Θραύσματα ημερολογίου

Ως που η μετριότητα των άλλων μπορεί να είναι δικαιολογία;


Ας το πάρω απόφαση: δεν έχω να πω τίποτα σε κανέναν (λέω όμως πολλά σε ελάχιστους).


Μικρός για τα μεγάλα, μέτριος για τα μέτρια, ανύπαρκτος στα μικρά: Δεν είναι κακή για αυτανάγνωση.


Το ότι μπορώ να τους παρακολουθήσω με ευκολία λέει πολλά για αυτούς και λίγα για μένα.


Ποσοτικοποίηση με λέξεις, σαν υφαντό από ατσαλόσυρμα.


Η ξένη φωνή σαν δανεικό κουστούμι σε επαρχιακό γάμο.


Ξανά και ξανά μου δόθηκε η ευκαιρία να μετρηθώ. Ξανά και ξανά βγήκα μέτριος. Δε μαθαίνω με τίποτα τελικά.


Η αρχή ενός πράγματος που ήδη μοιάζει άχρονο.


Τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους της σαν μαύρες ηλιαχτίδες.


Από την αυτοπειθαρχία της άρνησης στον συβαριτισμό της αποδοχής. Δε μου αρκώ , αλλά τόσος είμαι.


Πώς να εκφράσω το αδήριτο χωρίς να κλέψω λέξεις;


Ανέτειλες
κι όλα τα άστρα σβήσαν
από το στερέωμα.

(Πόσα χαικάι χωράει ο κόσμος;)

Είχα αλλάξει τη διακόσμηση. Είχα βάλει λουλούδια στο βάζο και είχα τακτοποιήσει τους σωρούς με τα βιβλία. Περίμενα πια τους επισκέπτες. Άφησα ανοικτή την πόρτα και κάθισα στη νέα μου καρέκλα.

Κανείς δεν ήρθε.

Σιγά σιγά, βγήκα μέχρι την εξώπορτα και κοιτούσα τον κόσμο να περνά. Μ' ένα φιλικό χαμόγελο, έδειχνα την είσοδο.

Κανείς δεν ήρθε.

Το βράδυ απογοητευμένος έκλεισα το φως. Μόνο τότε άκουσα τους καλεσμένους μου να φεύγουν.


Αφιέρωση:
Αν πω ότι ξέρεις ν' αγαπάς
θα καταλάβεις ότι είναι για σένα;