιο.
Και που δε σ' έχω, ποια η διαφορά με το να σε είχα.
Τα αποσιωπητικά πρέπει να καταργηθούν. Δεν είναι αυτή εποχή για κρυμμένα σημαινόμενα.
Αυτή η αηδιαστική αυταρέσκεια, όταν μιλάς με φιλόλογους για ποίηση και βλέπεις στα μάτια τους την αμφιβολία.
Δεν είμαι οι απόψεις μου. Δεν τις έχω πια και σε τόση εκτίμηση.
Με σπαράγματα δουλειά δε γίνεται.
Ερωτική έλξη: Μια ελεγχόμενη πτώση προς τις προσδοκίες.
Λοιπόν συνάδελφοι. Ας καρφιτσώσουμε τις λέξεις πάνω στο χαρτί σαν πεταλούδες σε δειγματολόγιο. Καθώς ψυχορραγούν, θα τις κατατάξουμε σε γένη, κλίσεις και τάξεις.
Καταλάβαμε τί δε σου αρέσει. Και την τεχνική του δήγματος βεβαίως την κατέχεις. Μίλα όμως και για ό,τι αγαπάς. Ή αλλιώς: Εύκολα γκρεμίζεις. Να χτίσεις μπορείς;
Μη λες για το τι έχεις διαβάσει, που πήγες, τι είδες ή τι άκουσες. Πες για το τι σχέση αναγκάστηκες να αναπτύξεις με όλα αυτά. Έτσι κι αλλιώς, θα υπάρχουν και μετά από σένα.
-Και τι θα κάνεις όταν ανακαλυφθούν οι λεκτικές λαθροχειρίες σου;
-Τον έκπληκτο βεβαίως! Θα πω ότι τη γνώση αυτή την προϋπέθετα από την αρχή.
Παλιά τραγούδια παρατημένα στην άκρη σαν ξεχαρβαλωμένα αμάξια.
Ίσως τα ψευδώνυμα να είναι μια κάποια λύσις. Στην εποχή αυτή των ονομάτων, εννοώ.
Εγώ, ο πλασμένος για τον χτύπο των αιθουσών
Ο ιεροφάντης των μελαγχολικών γυναικών και ο μοναχικός δρομέας νυχτερινών δρομολογίων
Ο αστρογάβαλος, ο στιχοκτόνος και ιμερηγερέτης.
("Την κόλαση σας αγοράζετε Χριστιανοί"
φώναζε ο παπάς στους δρόμους της Θεσσαλονίκης).
φώναζε ο παπάς στους δρόμους της Θεσσαλονίκης).
Αδιάφορες προτάσεις ψωνίζουν αγοραία ρήματα σε κακόφημα κείμενα.
Προσοχή, νωπή καλλιέργεια. Ξεβάφει αν την ακουμπήσεις.
Εμένα ρωτήστε για την ευτυχία σας, που την βλέπω απ' έξω.
Να δούμε ποιος θα κερδίσει, το μέσο ή το μήνυμα.
Αγχωμένοι και ανύποπτοι, προχωρούν μακαρίζοντας ο ένας τον άλλον.
Κι όλα αυτά επειδή δε σε πήρε ακόμα τηλέφωνο.
3 σχόλια:
Δε θελω να γνωριζω παρα πολυ τους ανθρωπους.
Ολα προς τι;
Ζησαμε παιδικα χρονια ,νιοτη - διαφορετικα.
Δεν ηταν δειλος γιατι ειχε συναισθηση της δειλιας του.
Η φοβερη εξυπναδα του ,χωρις ιχνος ευαισθησιας.
Τα φτωχοπαιδα που εγιναν αφεντικα.
Ερωτας : οσο υπαρχουν το αγνωστο και οι αυταπατες .
Στην εβραίικη γεοτονια τα παιδια δεν τον παιζανε γιατι δεν ηταν εβραιος.
Τελος βγηκε παρανομος στα ευθυμα χρονια της ειρηνης.
Τα ταξιδια που δεν εκανε.
Ειχε ζησει δυο ολοιδιες σκηνες πριν απο την "Καζαμπλανκα"
Ολοι καποτε νεοι.
Ερημια γυρω σου σιγα σιγα.
Η διαδοχη των ημερων.
Ολοι κομπλεξικοι με το ηθος.
Ολα συναισθηματικα - λες και δεν το ξερω.
Θα ζητουσε μια ωρα προθεσμια ,να καψει τα παλια γραμματα.
Παλιες μεγαλες οικογενειες στα γαλλικα μυθιστορηματα,πολλα αδελφια,πολλα ξαδελφια συνομηλικα,μεγαλα εξοχικα σπιτια-καλοκαιρια.
Υστερα απο οχτω χρονια εμαθε πως το τηλεφωνο της εκεινο το βραδυ ηταν χαλασμενο.
Το παρελθον μιας αυταπατης.
Μιλουσε συνεχως με παρενθεσεις και αποσιωπητικα ,σαν τυφλος που βαδιζε σ΄ενα δωματιο γεματο επιπλα.
Κι ηξερες πως ολα αυτα αργα η γρηγορα θα τελειωσουν.
Καπου αναμεσα στο αξιοπρεπες μελο και στο φτηνο παθος.
Δεν εφταιγε ο ιδιος.Τοσος ητανε.
Το ηξερε πως δεν θα αντεχε στο Μεγαλο Πονο.
Ημουν στη φυλακη και δεν ηρθες να με δεις.
Ο Μπαχ.
Πραγματα που δεν λεγονται - δεν εξηγουνται.
Αγαπουσε ακομη και τον αριθμο του τηλεφωνου της.
Το ανανεουμενο αισθημα ενος επικειμενου κακου.
Ανθρωποι χωρις λεβεντια.
Δυο κατηγοριες παντα: οι δρωντες και οι θεατες.
Δεν υπαρχει πνευματικος ηρωισμος.
Μες το σταματημενο αυτοκινητο της εσφιγγε ωρες τα χερια.
Ζησαμε,εννοουν γλεντησαμε.
Επισκευαστης αναμνησεων.
Παντα συντηρητικος στα μη ουσιωδη.
Εβρεχε παλι..
Ελπιζες απο απελπισια.
Τωρα πια στην Τεχνη οχι μεγεθη-απλως αποχρωσεις.
Το δηθεν χαμενο παρελθον.
Γιατι υποχρεωτικα να μιλησω;
Ψαχνοντας τις λεξεις αρχισε το ψεμα.
Τελικα καταληξαν στα ιδια παλι λογια: φιλια,κατανοηση,εμπιστοσυνη.
Ομως γιατι αυτος ο κομπος εδω στο στηθος..
Ομως ποτε δεν θα μου εξηγησεις το πως και το γιατι.
Οχι πια το πως θα ζησεις καλυτερα ,αλλα αν θα ζησεις καν.
Η αγαπη ειναι ο φοβος που μας ενωνει με τους αλλους.
Ποσα αλλα κρυμμενα βαθεια...
Με άλλα λόγια: και αυτό και το προηγούμενο, θυμίζουν κάτι μεγάλο. Γνώμη μου είναι ότι χρειάζεται ο Όκκαμ για να γίνουν κάτι μεγάλο. Οικονομία και λιγότερη "λαϊκότητα" (?).
Αυτός ήταν ο 'φόρος τιμής' που έλεγα. Όντως θυμίζουν, μέχρι αντιγραφής σχεδόν. Τώρα αν θα καταφέρω την οικονομία και τη λιγότερη λαϊκότητα, είναι ένα ζήτημα. Άλλωστε, δεν πάω για το μεγάλο, πάω όμως για το δικό μου,
Ευχαριστώ Φιλήμων!
Δημοσίευση σχολίου