tag:blogger.com,1999:blog-64115769286481666582012-01-28T21:13:01.668+02:00Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-50090752815708213602011-10-24T05:01:00.002+03:002011-10-24T06:16:57.631+03:00<span style="font-weight: bold;">Εξιλέωση</span><br /><br />Όποιος θέλει να εξιλεωθεί για τα πάντα<br />αποτυγχάνει<br /><br />Όποιος θέλει να εξιλεωθεί για πολλά<br />εξιλεώνεται μόνο λίγο<br /><br />Όποιος θέλει να εξιλεωθεί για λίγα<br />δεν εξιλεώνεται καθόλου<br /><br />Όποιος θέλει μόνο να εξιλεωθεί<br />γι΄ αυτό που επιδέχεται εξιλέωσης χωρίς καμία ζημιά<br />απλώς κάνει μεγαλύτερη ζημιά<br /><br />Ίσως πρέπει να εξιλεωθούμε<br />αλλά όχι μόνο με εξιλέωση<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το αδίκημα</span><br /><br />Μην κοιτάτε<br />αλλού<br />καλοί μου πολίτες<br />αλλά κοιτάξτε<br />βαθιά στα μάτια<br />των νεαρών νεο-Ναζί<br />που έμαθαν<br />στην πολιτεία σας<br />να πιστεύουν εκ νέου<br />στην παλιά παράνοια<br /><br />Δεν κοιτάξατε<br />αρκετά επίμονα<br />εάν για ένα λεπτό<br />δεν δείτε<br />σε αυτά τα μπλε<br />ή καφέ<br />ή ακόμα και γκρίζα μάτια<br />το δικό σας είδωλο<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τα τελευταία λόγια του Δον Κιχώτη</span><br /><br />Εάν έχεις<br />τα τρομερά πανιά του ανεμόμυλου<br />μπροστά στα μάτια σου<br />τότε η καρδιά σου<br />και το κεφάλι σου<br />και η λόγχη σου<br />σε τραβάνε στη μάχη<br />ενάντια στους γίγαντες<br /><br />Αν όμως μετά το γέλιο<br />του όχλου<br />έχεις ακόμα<br />τα τρομερά πανιά του ανεμόμυλου<br />μπροστά στα μάτια σου<br />και τον γίγαντα<br />ακόμη στο κεφάλι σου<br />τότε<br />η λόγχη<br />πάει στην καρδιά σου<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σιωπή</span><br /><br />Σιωπή είναι το τιτίβισμα<br />των πουλιών που δεν είναι εκεί<br />Σιωπή είναι η θραύση και η υποχώρηση των κυμάτων<br />της στεγνής θάλασσας<br /><br />Σιωπή είναι το τρεμόπαιγμα<br />μπροστά στα μάτια μου στο σκοτάδι<br />Σιωπή είναι ο γδούπος<br />των χορευτών στα αυτιά μου<br /><br />Σιωπή είναι η μυρωδιά<br />του καπνού και της ομίχλης<br />στα συντρίμμια<br />ένα πρωινό στον πόλεμο<br /><br />Σιωπή είναι αυτό που ήταν<br />ανάμεσα στην Ναν και σε μένα<br />δίπλα στο φέρετρό της<br />Σιωπή δεν είναι αυτό που εκείνη ήταν<br /><br />Σιωπή είναι η ηχώ<br />των ομιλιών και των υποσχέσεων<br />Σιωπή είναι ο βράχος πάνω στον οποίο στηρίζονται όλες οι λέξεις<br /><br />Σιωπή είναι ότι παραμένει απ’ τις<br />κραυγές<br />Σιωπή είναι η σιωπή<br />Σιωπή είναι το μέλλον μας<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Διαβάζοντας ποιήματα</span><br /><br />Οποιοσδήποτε<br />περιμένει σωτηρία<br />από ένα ποίημα<br />θα ήταν καλύτερα<br />να μάθει<br />να διαβάζει ποιήματα<br /><br />Οποιοσδήποτε<br />δεν περιμένει καμία σωτηρία<br />από ένα ποίημα<br />θα ήταν καλύτερα<br />να μάθει<br />να διαβάζει ποιήματα<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ο περιορισμός</span><br /><br />Σε πολλά βιβλία<br />έχω διαβάσει<br />μόνο τον εαυτό μου<br /><br />Ό,τι δεν ήμουν εγώ<br />δεν μπορούσα<br />να το αποκρυπτογραφήσω<br />καθόλου<br /><br />Έτσι πραγματικά<br />δεν υπήρχε καμιά ανάγκη<br />να διαβάσω<br />τα βιβλία<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αλλά ίσως</span><br /><br />Οι μεγάλες μου λέξεις<br />δε θα με προστατέψουν απ’ το θάνατο<br />και οι μικρές μου λέξεις<br />δε θα με προστατέψουν απ΄ το θάνατο<br />καμιά λέξη κανενός είδους<br />ούτε η σιωπή ανάμεσα στις μικρές και στις μεγάλες λέξεις<br />δε θα με προστατέψουν απ΄ το θάνατο<br /><br />Αλλά ίσως<br />κάποιες από αυτές τις λέξεις<br />και ίσως ειδικά οι μικρές<br />ή ακόμη και η σιωπή<br />μεταξύ των λέξεων<br />θα προστατέψουν κάποιους ανθρώπους από το θάνατο<br />όταν θα είμαι νεκρός<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Η επιλογή μου</span><br /><br />Ας πούμε ότι σε χάνω<br />και μετά πρέπει να αποφασίσω<br />αν θα σε ξαναδώ μια φορά ακόμα<br />και το ξέρω:<br />Την επόμενη φορά<br />θα μου φέρεις<br />δέκα φορές περισσότερη θλίψη<br />και δέκα φορές λιγότερη ευτυχία<br /><br />Τι θα διάλεγα;<br /><br />Θα ήμουν τρελά ευτυχισμένος<br />αν σε ξαναδώ<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ίσως</span><br /><br />Τα ποιήματα<br />τα οποία είναι πολύ πιο εύθραυστα<br />από την πέτρα<br />θα αντέξουν ίσως περισσότερο<br />από το πέτρινο μου σπίτι<br /><br />Όταν γεράσουν<br />δε θα<br />πάθουν άνοια<br />όπως ίσως πάθω εγώ<br />Δε θα είναι<br />βάρος σε κανέναν<br />όπως ίσως θα είμαι εγώ<br /><br />Και ίσως θα<br />διατηρήσουν<br />κάτι από αυτό που είμαι<br /><br />όταν εγώ<br />δε θα μπορώ πια<br />να το κρατήσω ασφαλές<br />από τον ή στο<br />θάνατό μου<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χωρίς εσένα</span><br /><br />Όχι τίποτα<br />χωρίς εσένα<br />αλλά όχι το ίδιο<br /><br />Όχι τίποτα<br />χωρίς εσένα<br />αλλά ίσως λιγότερα<br /><br />Όχι τίποτα<br />αλλά λιγότερα<br />όλο και λιγότερα<br /><br />Ίσως όχι τίποτα<br />χωρίς εσένα<br />αλλά όχι πολύ περισσότερα<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αυτό που είναι</span><br /><br />Είναι τρελά<br />λέει η λογική<br />Είναι αυτό που είναι<br />λέει η αγάπη<br /><br />Είναι δυστυχία<br />λέει η προσοχή<br />Δεν είναι τίποτα παρά πόνος<br />λέει ο φόβος<br />Δεν έχει μέλλον<br />λέει η διαίσθηση<br />Είναι αυτό που είναι<br />λέει η αγάπη<br /><br />Είναι γελοίο<br />λέει η περηφάνια<br />Είναι ανόητο<br />λέει η προσοχή<br />Είναι αδύνατο<br />λέει η εμπειρία<br />Είναι αυτό που είναι<br />λέει η αγάπη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-5009075281570821360?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-60242467892898678682011-08-30T04:12:00.008+03:002011-09-05T01:17:29.488+03:00<div style="text-align: justify;">Ως που η μετριότητα των άλλων μπορεί να είναι δικαιολογία; <br /> <br /> <br />Ας το πάρω απόφαση: δεν έχω να πω τίποτα σε κανέναν (λέω όμως πολλά σε ελάχιστους). <br /> <br /> <br />Μικρός για τα μεγάλα, μέτριος για τα μέτρια, ανύπαρκτος στα μικρά: Δεν είναι κακή για αυτανάγνωση. <br /> <br /> <br />Το ότι μπορώ να τους παρακολουθήσω με ευκολία λέει πολλά για αυτούς και λίγα για μένα. <br /> <br /> <br />Ποσοτικοποίηση με λέξεις, σαν υφαντό από ατσαλόσυρμα. <br /> <br /> <br />Η ξένη φωνή σαν δανεικό κουστούμι σε επαρχιακό γάμο. <br /> <br /> <br />Ξανά και ξανά μου δόθηκε η ευκαιρία να μετρηθώ. Ξανά και ξανά βγήκα μέτριος. Δε μαθαίνω με τίποτα τελικά. <br /> <br /> <br />Η αρχή ενός πράγματος που ήδη μοιάζει άχρονο. <br /> <br /> <br />Τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους της σαν μαύρες ηλιαχτίδες. <br /> <br /> <br />Από την αυτοπειθαρχία της άρνησης στον συβαριτισμό της αποδοχής. Δε μου αρκώ , αλλά τόσος είμαι. <br /> <br /> <br />Πώς να εκφράσω το αδήριτο χωρίς να κλέψω λέξεις; <br /> <br /> <br />Ανέτειλες <br />κι όλα τα άστρα σβήσαν <br />από το στερέωμα. <br /><div style="text-align: right;"> (Πόσα χαικάι χωράει ο κόσμος;) <br /></div> <br /> <br />Είχα αλλάξει τη διακόσμηση. Είχα βάλει λουλούδια στο βάζο και είχα τακτοποιήσει τους σωρούς με τα βιβλία. Περίμενα πια τους επισκέπτες. Άφησα ανοικτή την πόρτα και κάθισα στη νέα μου καρέκλα. <br /><div style="text-align: center;">Κανείς δεν ήρθε. <br /></div>Σιγά σιγά, βγήκα μέχρι την εξώπορτα και κοιτούσα τον κόσμο να περνά. Μ' ένα φιλικό χαμόγελο, έδειχνα την είσοδο. <br /><div style="text-align: center;">Κανείς δεν ήρθε. <br /></div>Το βράδυ απογοητευμένος έκλεισα το φως. Μόνο τότε άκουσα τους καλεσμένους μου να φεύγουν. <br /> <br /> <br />Αφιέρωση: <br />Αν πω ότι ξέρεις ν' αγαπάς <br />θα καταλάβεις ότι είναι για σένα; <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6024246789289867868?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-50077770671595377572011-07-10T16:00:00.005+03:002011-07-10T16:24:04.921+03:00Η παράφραση ως άποψη.<br /><br /><br />Τόση εκπαίδευση για να γίνω χοντρόπετσος και τελικά αλώθηκα εκ των έσω.<br /><br /><br />Δε βοηθάει την αλαζονία μου ότι που και που επιβεβαιώνομαι.<br /><br /><br />Εν τέλει, εσείς που εισβάλλατε στο δημόσιο Λόγο, σας αγάπησε κανείς; Σας συγχώρεσε; Βγάλατε έστω καμία γκόμενα;<br /><div style="text-align: right;">Κάτι είναι κι αυτό.<br /></div><br /><br />Συνέχισε να επιχειρηματολογεί, ενώ εγώ κοιτούσα μαγεμένος τα χείλη της, τον λαιμό της, τα στήθη της που ανεβοκατέβαιναν. Όταν τη φίλησα, συμφώνησε αμέσως με το επιχείρημα της πράξης μου.<br /><br /><br />Πόσο να κατηγορήσεις ανθρώπους που τουλάχιστον προσπάθησαν.<br /><br /><br />Ζωντάνευε μόνο όπου την ακουμπούσα.<br /><br /><br />Τα δακρυγόνα ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ: Βγαίνοντας, όλοι έχουν Δίκιο.<br /><br /><br />Και που δε σ' έχω, ποια η διαφορά με το να σε είχα.<br /><br /><br />Τα αποσιωπητικά πρέπει να καταργηθούν. Δεν είναι αυτή εποχή για κρυμμένα σημαινόμενα.<br /><br /><br />Αυτή η αηδιαστική αυταρέσκεια, όταν μιλάς με φιλόλογους για ποίηση και βλέπεις στα μάτια τους την αμφιβολία.<br /><br /><br />Δεν είμαι οι απόψεις μου. Δεν τις έχω πια και σε τόση εκτίμηση.<br /><br /><br />Με σπαράγματα δουλειά δε γίνεται.<br /><br /><br />Ερωτική έλξη: Μια ελεγχόμενη πτώση προς τις προσδοκίες.<br /><br /><br />Λοιπόν συνάδελφοι. Ας καρφιτσώσουμε τις λέξεις πάνω στο χαρτί σαν πεταλούδες σε δειγματολόγιο. Καθώς ψυχορραγούν, θα τις κατατάξουμε σε γένη, κλίσεις και τάξεις.<br /><br /><br />Καταλάβαμε τί δε σου αρέσει. Και την τεχνική του δήγματος βεβαίως την κατέχεις. Μίλα όμως και για ό,τι αγαπάς. Ή αλλιώς: Εύκολα γκρεμίζεις. Να χτίσεις μπορείς;<br /><br /><br />Μη λες για το τι έχεις διαβάσει, που πήγες, τι είδες ή τι άκουσες. Πες για το τι σχέση αναγκάστηκες να αναπτύξεις με όλα αυτά. Έτσι κι αλλιώς, θα υπάρχουν και μετά από σένα.<br /><br /><br />-Και τι θα κάνεις όταν ανακαλυφθούν οι λεκτικές λαθροχειρίες σου;<br />-Τον έκπληκτο βεβαίως! Θα πω ότι τη γνώση αυτή την προϋπέθετα από την αρχή.<br /><br /><br />Παλιά τραγούδια παρατημένα στην άκρη σαν ξεχαρβαλωμένα αμάξια.<br /><br /><br />Ίσως τα ψευδώνυμα να είναι μια κάποια λύσις. Στην εποχή αυτή των ονομάτων, εννοώ.<br /><br /><br />Εγώ, ο πλασμένος για τον χτύπο των αιθουσών<br />Ο ιεροφάντης των μελαγχολικών γυναικών και ο μοναχικός δρομέας νυχτερινών δρομολογίων<br />Ο αστρογάβαλος, ο στιχοκτόνος και ιμερηγερέτης.<br /><div style="text-align: right;">("Την κόλαση σας αγοράζετε Χριστιανοί"<br />φώναζε ο παπάς στους δρόμους της Θεσσαλονίκης).<br /></div><br /><br />Αδιάφορες προτάσεις ψωνίζουν αγοραία ρήματα σε κακόφημα κείμενα.<br /><br /><br />Προσοχή, νωπή καλλιέργεια. Ξεβάφει αν την ακουμπήσεις.<br /><br /><br />Εμένα ρωτήστε για την ευτυχία σας, που την βλέπω απ' έξω.<br /><br /><br />Να δούμε ποιος θα κερδίσει, το μέσο ή το μήνυμα.<br /><br /><br />Αγχωμένοι και ανύποπτοι, προχωρούν μακαρίζοντας ο ένας τον άλλον.<br /><br /><br />Κι όλα αυτά επειδή δε σε πήρε ακόμα τηλέφωνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-5007777067159537757?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-50939353078351443922011-07-09T00:54:00.008+03:002011-07-09T01:17:23.069+03:00Καλά μη σπρώχνεις, μαμά πατρίδα. Φεύγω, δε βλέπεις;<br /><br /><br />Είναι η ευθεία ένας κύκλος χωρίς κέντρο;<br /><br /><br />Τι εποχή έκφρασης! Να είχαμε και κάτι να πούμε.<br /><br /><br />Όταν με πονάν τα συναισθήματά μου, καταπίνω δυο στίχους και μου περνάει.<br /><br /><br />''Μωρίες σωφών και αισχρότητες παρθένων".<br /><br /><br />Μεχρι τώρα τους δικαιολογούσαμε λέγοντας ότι δεν έχουν εποχή πέρα από τον εαυτό τους. Τώρα που δέρνουν τους φίλους τους στις πλατείες, θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων;<br /><br /><br />Και εν τέλει, αν είναι να γίνω μηδενιστής θέλω να το επιλέξω, όχι να μου το επιβάλλετε!<br /><br /><br />Η εαυτίλα ως λογοτεχνική αρετή.<br /><br /><br />Ζητείται Αρχιμήδης για να κινήσει τον εαυτό μου. Σημεία συζητήσιμα. Μόνο σοβαρές προτάσεις.<br /><br /><br />Η συναίνεση με αγάπησε πολύ, αλλά την απατούσα συστηματικά με τη Θεωρία.<br /><br /><br />Κατέχω μια τέχνη υψηλή: Ξέρω να μου αρνούμαι υψηλές τέχνες.<br /><br /><br />Μια εσωτερική καλλιέργεια γεμάτη τσιτάτα, σαν γκράφιτι σε δημόσια τουαλέτα.<br /><br /><br />Η τρομερή του ευαισθησία, χωρίς ίχνος εξυπνάδας.<br /><br /><br />Όποιος δεν έχει πόδια, έχει μυαλό. Παρ' όλ' αυτά, προχωράει έρποντας.<br /><br /><br />Τα παραπάνω έχουν πέντε αναφορές και ένα φόρο τιμής. Πόσοι τα βρήκατε αυθόρμητα;<br /><div style="text-align: right;">Τι έξυπνους που μας κάνουν τα συμπλέγματά μας.<br /></div><br /><br />Η φυσική πορεία από το αίολο στο έωλο. (Ναι, το ξέρω.)<br /><br /><br />Μια ερωτική επιτυχία πριν το φαγητό κάθε μέρα και θα δείτε αποτελέσματα μέσα στον μήνα. Αλλιώς, σας επιστρέφουμε τα χρήματά σας.<br /><br /><br />Δυο χιλιάδες τόμους και δώδεκα χρόνια Ωδείο μετά, ανακάλυψα ότι δεν είχε καμία σημασία.<br /><br /><br />Παρ' όλο που οι στίχοι είναι πλεόν τζάμπα, συνεχίζουμε να σκυλεύουμε τάφους νεκρών ποιητών. Άρα κάτι άλλο γυρεύουμε τελικά.<br /><br /><br />Το να συνοδεύεις μια θεωρία ή ένα στίχο με ένα κουτσομπολιό για τον δημιουργό τους σου προσδίδει μια αίγλη μαγική.<br /><br /><br />Να μπορούσα να είμαι σιωπηλός. Ή έστω να μη μιλάω.<br /><br /><br />Αυτός που παίρνει Ντοστογιέφσκι μαζί του στις διακοπές, σημαίνει ότι δεν τον διάβασε σπίτι του.<br /><br /><br />Αυτοσαρκασμός αντί αυτοπειθαρχίας.<br /><br /><br />Το τσίρκο μας έχει πολλων ειδών τέρατα μορφώσεως.<br /><br /><br />Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι νεκρός.<br /><br /><br />Τι ωραία που συμφωνώ μαζί μου.<br /><br /><br />Συνεκτικός είναι ο άνθρωπος που τον έχουν καθορίσει οι σχέσεις που έκανε, όχι αυτές που δεν έκανε.<br /><br /><br />Όταν τελειώνει η έμπνευση, αρκεί η μέθοδος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-5093935307835144392?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-49276281800009862392011-05-12T20:18:00.000+03:002011-05-13T23:21:11.453+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="sqq"><span style="font-style: italic;">“A man never knows how to say goodbye; a woman never knows when to say it.”</span></span><br /><br /><span class="sqq"><span style="font-style: italic;"> Helen Rowland</span></span><br /><span class="sqq"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><span class="sqq"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><span class="sqq"><span style="font-style: italic;"></span>Είναι παράξενο να σου λέω αντίο μετά από τόσο καιρό. Τα σημάδια σου πάνω μου είναι παντού. Λίγες σχέσεις με έχουν διαμορφώσει όσο η δικιά μας. Τόσες δεκαετίες δεν είναι λίγες. Ήμουν παιδάκι όταν πρωτοεμφανίστηκες στη ζωή μου. Λίγο οι συνήθειες, λίγο οι γονείς, δεθήκαμε άρρηκτα. Σε όλα τα σημαντικά μου γεγονότα ήσουν μαζί μου. Μαζί στο σχολείο, μαζί στις εξετάσεις, μαζί στις εκδρομές, μαζί παντού. Το ότι σε είχα, με χαρακτήριζε ως άνθρωπο. Πολλές γυναίκες σε αντιπάθησαν, άλλες έκαναν ότι σε αγνοούσαν και κάποιες μαγεύτηκαν από τα σημάδια σου πάνω μου. Σίγουρα δεν περνούσες απαρατήρητη. Ίσως γιατί ήσουν η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνούσα και η τελευταία πριν κοιμηθώ. Δεν ήμασταν ποτέ μακρυά. Ακόμα και στο στρατό, εσύ με βοήθησες περισσότερο από κάθε γνωριμία ή χαρτί.</span><br /><br /><span class="sqq">Τα τελευταία χρόνια το έβλεπες κι εσύ ότι τα πράγματα είχαν αλλάξει μεταξύ μας. Δεν έλειπαν οι φίλοι που μου έλεγαν να σε αφήσω. Δίσταζα, ίσως γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή χωρίς εσένα. Η σκέψη, όμως, ρίζωνε μέσα μου. Σιγά σιγά, άρχισες να μου φαίνεσαι απωθητική, καταπιεστική, άτεγκτη στις απαιτήσεις σου. Και να που συνέβη τελικά. Εδώ και κάποιες εβδομάδες δεν είσαι πια μέρος της ζωής μου. Η ανάρρωση από τον χωρισμό είναι μακριά και ακόμα δεν έχει τελειώσει. Είσαι, όμως, παρελθόν για μένα. Νομίζω ότι πιο πολύ θα μου λείψει το όνομά σου. Είχε κάτι από αρχαία γραμματεία, σαν να ήσουν ποιήτρια ή φιλόσοφος. Θύμιζε Υπατία, Γαλατία, Εστία. Αντιο λοιπόν, καλή μου μυωπία. </span><br /></div><span class="sqq"><br /><span style="font-style: italic;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4927628180000986239?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-48895323511910050682010-12-10T21:46:00.003+02:002010-12-10T22:07:57.275+02:00<span style="font-style: italic;">"Μίλα.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς </span><br /><span style="font-style: italic;"> ἀρχίζει ἡ θάλασσα.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Πὲς κάτι."</span><br /><span style="font-style: italic;">Κική Δημουλά, Η περιφραστική πέτρα</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Και πέρασαν οι μέρες της βροντής και του κεραυνού, της αμφιβολίας και της ελπίδας. Και έμεινα εγώ και το παρελθοντικό μου μέλλον που δεν έγινε παρόν. Ξαναβρίσκομαι με γνωστούς και φίλους, φίλοι που έγιναν γνωστοί και γνωστοί που δεν ξέρω αν θα γίνουν φίλοι. Χειραψία με την παλιά μου πραγματικότητα. Επανεκτίμηση.<br /><br />Δε μου δόθηκε το τάλαντο να μιλήσω, αλλά να βλέπω και ενιότε να καταλαβαίνω. Παντρεύτηκα τις αναγνώσεις μου, πίνω καφέ μαζί τους, τους λέω την ημέρα μου και αυτές με κοιτάνε με ήρεμη δεκτικότητα. Διηγούμαι τον αποχαιρετισμό, κουρασμένα τους απαγγέλω στρατηγικές, όπως οι στρατιώτες τις υπηρεσίες. Βλέπω τα τραίνα να περνούν και συμβιβάζομαι με τα μαθήματα που αναγκάστηκα να μάθω. Εγωτίζω, πετυχημένα. Τραβάω λέξεις στην τύχη από τη νύχτα.<br /><br />Τέρμα τα κεκτημένα, τέρμα τα χτυπήματα στην πλάτη, τέρμα η παρατεταμένη εφηβεία. Έκανα δεν έκανα το γλέντι, ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Βελτιώθηκα ή αφέθηκα; Δεν έχω πια πίστη ούτε στην αυτανάγνωση.<br /><br />Ο νέος φόβος μου είναι ότι φωνάξαν τη σειρά μου και δεν άκουσα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4889532351191005068?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-85238170515499929362009-11-25T23:42:00.007+02:002009-11-28T23:18:13.858+02:00<span style="font-style: italic;">"Patriotism ruins history"</span><br /><span style="font-style: italic;">Johann Wolfgang von Goethe</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Λόγω εργασίας, διαβάζω διάφορες Ιστορίες του Ελληνικού Κράτους, γραμμένες όμως από ξένους ιστορικους. Αυτό σε συνδιασμό με την τσαντίλα μου για το ότι συμβαίνει στην Ελλάδα με κάνει πότε να διασκεδάζω αφάνταστα και πότε να εκνευρίζομαι μέχρι πονοκεφάλου. Για όσους είναι πεπεισμένοι για το ότι ξέρουν ιστορία, έχω κάποιες ερωτήσεις<br /><br />1) Πόσες φορές φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης, απο ποιούς και γιατί;<br /><br />2) Τι κοινό είχαν ο Κουντουριώτης, ο Κωλλέτης και ο Μπότσαρης;<br /><br />3) Με ποιους τα 'έκαναν καπάκια' (φράση της εποχής) ο Καραϊσκάκης στο Μεσολόγγι, ο Ανδρούτσος στη Βοιωτία και ο Γώγος στην Ήπειρο;<span style="font-style: italic;">(Εύκολη ερώτηση, πιάνεται για μισή)</span><br /><br />4) Γιατί ο Σκωτσέζος φιλέλληνας (και μετέπειτα στρατηγός του ελληνικού στρατού) Thomas Gordon γύρισε πίσω στην πατρίδα του μετά την Τριπολιτσά;<br /><br />5) Ποια πλοία μπουρλότιασε ο Μιαούλης το 1831 και γιατί; <span style="font-style: italic;">(Εύκολη ερώτηση, πιάνεται για μισή)</span><br /><br />6) Ποια ήταν οι πιο συχνοί (μη επαγγελματίες) επικριτές της Ελληνικής Επανάστασης,;<br /><br />Όποιος απαντήσει τέσσερις ερωτήσεις κερδίζει γεύμα.<br /><br />ΥΓ. Δε θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν ο Γκαίτε το είχε πει ανάποδα το απόφθευγμά του?<br />ΥΓ2. Όχι, το παρόν δεν είναι τέστ. Είναι σχόλιο στην εθνική μας ιδεολογία.Με το συμπάθιο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-8523817051549992936?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-21406250407542929062009-11-08T23:29:00.011+02:002010-01-15T00:41:21.869+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">"Against my will, in the course of my travels, the belief that everything worth knowing was known at Cambridge gradually wore off. In thi</span><span style="font-style: italic;">s respect my travels were very useful to me."</span><br /><span style="font-style: italic;">Bertrand Russell </span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">Κάποια χρόνια πριν, ήμουν σε ένα συνέδριο ιστορικών της επιστήμης στην Αυστρία. Αφού άκουσα διάφορες ομιλίες σε Γερμανικά και Αγγλικά (από τα οποία μιλάω μόνο τα δεύτερα), σηκώθηκε ένας τυπάκος και μίλησε για τη Βιέννη στις αρχές του αιώνα. Σε ένα χάρτη έδειξε που έμενε ο Freud, ο Einstein, o Mozart, o Haydn,o <span class="surname">Wittgenstein, o, o, o... Όλη η μοντερνικότητα πέρασε από αυτό τον χάρτη. Στο τέλος της ομιλίας, είχα χ</span><span class="surname">ωθεί στην καρέκλα και ένιωθα τα μάτια μου να καίνε. Η Βιέννη υπήρξε το κέντρο του κόσμου, η κοιτίδα του 20<span style="font-size:85%;">ου </span>αιώνα. Και εγώ ένιωσα πραγματικά επαρχιώτης.</span><br /><br /><span class="surname">Τρία χρόνια μετά, είμαι στο όμορφο Cambridge. </span><span class="surname">Kάθε φορά που πάω στο τμήμα μου, λίγα μέτρα πριν φτ</span><span class="surname">άσω</span><span class="surname">, περνάω από μια πινακίδα που λέει 'Εδώ ανακαλύφθηκε το ηλεκτρό</span><span class="surname">νιο από τον Thompson to 1897...'. Και το συναίσθημα, αυτή η ανατριχίλα</span><span class="surname"> μου ξανάρχεται. Το φημισμένο Cavendish, το παιδικό μου όνειρο όταν σπούδαζα Φυσική, ήταν εκεί, δίπλα μου.</span><br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cambridge2000.com/cambridge2000/images/0008/P8312309.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 375px; height: 500px;" src="http://www.cambridge2000.com/cambridge2000/images/0008/P8312309.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Το παλιό εργαστήριο Cavendish</span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πως να μην την αγαπήσεις αυτή την πόλη. Ουσιαστικά είναι ολόκληρη το πανεπιστήμιο, από τους οδηγούς των ταξί της μέχρι τους χιλιάδες φοιτητές που πάνε στα χιλιάδες μαγαζιά της. Οι άνθρωποι εδώ είναι φιλικοί και εξυπηρετικοί, από τον πιο αναγνωρισμένο καθηγητή μέχρι τον πιο νεόφυτο φοιτητή. Ποδήλατα πάνε πάνω κάτω, άνθρωποι χώνονται σε καφέ και μιλάνε για Φυσική, Πολιτική, Μαθηματικά, Φιλοσοφία ή για την πατρίδα τους, τον καιρό, τα μαθήματα. Και είναι όλα τόσο βρετανικά. Ο ράπτης στην πλατεία θα σε υποδεχτεί με την Monty Python αγγλική προφορά του: "And how are you, sir?" Σιγά σιγά αρχίζω να τους αγαπώ τους Άγγλους, με τις παραξενιές τους και τη φλεγματικότητα τους. Έχουν πλάκα και κάνουν πλάκα, με το δικό τους συγκεκριμένο humor.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Φυσικά, όλα πρέπει να γίνονται με το δικό τους τρόπο. Στο λένε και οι ίδιοι γελώντας όταν φτάσεις."Εδώ είναι όλοι έξυπνοι, γι' αυτό προσπαθούμε να τους δυσκολέψουμε λίγο". Η εβδομάδα ξεκινάει την Πέμπτη, οι περιόδοι κρατάνε 8 εβδομάδες στις οποίες οι φοιτητές βομβαρδίζονται από παντού, στις παραδόσεις δεν υπάρχουν απορίες σχεδόν ποτέ, γιατί όλα θα εξηγηθούν από τους tutors στα κολλέγια. Τα οποία το καθένα έχει το σήμα του, τα χαρακτηριστικά δικά του κουπία κωπηλασίας, τις δικές του μπλούζες, γραβάτες, θυρεούς.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm3.static.flickr.com/2517/3900624939_ef88d2d123.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 323px; height: 500px;" src="http://farm3.static.flickr.com/2517/3900624939_ef88d2d123.jpg" alt="" border="0" /></a> <span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >Τα 31 κολλέγια του Cambridge</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br />Είναι πολύ έντονη η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου. Νομίζεις ότι δεν υπάρχει τίποτε έξω από το αιώνιο Cambridge, ότι εδώ </span><span style="font-size:100%;">θα το βρείς, θα το μάθεις, θα το ανακαλύψεις </span><span style="font-size:100%;">αυτό που θέλεις, εδώ, σε κάποιο σεμινάριο, σε κάποια διάλεξη, σε κάποιο βιβλίο. Και καταλήγεις να περπατάς κάτω από τα τεράστια δέντρα, να ακολουθείς το μικρό γραφικό ποταμάκι και να διασχίζεις τους τεράστιους κήπους και τα πάρκα. Τα κολλέγια και τα μουσεία αποπνέουν ιστορία, κάτι αδιόρατο το οποίο σε αναγκάζει να το σεβαστείς. Αόρατα μάτια σε κοιτούν και άηχες φωνές σου ψιθυρίζουν "Είμαστε εδώ οχτώ αιώνες νεαρέ. Έχουμε δει τους Ποιητές και έχουμε στεγάσει τους Φιλοσόφους. Περπάτα με το κεφάλι ψηλά". Και εσύ, ο είρωνας και σαρκαστικός σχολιαστής, καταπίνεις τις ατάκες σου και συνεχίζεις αυτό που ξεκίνησες να κάνεις.<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.hhmi.org/janelia/images/cambridge.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 354px; height: 234px;" src="http://www.hhmi.org/janelia/images/cambridge.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Punting στο ποτάμι</span></span><br /></div><br />Οι πραγματικοί καθεδρικοί ναοί εδώ είναι οι βιβλιοθήκες. Εξειδικευμένες και μη, σε κολλέγια και σε τμήματα, πάντα κάπου θα φυλάσσουν αυτό που ψάχνεις. Και πάνω από όλες, υπερσύνολο και έμβλημα, η Κεντρική Βιβλιοθήκη. Εξαώροφη, με τέσσερα τμήματα, με κάτι το αρχέγονο στην αρχιτεκτονική της, σαν να ήταν πάντα εκεί και απλώς την ανακαλύψαμε. Πόσες ώρες έχω περάσει ανάμεσα στα γεμάτα ράφια· περπατώντας σε διαδρόμους που μοιάζουν μεγαλύτεροι απ' ότι είναι, ακούω πίσω μου τα βήματα του Μπόρχες, τα μάτια μου τυφλά σαν τα δικά του, μέχρι που να βρω το αντικείμενο του πόθου μου. Φεύγω πάντα ένοχος, με τον κρυφό φόβο ότι έκανα κάτι που δεν έπρεπε, ότι το βιβλίο που ανέσυρα μόνος μου δεν έχω το δικαίωμα να το κρατάω, ότι όπου να 'ναι θα το καταλάβουν και θα μου το πάρουν πίσω. Και τρέχω σχεδόν προς την έξοδο.<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_DnW4iErYmp4/SvdE-GcINCI/AAAAAAAAABs/GYibenKOfww/s1600-h/uclibrary.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DnW4iErYmp4/SvdE-GcINCI/AAAAAAAAABs/GYibenKOfww/s320/uclibrary.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401862111725368354" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Η κεντρική είσοδος της University Library</span></span><br /></div><br />Με έκανες και σε αγάπησα τελικά, μικρή μου πόλη. Τα όνειρα εκδικούνται ακόμα και όταν βγαίνουν αληθινά. Εχείς κάτι το ονειρικό, το υπερρεαλιστικό, σαν να είσαι μακέτα από παραμύθι. Κάτι το μη αληθινό, όπως όλα τα παραμύθια. Γι' αυτό δεν τα αγαπάμε όμως;<span style="font-size:100%;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-2140625040754292906?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-11420814743538468212009-10-30T15:00:00.007+02:002009-10-30T17:12:59.082+02:00<span style="font-style: italic;">'One never really knows who one's enemy is.'</span><br /><span style="font-style: italic;">Jurgen Habermas</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να βάλεις τον εαυτό σου στις σωστές του διαστάσεις. Ειδικά αν αυτές που έχεις στο μυαλό σου είναι κολακευτικές, ετεροκαθοριζόμενες. Είναι ωραίο, γλυκό να σε εκτιμούν εκεί που θες να σε εκτιμούν. Αν είσαι όμως τυχερός, αν έχεις κάνει κάτι σωστό στα διαβάσματά σου, στις επιλογές των φίλων σου, θα υπάρχει μια φωνή που δε θα κοιμάται μαζί σου το βράδυ. Αυτή η αδιόρατη υποψία ότι δεν είσαι αυτός που θες να είσαι, ακόμα και αν το βλέμμα των άλλων δομεί μια εικόνα που σε χαϊδεύει. Μια μικρή σπίθα που κάνει τον εγωισμό σου να μυρίζει καμένο.<br /><br />Τί κάνεις τότε;<br /><br />Θέλει τύχη και αποφασιστικότητα. Όσοι ξέρω έτσι το έκαναν. Πρέπει να μπορέσεις να πετάξεις τα ρούχα και τα στολίδια που σε κολακεύουν, αυτά που φοράς για καιρό κι έχουν πάρει τη φόρμα σου, πρέπει να τα ανταλλάξεις με κουστούμια από σκληρό ύφασμα και με παπούτσια άβολα. Πάντα η φυγή απαιτούσε τα εργαλεία της.<br /><br />Κάποιοι πήγαμε Έξω. Κάποιοι εξω-ορίστηκαν εσωτερικά. Κάποιοι το πολέμησαν μένοντας στάσιμοι σε μια εποχή ταχύτητας. Τα πάντα εν τέλει κρίθηκαν εκ του αποτελέσματος.<br /><br />Εδώ που είμαι μαθαίνω πολλά. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ότι δεν είμαι καλός σε αυτό που αποφάσισα να κάνω, ότι δεν μπορώ να παίξω με τα μεγάλα παιδιά, ότι τελικά δεν φτάνουν τα χέρια μου πολύ μακριά.<br /><br />Και ότι μπορώ ακόμα αυτό να το αλλάξω.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-1142081474353846821?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-34283653256919652462009-10-04T22:24:00.006+03:002009-10-05T00:38:22.804+03:00<span style="font-style: italic;">"I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving</span><span style="font-style: italic;"> hysterical naked,</span><br /><span style="font-style: italic;">dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry</span> <span style="font-style: italic;"> fix,</span><br /><span style="font-style: italic;">angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the </span><span style="font-style: italic;"> starry dynamo in the machinery of night,"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Howl, Alan Ginsberg</span><br /><br /><br />Ζω σε μια χώρα όπου η φυλακή του Σωκράτη σώζεται, αλλά είναι ένα παραπεταμένο, μυγοχεσμένο ερείπιο.<br /><br />Ζω σε ένα τόπο όπου ο Ρίτσος διδάσκεται, αλλά ποίηματά του παραμένουν ανέκδοτα .<br /><br />Ζω σε ένα μέρος όπου τα καλύτερα μυαλά του τα πνίγει στη κούνια τους και τους καλλιτέχνες τους εξωθεί στη πενία. Τα μοντέλα και οι ομιλούσες κεφαλές των δελτίων όμως ευδοκιμούν.<br /><br />Τι πρέπει να ψηφίσω, λοιπόν;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3428365325691965246?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-30973540845022888652009-10-04T17:53:00.007+03:002009-10-17T14:37:24.754+03:00<span style="font-style: italic;">"ΙΟΚΑΣΤΗ</span><br /><span style="font-style: italic;">Τις ο τρόπος αυτού; Τι φυγάσιν το δυσχερές;</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ</span><br /><span style="font-style: italic;">Εν μεν μέγιστον, ουκ έχειν παρρησίαν</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ΙΟΚΑΣΤΗ</span><br /><span style="font-style: italic;">Δουλον τοσ' είπας, μη λέγειν α τις φρονεί</span>"<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευριπίδης, Φοίνισσαι</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Πρώτη νύχτα. Μεγάλη, ατελείωτη, από δημόσιο χώρο σε δημόσιο χώρο. Έχω ξανάρθει, καταλαβαίνω τι λένε, όλα καλά. Μια αδιόρατη πίεση πίσω από τα μάτια, η <span style="font-style: italic;">διαφορετικότητα</span> των μικρών λεπτομερειών. Ο κόσμος μοιάζει περίεργος, σαν παραμύθι. Είναι <span style="font-style: italic;">άλλοι</span>. Ο θεός των μικρών πραγμάτων είναι ο θεός του ταξιδιώτη.<br />Δείπνο, λέξεις που δε βγαίνουν, σκέψεις που δεν έχουν τόπο να σταθούν στη γλώσσα, η προσωπικότητά μοιάζει λειψή, δεν μπορώ να μιλήσω, έχω χαλίκια για μάτια και κεραίες για αυτιά.<br />Ανακούφιση. Το τηλέφωνο δουλεύει.<br /><br />Μέρα. Βόλτα στα Άγια Χώματα, που είναι όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι, που είναι όλα τα μεγάλα μυαλά, μόνο κόσμος που πάει κι έρχεται με ποδήλατα, με χρώματα, με φωνές, αυτοί ζουν εδώ, εσύ τι κάνεις, που είναι το σπίτι σου, που είναι το κρεβάτι σου. Κρεμιέσαι απεγνωσμένα στα ράφια του σουπερ μάρκετ. Καθαριότητα, μια Νεα Τάξη Πραγμάτων. Κοιτά, και εδώ τρώνε όπως εσύ. Απορίες και α-πορεία.<br /><br />Βιβλία. Βιβλιοθήκες. Κάρτες και φόρμες. Όλοι είναι φιλικοί. Δεκάδες σαν κι εμένα, κοιτάνε με μάτια ανοιχτά και τη ψυχή σα σφουγγάρι. Αυτοί είναι φοιτητές, τα μαθήματα θα επιβάλλουν μια βιβλική ιεραρχία. Τους ζηλεύω και με ζηλεύουν. Δικαιοσύνη.<br /><br />Εδώ ήθελα να είμαι. Ακόμα αυτό που ήρθα να κάνω δεν το κάνω. Και ποιο είναι αυτό παρακαλώ; Κάνω ποδήλατο και κοιτάω τον ωραίο ουρανό. Οι φωνές από το τηλέφωνο είναι άγκυρες και σωλήνες οξυγόνου.<br /><br /><span style="visibility: visible; font-style: italic;" id="main"><span style="visibility: visible;" id="search"><em>Heureux qui</em>, <em>comme Ulysse, a fait</em> un beau <em>voyage</em></span></span><span style="font-style: italic;">.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3097354084502288865?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-41325002200890447102009-08-27T19:10:00.007+03:002009-09-01T14:26:18.073+03:00<span style="font-style: italic;">"Μπορείς να λες τους συναδέλφους στρατιώτες και όχι φαντάρους;"</span><br /><span style="font-style: italic;">Ανθυπολοχαγός Πλεύρης, ΚΕΔΒ, Αύγουστος 2009</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Γνώρισα τον Σταύρο, το Γιώργο, τον Άγη, τον Ευριπίδη και το Μιχάλη. Διάβασα τα <span style="font-style: italic;">The age of revolutions, The age of capital, The age of empire, The age of extremes, Ulysses, Guide through Ulysses, Foucault: Between hermeneutics and structuralism, Starting with Foucault, Foucault 's strata and fields, The essential tension, </span><i>The Genesis and Development of a Scientific Fact, </i><span style="font-style: italic;">Η δομή των επιστημονικών επαναστάσεων, Λέξεις, Το μαγικό βουνό, Το όνομα μου είναι κόκκινο, Το τενεκεδένιο τύμπανο, Ντοστογιέφσκι, Πεισίστρατος, Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις, Ημέρες</span>,<span style="font-style: italic;"> Plexus, Sexus, Nexus, The giant of Amarousion</span>. Έμαθα την Ελλάδα απ' την καλή κι απ' την ανάποδη. Βοήθησα να γραφτεί μια πρόταση για ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα με τίτλο E.C.H.O.E.S., το οποίο πήγε άπατο. Πάγωσα μέχρι λιποθυμίας μια νύχτα φυλώντας άοπλη σκοπιά απέναντι από το γήπεδο του Badminton. Έγραψα μια συμπαθητική εργασία η οποία θα δημοσιευτεί το 2010. Περπάτησα νύχτες επι νυχτών στη Ρόδο με συντροφιά τα αστέρια, τα φώτα του ναού και τη Μικρά Ασία απέναντι. Και τέλος, είδα τα ήρεμα νερά της ζωής μου να φουσκώνουν από τον χθόνιο σεισμό και να γίνονται τεράστιο κύμα. Και ύστερα γίναν όλα Ωραία Χαλάσματα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4132500220089044710?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-60703304807756502852009-05-03T15:23:00.003+03:002009-05-04T18:25:01.255+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">"Και ήταν κόρη όμορφη και φοβερή σαν στρατός σε παράταξη μάχης"</span><br /><span style="font-style: italic;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Umberto</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Eco</span>, Το όνομα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">του ρόδου</span></span><br /><br />Και σκοτάδι και κρύο και ησυχία και ανθρώπινος ήχος και φως και δουλειά κάθε πρωί και ξυπνητήρια και λέξεις που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ξεκολλάω</span> από τα κρύα χέρια νεκρών ποιητών (Γιώργο Χ. με ακούς σαν κι εσένα γράφω τώρα) και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">συρσίματα</span> ποδιών μες τη νύχτα<br /><br />-Πέτρο σήκω τα κλειδιά είναι στον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">οπλοβαστό</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">τί</span> έχει σήμερα για πρόγευμα θα γυρίσω στις 9 έχω βάρδια με έπιασε η έφοδος θα κοιμηθούμε στο αμάξι<br /><br />Και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">περνάν</span> οι μέρες όπως περνάει μια <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">βαριά</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">αρρώστια</span> πονάει η πλάτη μου πονάει η μέση μου πονάει η καρδιά μου δεν χωράει στη ζωή μου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">κάθε</span> φορά που χτυπάει πληγώνεται από τους τοίχους που έχω σηκώσει γύρω της τους ρίχνει κάθε πρωί τους σηκώνω ξανά<br /><br />Δεν φταίνε τα χακί δεν φταίει ο στρατός δεν φταίει η κούραση δεν φταίει η <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">αϋπνία</span> ο εχθρός μέσα μου φταίει. Τη ζωή μου αν τη χάλασα εδώ παντού τη χάλασα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6070330480775650285?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-67342704017402661842009-03-03T00:20:00.005+02:002009-03-03T00:30:30.898+02:00<span style="font-style: italic;">"Μια μεγάλη αράχνη ξεκρέμασε από </span><br /><span style="font-style: italic;">τον τοίχο την εικόνα του Αγίου και </span><br /><span style="font-style: italic;">άρχισε να την περιφέρει γύρω γύρω στο δωμάτιο.</span><br /><span style="font-style: italic;">Παρά το μεγάλο, εν σχέσει με αυτήν, </span><br /><span style="font-style: italic;">βάρος της εικόνας, την έσερνε σιγά σιγά</span><br /><span style="font-style: italic;">ώσπου την έφερε πάλι στη θέση</span><br /><span style="font-style: italic;">που την είχε ξεκρεμάσει, την </span><br /><span style="font-style: italic;">κρέμασε πάλι κι εξαφανίστηκε."</span><br /><span style="font-style: italic;">Μ. Σαχτούρης, </span><span style="font-style: italic;">Η αράχνη και ο Άγιος </span><br /><br /><br />Ο πατέρας μου έχει στο κομοδίνο του, για να διαβάσει πριν κοιμηθεί, Σκαρίμπα. Χωρίς να είναι φιλόλογος ή καθηγητής.<br /><br />Με τη μητέρα μου πάντα τσακωνόμαστε για την αγάπη της στην Καρυστιάνη.<br /><br />Μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω πόσο σπάνιο είναι κάτι τέτοιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6734270401740266184?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-31245475002689501742008-11-05T20:58:00.010+02:002009-08-28T13:21:17.876+03:00<span style="font-style: italic;">"Είστε υπέρ ή κατά;</span><br /><span style="font-style: italic;">Έστω απαντήστε μ' ένα ναι ή μ' ένα όχι.</span><br /><span style="font-style: italic;">Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί</span><br /><span style="font-style: italic;">Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε</span><br /><span style="font-style: italic;">Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή</span><br /><span style="font-style: italic;">Παιδιά γυναίκες έντομα</span><br /><span style="font-style: italic;">Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες</span><br /><span style="font-style: italic;">Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια</span><br /><span style="font-style: italic;">Μέτρια φίλμς. Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.</span><br /><span style="font-style: italic;">Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.</span><br /><span style="font-style: italic;">Σε σάς ανήκει η απόφαση.</span><br /><span style="font-style: italic;">Δε σας ζητούμε πια να πάψετε</span><br /><span style="font-style: italic;">Τις ασχολίες σας να διακόψετε τη ζωή σας</span><br /><span style="font-style: italic;">Τις προσφιλείς εφημερίδες σας, τις συζητήσεις</span><br /><span style="font-style: italic;">Στο κουρείο, τις Κυριακές σας στα γήπεδα.</span><br /><span style="font-style: italic;">Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:</span><br /><span style="font-style: italic;">Είστε υπέρ ή κατά;</span><br /><span style="font-style: italic;">Σκεφθείτε το καλά. Θα περιμένω."</span><br /><span style="font-style: italic;">Μανώλης Αναγνωστάκης, Η απόφαση</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Αχ γιατί να είμαι τόσο αναβλητικός. Επί μήνες σκεφτόμουν να γράψω για την Αριστερά και τη Δεξιά αλλά βαριόμουν. Αφήστε που ήμουν ντεμοντέ, γιατί πριν έξι μήνες όλοι ξέραν ότι η ελεύθερη αγορά ήταν Το Όνομα του Παιχνιδιού. Αλλά τώρα, που οι τράπεζες παγκοσμίως περιμένουν να σωθούν από τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, τους X-Men, τους Τέσσερεις Φανταστικούς και τον Γιώργο Θαλάσση, το Παιδι-Φάντασμα, τα πράγματα αλλάζουν. Ιδού, λοιπόν, τί ήθελα να πώ, και παρακαλώ, πάρτε υπόψη σας όταν δίνεται τα φετεινά βραβεία Νόμπελ, Γκράμμυ ή Όσκαρ (όλα καλοδεχούμενα), ότι άργησα έξι μήνες.<br /><br /><br />Υπάρχει μια σύγχυση στην Ελλάδα για το τί σημαίνουν οι όροι της πολιτικής. Η Δεξιά μας είναι φοβική, η Αριστερά άτολμη και το αποτέλεσμα είναι όλοι να δηλώνουν ότι είναι τα πάντα. Ναι, όμως οι λέξεις συνήθως σημαίνουν κάτι, αν μη τί άλλο λεξικογραφικά. Μήπως να δούμε τα πράγματα από την αρχή;<br /><br />Η Δεξιά, λοιπόν. Όχι, δε σημαίνει συντηρητισμό, πίστη στην Εκκλησία και Πατρίς -Θρησκεία -Οικογένεια. Αυτά είναι ιστορικά παρελκόμενα. Η Δεξιά έχει στη βάση της τον φιλελευθερισμό και τις καταβολές τις στον Άνταμ Σμίθ. Είναι η πίστη στις ατομικές δυνατότητες, στο ότι αν δουλέψεις τίμια θα ανταμειφθείς. Ότι οι πλούσιοι αξίζουν τα χρήματά τους γιατί τα κέρδισαν. Είναι η πεποιήθηση ότι η ικανότητα ανταμείβεται και ότι το κράτος δεν έχει καμιά δουλειά να λέει τί επιτρέπεται και τί όχι στην οικονομία. Είναι η άποψη ότι ένα αόρατο χέρι κανονίζει τις αγορές και τις ισορροπεί προς το συμφέρον του καταναλωτή, αν αφήσουμε τις εταιρίες να δράσουν ελεύθερα. Είναι η φιλοσοφία του "Ο ανταγωνισμός ρίχνει την τιμή και ανεβάζει την ποιότητα".<br /><br />Το προπατορικό αμάρτημα της Δεξιάς ΔΕΝ είναι ο ναζισμός. Είναι η ελεύθερη αγορά. Κάθε φιλελεύθερος οικονομολόγος που εισηγείται κρατικά μέτρα στην οικονομία πρέπει να δικαιολογηθεί πώς και γιατί παρεκλίνει του μοντέλου. Γάλα και μπαρμπούνι μαζί δε γίνεται. Ή κράτος ή πίστη στις ατομικές δυνάμεις. Και ναι, ο Κέυνς είναι φιλελεύθερος, ο οποίος απλώς βάζει το κράτος να παίζει το παιχνίδι των ιδιωτών (και όχι το ανάποδο).<br /><br />Η Αριστερά, τώρα. Η Αριστερά είναι ο ανθρωπισμός, η πίστη στις συλλογικές δράσεις, η πεποιήθηση ότι υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, οι οποίοι παραμένουν στους ρόλους αυτούς επειδή οι μεν κανονίζουν τους κανόνες ώστε να μην βγαίνουν αποπάνω οι δε. Είναι η άποψη ότι οι πλούσιοι είναι πλούσιοι γιατί καρπώνονται τους κόπους των εργατών τους. Εξού και η διάσημη παρατήρηση ότι δεν υπάρχει πλούσιος που να μην είναι αφεντικό. Στη βάση της Αριστεράς είναι η πολιτική και οικονομική φιλοσοφία του μαρξισμού, σε κάποια έκφανσή του. Αριστερά σημαίνει να παίρνεις υπόψη σου ότι υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν και δρουν καταπιεστικά και αποπροσανατολιστικά.<br /><br />Το προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς ΔΕΝ είναι ο σταλινισμός. Είναι η ένοπλη λήξη της πάλης των τάξεων. Κάθε αριστερός πρέπει να δικαιολογήσει γιατί δεν παίρνει το ντουφέκι για την ανατροπή της αστικής, καταπιεστικής, κοινωνικής τάξης. Πρέπει να μπορεί να αιτιολογήσει τη συμμετοχή του στη σύγχρονη, δυτικού τύπου δημοκρατία. Και πρέπει να ξέρει τι ακριβώς σημαίνει να είσαι αφεντικό, σύμφωνα με την Αριστερά.<br /><br />Στη βάση τους και οι δύο ιδεολογίες είναι παιδιά του Διαφωτισμού. Ο Σμίθ και ο Μάρξ είναι παιδιά του ίδιου κόσμου, φανατικοί της λογικής και της επιστημονικής προόδου. Και οι δυο έχουν ένα όραμα, μια Μεγάλη Αφήγηση για το τί πρέπει να κάνει η ανθρωπότητα για να είναι ευτυχισμένη. Και οι δυο πιστεύουν στα δικαιώματα του ανθρώπου.<br /><br />Και οι περίφημοι μικρομεσαίοι; Α, αυτοί είναι οι μεγάλοι οπορτουνιστές της Ιστορίας. Καταπιεζόμενοι και οι ίδιοι, αλλά με τον πόθο να γίνουν πλούσιοι, αγόμενοι και φέροντες στις κοινωνικές αναταραχές, οι άνθρωποι του καναπέ που θέλουν Τάξη και Ασφάλεια και επιτέλους να μπορούν να δουν τηλεόραση με την ησυχία τους και να ξεχρεώσουν έντιμα το καινούργιο αμάξι. Το δικό τους πολίτευμα είναι δυστυχώς ο Ναζισμός. Εγγυάται αυτά που θέλουν και τους κάνει εθνικά περήφανους. Όπου δικτατορία και μικρομεσαίοι. Όταν πάνε με τους αριστερούς, έχουμε τις μεγάλες επαναστάσεις (Γαλλική Επανάσταση, π.χ.). Όταν πάνε με τους πλουσίους, έχουμε τα δικά μας, τα του χρηματιστηρίου και τα ντράβαλα στις εθνικές εορτές με τους σημαιοφόρους. Είναι η μάζα η ικανή συνήθως για τα χειρότερα. Και είναι η τελευταία τάξη που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, με ημερομηνία γέννησης πολύ μετά το 1830 (αγρότες και πλουσίους είχαμε).<br /><br />Και τώρα, ένα σύντομο κουίζ:<br />- Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να λέγεται αριστερό κόμμα και ταυτόχρονα να είναι υπέρ του Χρηματιστηρίου;<br />- Γιατί το ΚΚΕ δεν είναι μαρξιστικό κόμμα όταν εκθειάζει τον Στάλιν;<br />- Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πάντα στην κόψη ανάμεσα στη καταγγελία και στην κατάθεση προγράμματος μέσα στο κοινοβούλιο;<br />-Γιατί το ΛΑΟΣ είναι ένα ναζιστικό κόμμα;<br /><br />Αρχίστε να γράφετε. Θα μαζέψω κόλλες σε 30 λεπτά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3124547500268950174?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-30452853626583134782008-11-02T17:01:00.004+02:002008-11-12T20:31:45.811+02:00<span style="font-style: italic;">''</span><span class="sqq"><span style="font-style: italic;">No nation ever had an army large enough to guarantee it against attack in time of peace or insure its victory in time of war'</span><br /><span style="font-style: italic;">Calvin Coolidge<br /></span><br /></span><div style="text-align: justify;"><span class="sqq">Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβρισκα στο στρατό τη μοναξιά. Την έλλειψη της την είχα διαγνώσει απο καιρό, δια αντικατοπτρισμού, χαμένος στην έρημο του συμπιεσμένου χρόνου της πολιτικής μου ζωής. Σαν επιβάτης σε υπερταχεία ή ίσως σαν οδηγός σε αγώνα ταχύτητας, έβλεπα τις χαρές και τις λύπες μου (αν έχω πράγματι τέτοιες) να φεύγουν από το τζάμι, να θολώνουν μπροστά στην αδυσώπητη ταχύτητά μου. Και να τωρα, ήρθε η μοναξιά να με θεραπεύσει από το φάρμακο της υπερπροσπάθειας.</span><br /><br /><span class="sqq">Όταν διαβάζεις πολύ γρήγορα, χάνεις λέξεις, αλλά το νόημα τους ανασυντίθεται εντός σου από την ολότητα του κειμένου. Η στριμωγμένη μοναξιά του στρατού με αναγκάζει να κοιτώ</span><span class="sqq"> τα γράμματα</span><span class="sqq"> ένα ένα και απαριθμώντας τα δέντρα να δημιουργώ το δάσος. Ήταν φαίνεται η ψυχή μου υπερβολικά στεγνωμένη για να κρεμιέμαι τώρα έτσι απελπισμένα από τη Λογοτεχνία. Το σωσσίβιο μου είναι από μολύβι και βουλιάζει, αλλά είναι το μόνο που έχω. Η υπεροψία με καταδίκασε σε εθελούσια έξοδο ενός χρόνου. Που θα παέι όμως. Έχω φυλάξει ένα σπίρτο για να κάψω τα βιβλία μου όταν γεράσουν.</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3045285362658313478?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-45037525243839582262008-05-11T17:35:00.002+03:002008-05-11T17:40:11.536+03:00<span style="font-style: italic;">"It is the end of the world as we know it... and I feel fine"</span><br /><span style="font-style: italic;">REM</span><br /><br /><br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br />Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<br /> Γράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικόγράφωδιδακτορικό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4503752524383958226?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-46926418804692713982008-04-13T17:46:00.007+03:002008-04-13T18:26:51.365+03:00<span style="font-style: italic;">Katsu!</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Α, ρε να μην έχω χρόνο να γράψω για την διδασκαλία της Ιστορίας εν Ελλάδι (παρακαλώ όπως απευθυνθείτε στον exoaptonkyklo), για την Αριστερά και τη Δεξιά, για τον Θέμο, τον Μαστοράκη και τον Κωστόπουλο και για άλλα τέτοια. Α ρε, γαμώ τις ασχολίες μου και τις υποχρεώσεις μου.<br /><br />Τέρμα οι αγάπες, τα λουλούδια και οι μελαγχολίες. Τα πράγματα ξαναγίνονται σοβαρά και τα χαρακώματα σκάβονται. Σε ένα προκατακλυσμιαίο ποίημα, ο Philemon έγραφε "Σκύψαν και δουλεύουν οι οπλουργοί". Αυτό ακριβώς. Η επόμενη ανάρτηση θα είναι στο ύφος Γροθιά- Οργισμένου-Θεού. Γαμώ τον Τρότσκυ μου, γαμώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4692641880469271398?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-43901902551691050652008-04-04T14:15:00.005+03:002008-04-04T20:36:02.974+03:00<div style="text-align: justify;"><strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;">"Whisky is liquid sunshine"</span></strong><br /><strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;">George Bernard Shaw</span></strong> <strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"></strong> <strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;"><br /><br />"Changing brands of whisky is like making love to different women"</span></strong> <strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;"><br />Arthur Miller</span></strong><br /><br /><strong style="font-style: italic; font-weight: bold;"></strong> <strong><span style="font-weight: normal;"><span style="font-style: italic;">"I pass to another kind of enemy, the man who drinks whisky. With pain, and not without hope that they may yet be saved, let us number their sins. Foremost among these is that they drink not for the pleasure of drinking nor for any merits of flavor or bouquet which the whisky may possess, but simply in order to obtain a certain physical effect. The regard whisky not as a beverage, but as a drug. Not as an end, but as means to an end. It is, indeed, heresy of the the darker sort, doubly to be commended because it lends a sad, superficial plausibility to the sneers of the precious. Whisky suffers its worst insults at the hands of the swillers, the drinkers-to-get-drunk who have no organs of taste and smell in them but only gauges of alcoholic content, the boozers, the 'let's-have-a-spot' and 'make-it-a-quick-one' gentry, and all the rest who dwell in darkness where are no whiskies but only whisky- and of course soda."</span><br /><span style="font-style: italic;">Aeneas MacDonald, Whisky, 1930 </span><br /><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span>Γενικα ως άτομο δεν πίνω. Ποτέ δεν έπινα. Κανένα ποτό δεν είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Τα χρόνια μου στο πανεπιστήμιο και οι κακές, υπερβόρειες παρέες που έκανα εκεί με έμαθαν να μπορώ να πιώ, αν θέλω, σε μια παρέα ή στην κατάλληλη περίσταση. Αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να πιώ σπίτι μου έτσι στα ξεκούδουνα. Αν αύριο εξαφανίζονταν όλα τα ποτά του κόσμου, δεν θα με πείραζε (με μια εξαίρεση). Αν από την άλλη, εξαφανιζόταν η σοκολάτα, η σπαραχτική μου κραυγή θα ενέπνεε τουλάχιστον τρια νέα καλλιτεχνικά κινήματα, τα οποία θα τύπωναν το πρόσωπό μου σε μπλουζάκια και θα προσπαθούσαν να βρουν τα ίχνη μου στην Αιθιοπία, όπου θα είχα γίνει σκλαβέμπορος και διακινητής όπλων.<br /><br />Υπάρχει όμως μια εξαίρεση, και αυτή σήμερα θα υμνήσω. Όχι δεν εννοώ το κρασί. Το εκτιμάω, και το σέβομαι, αλλά δεν τα βρήκαμε ποτέ. Ένα σύντομο φλέρτ έληξε άδοξα και τώρα είμαστε καλοί φίλοι.<br /><br />Μιλάω για το malt whisky. Μιλάω για το απόσταγμα του υγρών ηλιαχτίδων, το παιδί των ποταμών, το απενοημένο ξωτικό των Κελτών. Για αυτό θα τραγουδήσω σήμερα.<br /><br />Σε αγαπάω, ω malt whisky! Μου αρέσει που έχεις χαρακτήρα, που έχεις άποψη για το πώς θα είναι τα πράγματα ανάμεσά μας! Ω βορά των αγγέλων της εξάτμισης, μου αρέσει που κάθε φορά είσαι κάτι άλλο, μου φανερώνεις ένα διαφορετικό πρόσωπο, με στέλνεις σε ένα καινούργιο ταξίδι! Μου αρέσει που μου κρατάς μούτρα αν το παρακάνω, που με επιβραβεύεις αν σε ψάξω, που με διδάσκεις όταν σε μελετήσω! Σαν σύντροφος σε σχέση, έχεις τις κακές σου μέρες αλλά ανέχεσαι και τις δικές μου. Και κάθε φορά που θα σε δοκιμάσω, θα έχεις κάτι πρωτόγνωρο να μου πεις, ω χρυσάφι του άμβυκα και καμάρι των σκοτσέζικων νερών.<br /><br />Είμαι τυχερός, λοιπόν, γιατί θα σε αναλύσω, θα σε σκεφτώ και μετά θα προσπαθήσω να γράψω την εμπειρία. Και θα την μοιραστώ με άλλους φανατικούς σαν και μένα, συνταξιδιώτες στη μεγάλη περιπέτεια της ανακάλυψής σου. Σταγόνα με την σταγόνα, μου αποκαλύπτεις τα μυστικά σου, από τον τυρφώδη σου τσαμπουκά μέχρι την πιπεράτη σου γλυκύτητα. Και με κάθε γουλιά, τα δεκάδες χρόνια που πέρασες στο δρύινο βαρέλι, και αυτό με τη σειρά του πολυπαθές και επαναχρησιμοποιημένο, φαίνονται. Μου λές την ιστορία της ωρίμανσης σου σε στεγνές ή υγρές αποθήκες, σε ανεμοδαρμένα νησιά ή ήρεμες γλυκιές κοιλάδες. Και σαν παραμύθι, μέσα από το ποτήρι βλέπω την περιοχή που σε γέννησε.<br /><br />Θα σε αφήσω, όμως, τώρα. Λίγο πριν σταματήσω όμως το τραγούδι -γιατί κάποιος έπρεπε να τραγουδήσει για σένα και στα Ελληνικά- θα αποτίσω φόρο τιμής σε κάποιους από τους γονείς σου.<br /><br />Σε χαιρετώ, Bowmore, καμάρι της νήσου Islay! Ήσουν η πρώτη μου αγάπη και δεν ξεχνώ ποτέ την (άνιση καμιά φορά) μάχη της γλύκας με τη θάλασσα και την τύρφη που διεξάγεται στα βαρέλια σου. Στα καλύτερά σου, είσαι ένας μύθος, στα χειρότερα απλώς παραστρατημένο.<br /><br />Σε τιμώ, καλό μου Highland Park, ψηλά εκεί στα νησιά Orkney. Είσαι το μόνιμό μου αγαπημένο και κρύβεις ένα σύμπαν στο καρυδότσουφλο του μπουκαλιού σου. Ότι θέλει κανείς από ένα whisky θα το βρεί μες τη φιάλη σου. Τύρφη, γλύκα , μέλι, φρούτα, λουλούδια και θάλασσα, όλα εκεί.<br /><br />Σεβασμός και δέος στους άμβυκές σου, Glenfarclas! 150 χρόνια τώρα ο πατέρας σε παραδίδει στο γιό του και αυτός με τη σειρά του σε προσέχει. Είσαι ενας θρύλος. Tα μπαχάρια σου, η γλυκάδα σου, η εγγενής σου πολυπλοκότητα γοητεύει ακόμα σαν να ήταν η πρώτη φορά.<br /><br />Σκύβω ταπεινά μπροστά σου, Springbank! Τελευταίος επιζών ήσουν για πολλά χρόνια μιας περιοχής τιμημένης, αλλά ακόμα κρατάς τη σημαία της αδιάλλακτης τελειότητας των προϊόντων σου. Όλα γίνονται κάτω από την στέγη σου, η δημιουργία, η ωρίμανση, η εμφιάλωση, όλα. Και σε τίποτα δεν αφήνεις έστω και λίγο περιθώριο συμβιβασμού.<br /><br />Γειά σου, σπάνιο Bladnoch! Αναστήθηκες εκ νεκρών για να δημιουργήσεις και πάλι τα απαλά, ανθώδη σου ποιήματα. Μακάρι να έρθω κάποτε να σε επισκεφτώ.<br /><br />Θα συνθέσω έναν επιτάφιο σε σένα, αδικοχαμένο Brora! Έκλεισες για οικονομικούς λόγους, αλλά οι πιστοί σου σε κυνηγάνε ακόμα και σε έχουν θησαυρό στο κελάρι τους. Όσοι σε έχουν δοκιμάσει, σε θυμούνται για πάντα.<br /><br />Τιμή και δόξα στον αυτοκράτορα, παινεμένο Yamazaki! Τιμή και δόξα που έστειλε τον ιδρυτή σου </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">από την Ιαπωνία στη Σκωτία </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">να σπουδάσει την τέχνη της απόσταξης . Σιωπηλα, κοντά μισό αιώνα τώρα, δημιουργείς παραδοσιακά malt whisky, ακόμα και όταν οι εφευρέτες του ξεχνούν και γυροφέρνουν σε πιο αμφίβολα μονοπάτια.<br /><br />Τελειώνω με σένα, αρχέγονο Cooley's! Στο μαγευτικό νησί της Ιρλανδίας πρωτοφτιάχθηκε whiskey αλλά το δόξασαν οι Σκωτσέζοι γείτονες σου. Δίπλα στις μαγευτικές κοιλάδες της χώρας, εσύ ακόμα αποστάζεις και παράγεις Ιρλανδέζικο whiskey, με πολλά ονόματα και άλλα τόσα χαρακτηριστικά!<br /></span></strong><strong><span style="font-weight: normal;"></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4390190255169105065?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-26309236710465906972008-03-27T00:12:00.003+02:002008-03-27T22:50:28.642+02:00<div style="text-align: justify;">Αχ, να θέλεις να γράψεις τόσα πολλά και να μην έχεις αρκετές ανάσες! Περιμένει ακόμα η πρόσκληση για παιχνίδι, σκονισμένη πια αλλά πολύτιμη για μένα, άσχετα αν δεν έχω προλάβει να συμμετάσχω ακόμα. Αγχωμένος, θα ακολουθήσω την εσωτερική σειρά που μου έχω επιβάλλει και θα γράψω για την τελευταία παράσταση που πήγα: Την 'Κατσαρίδα'.<br /><br />Σίγουρα έχετε ακούσε για αυτήν. Μια παράσταση φαινόμενο, από το πουθενά κάνει τρία χρόνια επιτυχία. Και μάλιστα παίζουν νέα παιδιά, με ελληνικό σενάριο. Πολύ τις γουστάρω τις προσπάθειες αυτές, που σαν αγριόχορτα φυτρώνουν στην άγονη ελληνική γη. Και στεναχωριέμαι που δεν θα γράψω αυτά που θα ήθελα να είχα να γράψω.<br /><br />Ας ξεκινήσουμε από τα καλά. Πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί, που σφύζουν από ενέργεια και κινητικότητα, που μόνοι τους και χωρίς σκηνικά γεμίζουν την σκηνή και εναλλάσουν τις Μάσκες της τέχνης τους. Μπράβο παιδιά.<br /><br />Νευρώδης και ευρηματική σκηνοθεσία. Με τα ελάχιστα να κάνεις τα μέγιστα. Θαυμασμός και δέος. Καλογραμμένο σενάριο, αυτοαναφορικό και αυτοδιαπλεκόμενο.<br /><br />Θα μου πείς, τότε τί λείπει; Όσο και να λυπάμαι που το λέω, η Ιδέα. Τόσο ταλέντο σπαταλημένο για να πείτε τί; Κάτι Κοέλιο-ώδες, του στυλ 'Το Σύμπαν συνομωτεί ' και τέτοια; Φιλοσοφία επιπέδου Κοσμοπόλιταν ; Ότι άμα το θές γίνεται; Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Αν η κατσαρίδα στο τέλος αποτύγχανε, το έργο θα έλεγε κάτι σπουδαίο. Έτσι όπως έγινε όμως, μου θύμιζε παιδική παράσταση.<br /><br />Επίσης, ήταν λίγο αναίτια μεγάλο. Αν ο Μότσαρτ δεν μπορούσε να γράψει όπερα τριών ωρών χωρίς να βαριέται ο κόσμος, τότε ούτε εσείς μπορείτε παιδιά, συγγνώμη. Δεν χρειάζονταν όλα, κόψτε κάτι.<br /><br />Και τελειώνω με αυτό: Το να παίζεις με το κοινό, το να το κάνεις να συμμετέχει και όλα αυτά, είναι καλά και πρωτότυπα. Όταν το συμπεριλαμβάνει, όμως, κάθε νέα παράσταση, είναι απλώς αναμενόμενο.<br /><br />Εν κατακλείδι, γουστάρω την ομάδα και γουστάρω που φτιάξαν μόνοι την επιτυχία τους. Γουστάρω το ταλέντο που αναβλύζει σε όλη την προσπάθεια και τις σκηνοθετικές καινοτομίες που περιλαμβάνει. Δεν γουστάρω όμως την απλοϊκότητα του μηνύματος.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-2630923671046590697?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-91446658186799692922008-03-16T15:56:00.009+02:002010-12-10T22:27:45.487+02:00<span style="font-style: italic;">"O City city, I can sometimes hear</span><br /><span style="font-style: italic;">Beside a public bar in Lower Thames Street,</span><br /><span style="font-style: italic;">The pleasant whining of a mandoline</span><br /><span style="font-style: italic;">And a clatter and a chatter from within</span><br /><span style="font-style: italic;">Where fishmen lounge at noon: where the walls</span><br /><span style="font-style: italic;">Of Magnus Martyr hold</span><br /><span style="font-style: italic;">Inexplicable splendour of Ionian white and gold."</span><br /><span style="font-style: italic;">T. S. Eliot, Wasteland</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Η Αθήνα είναι μια άσχημη, τριτοκοσμική πόλη. Δεν το εννοώ με κάποιο ποιητικό ή μεταφορικό τρόπο. Εννοώ ότι είναι άσχημη, όπως και όποτε και να την δεις. Από το βουνό, μοιάζει σαν καρκίνωμα πάνω στην Αττική, με τα σπίτια να είναι παντού, άναρχα και τυχαία. Από τη θάλασσα είναι ένα γκρι, ομιχλώδες πράγμα, σαν χωριό. Οι παραλίες της είναι σαν βιομηχανικές προβλήτες και οι δρόμοι της κακοφτιαγμένοι. Καμιά ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν της μοιάζει. Αντιθέτως, της μοιάζουν πολλες αφρικάνικες, από τα λίγα που ξέρω.<br /><br />Οο λόγοι για αυτό, πολλοί και διάφοροι. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να το συζητήσουμε. Το βασικό όμως είναι ότι ακόμα και αυτή η Αθήνα χάνεται. Αποκτά ένα νέο θυμικό, αλλάζει ταυτότητα. Η επόμενη από μένα γενιά θα θεωρεί ότι το Γκάζι πάντα είχε μπαράκια με άποψη. Θα θεωρεί ότι η Σοφοκλέους είχε πάντα ανήλικες πόρνες. Και τα λοιπά και τα λοιπά.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι εγώ μεγάλωσα σε μια περιοχή που δυνητικά θα προσφερόταν για πιο 'παιδική' ζωή. Θεωρητικά, η Γλυφάδα είχε πράσινο και χώρο. Παιδικό παιχνίδι, όμως, δεν γνώρισα. Δεν έχω παίξει μπάλα στο δρόμο, ούτε έχω κάνει ποδήλατο σε ανοιχτωσιές. Δεν έχω παίξει 'με τα παιδιά της γειτονιάς'. Αυτό σήμαινει επίσης ότι δεν είχα ποτέ αυτό το ήθος της συνοικίας. Να βοηθήσουμε τον φούρναρη ή τον μπακάλη ή κάτι τέτοιο. Μεγάλωσα σε μια πρώιμη μοντέρνα Αθήνα, με σουπερμάρκετ και αμάξια.<br /><br />Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι έχω αρχίσει, ασυνείδητα, να υποστηρίζω την εντοπιότητα. Προτιμώ να πληρώσω πράγματα ακριβότερα και να περιμένω για να πάρω κρέας από τον κύριο Θανάση (του οποίου μια ατάκα με έκανε να σκέφτομαι για μέρες, περισσότερα μια άλλη φορά) ή να πάρω τα χαρτικά μου από το μαγαζί στο στενό. Θέλω όμως να επικεντρώσω σε τρία συγκεκριμένα μέρη.<br /><br />Καμιά εκατοσταριά μέτρα από το σπίτι μου υπάρχει ένα καθαριστήριο. Πριν κάποια χρόνια το πήρε ένα νεο παλληκάρι, περίπου στην ηλικία μου. Είναι πάντα γελαστός και εξυπηρετικός. Είναι εμφανές ότι του αρέσει αυτό που κάνει, το γουστάρει. Μπορεί να φαίνεται περίεργο, αλλά είναι αλήθεια. Με κέφι θα παραλάβει τα ρούχα και με φροντίδα θα τα αναλάβει. Πρόσφατα, μετά απο μια θεατρική παράσταση (και για αυτό αργότερα) πήγα για ένα ποτό. Το δικό μου το ήπια, της συντρόφου μου κατέληξε πάνω στο πουκάμισό μου. Όπως επιτάσσει ο Μέρφυ, ήταν κόκκινο κρασί. Περίμενα μια μέρα και το πήγα στο καθαριστήριο. Το παληκάρι το παίδεψε τρείς μέρες και κάθε φορά μου το έδειχνε. Δεν βγήκε τελικά. Δεν μου πήρε όμως και χρήματα. Έδινε έντονα την εντύπωση ότι το θεωρούσε προσωπική αποτυχία. Με συγκίνησε αυτό. Ειλικρινά, δεν πρόκειται να πάω αλλού ρούχο, αν περνάει από το χέρι μου.<br /><br />Πιο πρίν, στην ίδια ευθεία, υπήρχε μέχρι πρόσφατα ένα παντοπωλείο, ο λεγόμενος Καραντάνας. Το είχαν δυο ηλικιωμένοι και είχε τη μυρωδιά και την αύρα παλίου παντοπωλείου. Με άνεση περίμενες τον Χατζηχρήστο ή τον Αυλωνίτη να βγεί να σε εξυπηρετήσει. Κάποια στιγμή, έκλεισε. Οι ιδιοκτήτες έβγαλαν μια ανακοίνωση, χειρόγραφη και σε μπακαλικό χαρτί, που έλεγαν ότι βγαίνουν στην σύνταξη και ότι ευχαριστούν τη γειτονιά για τα σαράντα χρόνια συνεχούς στήριξης. Την έχω φωτογραφία.<br /><br />Τέλος, ακόμα πιο κάτω υπάρχει ένα ανθοπωλείο. Μέσα είναι πάντα λίγο χύμα, με κάτι ήρεμους γάτους ή περίεργους σκύλους να περιφέρονται, με πίνακες και ένα παλιό ποδήλατο. Σαν ταινία του Μπέργκμαν. Η ιδιοκτήτρια θα κάνει πάνω από είκοσι λεπτά να σου φτιάξει μια ανθοδέσμη, με μια ηρεμία σχεδόν εκνευριστική. Αλλά τις κάνει πάντα ωραίες, με μεράκι. Θα τις γεμίσει, θα της στολίσει και θα της προσέξει. Πρόσφατα μου έλεγε ότι θα μετακομίσει δυο στενά παραπέρα, μετά από τριάντα χρόνια στο ίδιο σημείο.<br /><br />Αλλάζει η Αθήνα. Μέρη σαν τα παραπάνω θα γίνονται όλο και πιο σπάνια. Οι αντίστοιχοι άνθρωποι δεν θα λείψουν, αλλά θα δρούν σε άλλο περιβάλλον. Και τα παλιά μαγαζιά θα πουληθούν για να γίνουν σουπερμάρκετ ή κομμωτήρια. Και για πρώτη φορά, το βλέπω να γίνεται μπροστά μου. Μεγαλώνω λοιπόν. Η μπέμπα με την οποία παίζω, το τρίχρονο γειτονόπουλο, δεν θα ξέρει τί είναι η δραχμή. Το ότι γεννήθηκα έναν άλλο αιώνα θα με κάνει στα μάτια της συνομήλικο με τον Καποδίστρια. Η μπεμπούλα θα ζεί σε μια άλλη Αθήνα.<br /><br /></div><br /><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-9144665818679969292?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-8927980986800364052008-03-11T01:40:00.009+02:002008-03-11T23:07:42.965+02:00<em>“Do not ask for whom the bell tolls, it tolls for thee”</em><br /><em>John Donne</em><br /><br /><div align="justify">Δεν την ήξερα καλά. Μια δυο φορές είχαμε συναντηθεί. Ό,τι σημαντικό, το είχα μάθει από τη σύντροφό μου. Μαζί της είχε περάσει τα σχολικά χρόνια και αυτή ήταν η καλύτερή της φίλη. Έμενε μακριά, όμως, οπότε τώρα βλέπονταν αραιά. Για μένα, λοιπόν, άνηκε στην μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που είναι Σημαντικοί Για Κάποιον Άλλο. Και τώρα, βράδυ Καθαράς Δευτέρας παίρνω το μήνυμα. "Η Θεοδοσία πέθανε".</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">27 ετών. Λέμφωμα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Τί κάνει κανείς σε αυτή την περίπτωση;</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"> </div><div align="justify">Η σύντροφός μου σε έξαλλη κατάσταση. Και μετά, καθώς την συναντώ στο Μετρό (μόλις έχει γυρίσει από τη Λάρισσα), να αρχίζει να μου διηγείται για τις στιγμές που περάσαν μαζί. Για τα όνειρα μιας νέας κοπέλας, για την πτυχιακή που δεν πρόλαβε να τελείωσει, για το μεταπτυχιακό που δεν πρόλαβε να πάει. Για μια ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει. Για χίλιες μικρές καθημερινές στιγμές, για τα παιδικά όνειρα που μοιράστηκαν.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Δεν είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος για να μοιράζεται ζωές. Μόνο τη δική του μπόρεί να αντέξει και αυτή με το ζόρι. Και τώρα μπροστά μου, τα θραύσματα ενός κόσμου διαλυμένου, να μεταγγίζονται από δυο κλαμμένα μάτια. Δεν είναι φτιαγμένη η ψυχή μου για τόσο πόνο.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Για σένα, αναγνώστη, αυτή είναι άλλη μια ιστορία απώλειας, άδικης και απρόσμενα πρόωρης. Όπως και εγώ κάποτε, έτσι και εσύ προφυλάσσεσαι από την οθόνη, από το χαρτί, από την απόσταση. Εγώ σήμερα δεν είχα τίποτα από αυτά. Και για κάποια λεπτά, ένιωθα μέσα μου την απώλεια ενός ανθρώπου, άγνωστου και άρα τόσο συγγενή. Είδα μια ζωή να την παίρνει ο χρόνος, χωρίς δικαιολογία, χωρίς αιτία, χωρίς δικαιοσύνη. Έτσι απλά. 27 χρόνια, έπεα πτερόεντα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Σήμερα, η καμπάνα χτύπησε για μένα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Δεν είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος για να σηκώνει τον πόνο του άλλου. Αλλά δεν είναι άνθρωπος, αν δεν το κάνει.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Έτσι δεν είναι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-892798098680036405?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-61405930856413151442008-03-09T09:53:00.003+02:002008-03-11T23:06:46.935+02:00<div style="text-align: justify;">Να με συγχωρείτε για την απουσία. Ήδη είναι πολύ ευγενικό που έρχεστε μέχρι εδώ. Οι στάσεις ρεύματος όμως, οι οποίες είναι χειρουργικά τοποθετημένες πάνω στις ώρες που είμαι σπίτι και μπορώ να γράψω, με αναγκάζουν να πέφτω με τα μούτρα στις υποχρεώσεις. Ήδη γράφω με το UPS να σφυρίζει. Ελπίζω να μπορείτε να περιμένετε μέχρι να τραγουδήσω βραχνά και παράφωνα ξανά.<br /><br />Ευχαριστώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6140593085641315144?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-67198685419461548462008-02-27T21:08:00.003+02:002008-02-28T01:18:26.144+02:00<span style="font-style: italic;">"Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες</span><br /><span style="font-style: italic;">Καλα φαγαμε καλα ηπιαμε</span><br /><span style="font-style: italic;">Καλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδω</span><br /><span style="font-style: italic;">Μικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζοντας</span><br /><span style="font-style: italic;">Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.</span><br /><span style="font-style: italic;">Στο παιδι μου</span><br /><span style="font-style: italic;">Στο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια</span><br /><span style="font-style: italic;">Και του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλι</span><br /><span style="font-style: italic;">Για τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκο</span><br /><span style="font-style: italic;">Μα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια</span><br /><span style="font-style: italic;">Τωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλω</span><br /><span style="font-style: italic;">Λεω το σκυλο σκυλο, το λυκο λυκο, το σκοταδι σκοταδι,</span><br /><span style="font-style: italic;">Του δειχνω με το χερι τους κακους, του μαθαινω</span><br /><span style="font-style: italic;">ονοματα σαν προσευχες, του τραγουδω τους νεκρους μας,</span><br /><span style="font-style: italic;">Α, φτανει πια!</span><br /><span style="font-style: italic;">Πρεπει να λεμε την αληθεια στα παιδια."</span><br /><span style="font-style: italic;">Μ. Αναγνωστάκης</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Σε ξέρω χρόνια τώρα. Κάποτε σε είχα συμμαθητή, αργότερα μικρό αδερφάκι και τώρα... τώρα σε έχω μαθητή. Πάνε σχεδόν 12 χρόνια. Σε έχω γνωρίσει δυστυχώς μόνο από την Αθήνα, μου έχουν πει ότι αλλού είσαι αλλιώς. Ίσως επειδή είσαι κατά βάθος ίδιος. Είσαι 14, είσαι 15, είσαι 16, είσαι 17. Ας πούμε ότι είσαι 16, έτσι για να συννενοηθούμε. Είσαι δεκαεξάρης, μας γαμάς τα Λύκεια.<br /><br />Σε παρατηρώ πολύ καιρό. Σε έχω βρίσει, σε έχω πετάξει έξω από την τάξη, σε έχω κρατήσει όταν έκλαιγες, σε έχω ακούσει να μου μιλάς για τα γκομενικά σου. Σε έχω δει να μεγαλώνεις και να μπαίνεις στο ίδιο, κοινό μας λούκι και σε έχω δει να ξανάρχεσαι στην τάξη μου. Άλλο πρόσωπο, άλλο σώμα, άλλη ουσία. Ίδια όμως ψυχή. Μου αρέσεις, κατά βάθος. Με κρατάς ενήμερο, με συνδέεις με τον Χρόνο. Μαθαίνω ότι καινούργιο από σένα. Με έμαθες να χλευάζω τις κουβέντες περί νέας γενιάς. Αλήθεια, νομίζουν οι υπόλοιποι ότι με μια γενίκευση θα τιθασεύσουν ένα σύμπαν ψυχών; Σκατά στα μούτρα τους. Μου δίδαξες, με σκληρό τρόπο, πόσο μάταιο είναι να προσπαθώ να σε καταλάβω συνολικά. Τώρα πια έμαθα την αλήθεια του Μήτσιου "Κάθε άνθρωπος και ένα σύμπαν". Και σε μια γωνιά αυτού του Σύμπαντος, στην πιο άχαρη και αφιλόξενη μεριά, σε στέλνουν σε μένα για να την βάλω σε τάξη. Και προσπαθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Και κατά βάθος δε θέλω, κιόλας. Δε γίνεται απέξω, πρέπει απο μέσα. Κάνω τον κοσμικό σου τροχονόμο.<br /><br />Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι είμαι για σένα αυτό που ήταν κάποτε για μένα άλλοι. Κάποτε, μια εποχή που σου φαίνεται ότι ανήκει στην περίοδο του Όθωνα, είχα μακρύ μαλλί και φορούσα μαύρα. Και μου την έλεγαν για αυτό, και με ζόριζαν. Και εγώ τους αγνοούσα και γελούσα συγκαταβατικά. Τώρα, σοφός με τόση πείρα, σε βλέπω να μου έρχεσαι με το μποξεράκι να εξέχει και με τα μαλλιά σου σαν απομεινάρια από ατύχημα. Και στη λέω. Και σε χλευάζω. Και σε δουλεύω. Και εσύ με τη σειρά σου με κοιτάς συγκαταβατικά, χαμογελώντας και μπαίνεις αναστενάζοντας για μάθημα. Τί κοσμική δικαιοσύνη, Θέε μου. Έγινα αυτό που κορόιδευα. Για αυτό μου αρέσει που με γράφεις. Γίνεται να δείχνεις το δάχτυλο σου, το μεσαίο, κάθε φορά που στη μπαίνω; Μαλάκα υποκριτή.<br /><br />Δεν σε κολακεύω. Σε έχω δει από την καλή και από την ανάποδη. Κυρίως από την ανάποδη. Ξέρω πόσο καλομαθημένος είσαι, πόσο έχεις μάθει να θεωρείς δεδομένο ότι είσαι ενήλικος, αλλά τρέχεις να κρυφτείς σαν παιδί όταν η ευθύνη μοιράζεται. Ξέρω πώς παίζεις στα δάκτυλα τους γονείς σου και έχω πικρή πείρα από την ξεροκεφαλιά σου. Καμιά φορά είσαι για σφαλιάρες και με το ζόρι κρατιέμαι να μην στις ρίξω. Εγώ, που στη ζωή μου δεν έχω φάει καμία. Και όταν χτυπιέμαι κάτω για να σου δείξω, υπάρχει περίπτωση να ξέρω κάτι. Δυστυχώς, τα χρόνια δεν πέρασαν από πάνω μου έτσι. Όλο και κάτι έμεινε.<br /><br />Τέλος πάντων, δεν τα λέω για σένα αυτά. Για μένα τα λέω. Ξέρεις, από αυτά τα κουλά που κάνουν οι μεγαλύτεροι. Μάλλον σε έχω χάσει εδώ και ώρα και μιλάω μόνος μου. Καληνύχτα λοιπόν. Θα τα πούμε, έτσι κι αλλιώς, αύριο, στην τάξη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6719868541946154846?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-40768426959925170172008-02-23T17:34:00.004+02:002008-02-28T01:20:05.673+02:00<span style="font-style: italic;">"Να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">αστειεύσετε</span>, νεαροί μου, αλλά στα σοβαρά"</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Κάπου είχα διαβάσει ότι το παιχνίδι είναι σημάδι ωριμότητας του ανθρώπου. Το ότι το να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">καταφέρνεις</span> να διατηρείς την έξη σου για την πιο αγνή σπατάλη χρόνου δείχνει ότι την αξίζεις. Πάντα μου άρεσε αυτή η σκέψη. Οπότε όταν με κάλεσε ο Παράξενος Ελκυστής σε δικτυακό παιχνίδι, ένιωσα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">λές</span> και μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">δώσαν</span> το Όσκαρ. Πάλι άλλο ήθελα να γράψω, αλλά δεν πειράζει. Εμπρός στο παιχνίδι!<br /><br />Λοιπόν. Πρέπει λέει να πάρω το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">κοντινότερό</span> μου βιβλίο. Υπάρχει μια τεράστια στοίβα κοντά μου, λόγω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">συγγραφής</span> διδακτορικού. Το πάνω πάνω; <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">ΟΚ</span>, το έκανα. Είναι ένα βιβλίο με ιστορίες από τα αποστακτήρια της Σκωτίας. Όνομα :"<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">MacLean's</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">miscellany</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">of</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Whisky</span>". Ο Παράξενος Ελκυστής <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">καταγγέλλω</span> ότι έκλεψε και άλλαξε δυο βιβλία, αλλά εγώ θα δείξω την ανωτερότητά μου. Παρακάτω;<br /><br />Βρίσκω τη σελίδα 123.Εκεί εντοπίζω την πέμπτη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">περίοδο</span> και αντιγράφω τις επόμενες <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">τρεις</span> εδώ. Για αν δούμε. Ω γαμώτο, οι σελίδες είναι μικρές και οι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">περίοδοι</span> μεγάλοι, οπότε αλλάζω σελίδα. Τώρα; Όχι μόνο η φράση δεν βγάζει νόημα, δεν έχει και ενδιαφέρον. Ήρθε η ώρα να κλέψω! <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">Επικαλούμαι</span> την δικαιολογία ότι το βιβλίο δεν τηρεί τις προϋποθέσεις και το αλλάζω.<br /><br />Προσπάθεια δεύτερη. "Νεότερη και Σύγχρονη ιστορία Γ' Γυμνασίου". Μην γελάτε. Είναι πιθανώς η καλύτερη Ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ για ελληνικό σχολείο. Τη διαβάζω μανιωδώς. Αν πέσει στα χέρια σας, πάρτε την. Θα με θυμηθείτε.<br /><br />Σελίδα 123, πάλι. "Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα". <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">Να</span> τα μας. Πέμπτη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">περίοδος</span>: " Η τελευταία αδράνησε, ουσιαστικά, απέναντι στις προκλήσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας". Μιλάει για την Κοινωνία των Εθνών. Ορίστε οι επόμενοι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18">τρεις</span>:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Το 1936, η Γερμανία, παραβιάζοντας και πάλι την Συνθήκη των Βερσαλιών, κατέλαβε την αποστρατικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας, επιλογή που επιδοκίμασε ο Μουσολίνι. Τον ίδιο χρόνο, Γερμανία και Ιταλία <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">συμμετείχαν</span> στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, βοηθώντας τον φασίστα στρατηγό Φράνκο να νικήσει τις δυνάμεις της νόμιμης δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας. Ακριβώς την ίδια εποχή, Μουσολίνι και Χίτλερ σύναψαν συμμαχία που έγινε γνωστή ως Άξονας Ρώμης Βερολίνου.</span><br /><br />Τι να πω τώρα; Το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20">Κόσοβο</span> ανεξαρτητοποιείται. Ο εθνικισμός σηκώνει κεφάλι και καταπνίγει την απλή λογική στην Ελλάδα. κανείς δεν θέλει να ακούσει την άποψη των ιστορικών, όλοι θέλουν την άποψη της <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_21">Κανέλλη</span> και των δημοσιογράφων. Και τώρα αυτό. Σύμπτωση ή όχι;<br /><br />Ξεκίνησε αστείο το παιχνίδι, αλλά τώρα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">σοβάρεψα.</span> Πώς το έλεγε ο Ελύτης; Όταν ακούς για ιδανικά, σε λίγο θα μυρίζει ανθρώπινο κρέας.<br /><br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">Rosenred</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">Philemon</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Algernon</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">Naya</span> σειρά σας! Και μην ξεχνάτε, στο τέλος πρέπει να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_27">καλέσετε</span> άλλους πέντε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4076842695992517017?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-50245677154815308582008-02-17T23:19:00.005+02:002008-02-28T01:20:38.131+02:00<span style="font-style: italic;">"Έλα, ας χαζέψουμε</span><br /><span style="font-style: italic;">το χιόνι μέχρι</span><br /><span style="font-style: italic;">τελικής πτώσεως"</span><br /><span style="font-style: italic;">Μπασσό</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Για άλλο ήθελα αν γράψω σήμερα. Κάτι βαθυστόχαστο και κούφιο, όπως το συνηθίζω. Ο κόσμος όμως είχε άλλη άποψη. Από το πρωί, χιονίζει και ασπρίζει τα πάντα. Σπίτια και ανθρώπους. Αμάξια και δρόμους. Άσχημα και όμορφα. Αναμνήσεις και εμπειρίες.<br /><br />Έχει κάτι το καθαρτικό το χιόνι. Σαν το σεντόνι ενός φιλόστοργου θεού, που προσπαθεί να κρύψει την ασχήμια για να σταματήσουμε να κλαίμε. Και έχει πολύ ασχήμια η Αθήνα. Ασχήμια στα πρόσωπα και στις κινήσεις, στις μυριάδες μικρές καθημερινότητες και στις χίλιες ανούσιες πράξεις μας. Και μετά πέφτει το χιόνι, χορεύοντας. Και τα καλύπτει όλα.<br /><br />Πήρα τη σύντροφό μου και πήγαμε στη θάλασσα. Εϊχε κάτι το ονειρικό να παίζεις χιονοπόλεμο δίπλα στο κύμα. Η πολυσύχναστη Γλυφάδα φαινόταν αχνά, κι ας ήταν μόνο πεντακόσια μέτρα πιο πέρα. Να μπορούσα να απέκρυπτα έτσι τον κόσμο, όταν με πληγώνει.<br /><br />Άραγε αύριο που θα ξυπνήσω, θα υπάρχει ακόμα το χιόνι; Ή θα έχει γίνει πάγος; Δεν αντέχουν τα όνειρα την επαφή με την πραγματικότητα. Σκληραίνουν, σπάνε, αλλάζουν. Λειώνουν.<br /><br />Μήπως το χιόνι μας αρέσει γιατί είναι εφήμερο;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-5024567715481530858?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-33038437758161164472008-02-13T20:22:00.002+02:002008-02-13T20:26:22.835+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">"The plain and simple truth is rarely plain and never simple"</span><br /><span style="font-style: italic;">Oscar Wilde</span><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πάλι έγιναν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Μάθανε οι Χρυσαυγίτες ότι θα κατέβουν οι αναρχικοί και είπαν να περάσουν για μια επίσκεψη. Μάθαν οι υπόλοιποι αντιεξουσιαστές ότι θα έχουν τέτοιους εκλεκτούς προσκεκλημένους και είπαν να κατέβουν για να βοηθήσουν στο σερβίρισμα. Τα υπόλοιπα τα είδαμε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Δε θέλω να σταθώ στη θαυμαστή σύμπνοια που δείχνουν οι αστυνομικοί –κάποιοι από αυτούς, τέλος πάντων- με τους Χρυσαυγίτες. Ούτε στις φωτογραφίες που δείχνουν ακροδεξιές εφημερίδες μέσα στις κλούβες. Το μόνο ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι συνεχίζει να μας εκπλήσσει το γεγονός.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>(Παρένθεση. Τον Περίανδρο, το φασιστοειδές που τον ψάχναν για φόνο και δεν τον έβρισκαν, τον θυμάστε; Που παραδόθηκε μόνος του; Που στη δίκη του χαριεντίζονταν τα ΜΑΤ με τους Χρυσαυγίτες; Αν, όχι ψάξτε το. Αν ναι, να σας θυμίσω ότι στο ντου στους οργανωμένους συνδέσμους είχαν βρει μολότοφ. Θυμάστε στο γήπεδο να πέφτουν μολότοφ; Εγώ κάτι ‘κουκουλοφόρους’, σε πορείες, θυμάμαι να τις πετάνε...)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Θέλω όμως να σταθώ στο θέμα της σημαίας. Απ’ότι φαίνεται, πάλι κάποιοι ‘αναρχικοί’ σκαρφάλωσαν στο πανεπιστήμιο και την αποκαθήλωσαν.<span style=""> </span>Τα εισαγωγικά είναι για να εκφράσουν το ειρωνικό, περιφρονητικό μειδίαμα που συνήθως συνοδεύει την εκφορά του χαρακτηρισμού αυτού. ‘Είδες τι έκαναν πάλι οι ‘αναρχικοί’; Εμένα με προσβάλλει να παίρνουν τη σημαία.’ ‘Μωρέ βούρδουλας τους πρέπει, που είσαι αείμνηστε Παπαδόπουλε. Τα κωλόπαιδα....’ Κτλ, κτλ, κτλ.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Τι σημαίνει όμως η σημαία; Τι συμβολίζει; Για να το ψάξουμε λίγο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Απάντηση πρώτη: Η σημαία συμβολίζει το ελληνικό κράτος. Αν είναι έτσι, οι αναρχικοί δικαιολογημένα την κατεβάζουν. Αναρχικός είναι μια πολιτική ιδεολογία. Στην Ελλάδα δεν συνηθίζουμε να γνωρίζουμε βέβαια από πολιτικές έννοιες. Εδώ δεν είμαστε σίγουροι τί σημαίνει Δεξιός και Αριστερός. Αναρχικός πάντως είναι αυτός που πιστεύει ότι το κράτος είναι μια μηχανή καταπίεσης του ανθρώπου, ένα παιχνίδι στα χέρια των ισχυρών για να διαιωνίζεται το <span style="" lang="EN-US">status</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">quo</span>. Εξ’ ορισμού. Άρα, αν η σημαία είναι το σύμβολό του κράτους αυτού, πρέπει να περιμένουμε να την κατεβάζουν και να την καίνε οι αναρχικοί. Συμφωνούμε, διαφωνούμε, είναι μια πολιτική ιδεολογία (Εγώ προσωπικά διαφωνώ). Προσέξτε ότι μέχρι στιγμής δεν πειράζουν κανένα, αν δεν αρχίζουν να τα σπάνε. Και παρακαλώ, όχι φαρισαϊσμοί με το κράτος και την αγάπη μας για αυτό. Ποιοι από σας πληρώνετε το πρόστιμο του πάρκινγκ, αν μπορείτε να το αποφύγετε; Ποσοι φοροδιαφεύγετε; Έχετε κάνει πολεοδομική παρανομία; Μπήκατε σε ΜΜΜ και δεν πληρώσατε εισιτήριο; Μην μου λέτε ξαφνικά λοιπόν για το κράτος. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Απάντηση δεύτερη: Η σημαία συμβολίζει το ελληνικό έθνος. Τώρα μπαίνουμε σε θολά νερά. Ελληνικό έθνος, ε; Τι είναι αυτό; Φοβάμαι ότι είτε θα είναι διαχρονικό είτε θα είναι συγκεκριμένο, όχι και τα δυο. Εξηγούμαι. Αν έθνος είναι αυτό που σήμερα ορίζουμε, το γεγονός δηλαδή ότι μιλάμε μια συγκεκριμένη γλώσσα, είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι, έχουμε μια κοινή ιστορία και όλα αυτά, τότε το έθνος δεν είναι διαχρονικό. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, το 1829, κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα δεν υπήρχε. Εξού και η μεγάλη αμηχανία για το ποιοι ήμασταν, τόσο νομικά οσο και πολιτικά. Δεν ήμασταν οι ορθόδοξοι, γιατί υπήρχαν ορθόδοξοι εκτός ελληνικού κράτους, άσε που πολλοί αγωνιστές ήταν μουσουλμάνοι (Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος,για παράδειγμα.) Δεν ήμασταν οι ελληνόφωνοι, γιατί πολλοί μιλούσαν άλλες γλώσσες, αλλά μπήκαν στο ελληνικό κράτος. Εξάλλου δεν διδάσκαμε την καθαρεύουσα; Κανένας δεν τη μιλούσε στην καθημερινή ζωή του. Δεν ήταν η κοινή μας ιστορία, γιατί δεν υπήρχε τότε, ούτε ακόμα είχαμε ανακαλύψει την ‘αδιάκοπτη πορεία του ελληνισμού’. Αυτά τα πρωτοείπε ο Παπαρρηγόπουλος ως εντεταλμένη απάντηση στον Φαλμεράϋερ, μετά το 1880. Άρα; Άλλωστε, τα προβλήματα αυτά τα είχανε όλα τα ‘εθνικά’ κράτη της εποχής, Οι Γερμανοί, οι Ιταλοί, όλοι. Είναι το διάσημο ζήτημα της εθνικής ταυτότητας.<br />Αν πάλι θεωρήσουμε ότι υπάρχει ένα διαχρονικό κοινωνικό μόρφωμα που το λέμε ελληνικό έθνος, τότε πρέπει να δούμε ποια από τα χαρακτηριστικά κάθε φορά μας έκαναν έθνος. Προφανώς δεν φυτρώσαμε. Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την σημασία του να είναι κανείς απόγονος, και ποιανού, σε μια χώρα που πέρασαν Μουσουλμάνοι, Τούρκοι, Φράγκοι, Βησιγότθοι (μην γελάτε, η φρουρά του Βυζαντινού αυτοκράτορα τα τελευταία 100 χρόνια ήταν Βησιγότθοι, η διάσημη Βεριγγιανή φρουρά) και όλες οι φυλές αριστερά των Ουραλίων και πολλές από τα δεξιά. Πρέπει λοιπόν να αποσαφηνίσουμε ότι, σε αυτή την περίπτωση, ναι, μας συμβολίζει η σημαία, αλλά δεν κουβαλάει πάνω της την ελληνική επανάσταση ή το Βυζάντιο ή το κλέος του ελληνιστικού κόσμου. Εκτός αν πούμε ότι «Ελληνικό έθνος = ελληνικό κράτος», οπότε πίσω στην προηγούμενη παράγραφο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Απάντηση τρίτη: Η ελληνική σημαία μας συμβολίζει όλους. Συμβολίζει τον κοινωνικό μας ιστό και το ποιοι είμαστε, ότι και να είναι αυτό. Συμβολίζει τον εμφύλιο και τις ταινίες του Βέγγου. Συμβολίζει όλα τα στοιχεία, φαντασιακά ή πραγματικά, ιστορικά ή σύγχρονα, ευτελή ή σπουδαία, που σε κάνουν να λες «Είμαι Έλληνας». Αυτή είναι η δικιά μου άποψη. Ουσιαστικά μιλάμε για μια διασκευασμένη εκδοχή του παραπάνω. Σημαίνει επίσης ότι δέχεσαι τα καλά και τα κακά μαζί. Και το <span style="" lang="EN-US">Je</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">t</span>’ <span style="" lang="EN-US">aime</span><span lang="EN-US"> </span>και την Επίδαυρο. Και τον Λοίζο και τον Φοίβο. Ας είναι. Όλα αυτά δικά μου.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τι σημαίνει τότε η αποκαθήλωση της σημαίας; Σημαίνει μια άρνηση όλων αυτών, των οποίων είσαι μέρος, αναρχικός ή όχι. Σημαίνει μια οργισμένη επίθεση κατά πάντων, καθαρά εφηβική. Σημαίνει προσωπική προσβολή όλων μας. Σημαίνει παραστρατημένη ιδεολογία. Σημαίνει κάποιος να καίει μια οικογενειακή σου φωτογραφία. Αλλά...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Είδα, εγώ με τα μάτια μου, γιατί ήμουν στο κέντρο, τους ακροδεξιούς να σπάνε στο ξύλο κάποιους χρησιμοποιώντας την ελληνική σημαία. Να τη γεμίζουν με αίματα. Και ρωτάω: Θα ήθελα κάποιος να δείρει μέχρι θανάτου κάποιον χρησιμοποιώντας μια οικογενειακή μου φωτογραφία; Σκεφτείτε την σκηνή. Χίλιες φορές να την κάψουν, λέω εγώ. Ειδικά αν ο ξυλοδαρμός γίνεται εξ’ ονόματος μου. Θυμηθείτε την ακροδεξιά ρητορεία: «Είμαστε οι φύλακες του ελληνικού έθνους. Είμαστε οι πραγματικοί Έλληνες». Αφου με βάζετε να διαλέξω, λέω: Βρε ξου. <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Τί; Δε με βάζετε να διαλέξω; Α, ναι, η περίφημη μέση οδός. Ας κάτσουμε σπίτια μας να τα δούμε από την τηλεόραση. Όχι,όχι, όχι. Τίποτα σημαντικό δεν έγινε από τον κάναπέ. Όλα στο δρόμο έγιναν. Αυτο δε σημαίνει ότι ό,τι γίνεται στο δρόμο είναι σπουδαίο. Το ψάξαμε όμως; </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p><br />Υστερόγραφο: Δεν συνηθίζεται, αλλά εγώ θέλω να βάλω στο κείμενο αυτό κάποιες πηγές. Το ζήτημα είναι σοβαρό και παρόλο που εδώ γράφω ό,τι μου καπνίσει, δε σημαίνει ότι πρέπει να γράφω βλακείες. Αυτά που λέω βασίζονται στα:<o:p></o:p><br /><span style="" lang="EN-US"><span style="font-style: italic;">The invention of tradition, E. Hobsbawm (ed.)</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p></span><br /><span style="font-style: italic;">Φαντασιακές κοινότητες, Μπ. Άντερσον</span><br /><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">The age of revolution, E. Hobsbaum</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p><br /><span style="font-style: italic;"> «Τι είν’ η πατρίδα μας», Α. Φραγκουδάκη</span><br /><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">The myth of nations, P. J. Geary<o:p></o:p><br />Nations and nationalism, E. Hobsbawm<o:p></o:p></span><br /><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Συνοπτική ιστορία της Ελλάδος, R. Clogg</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p><br /><span style="font-style: italic;">«Έλληνες το γένος», Ε. Βόγλη</span><br /><strong style="font-style: italic;"><span style="font-weight: normal;">Η συγκρότηση της Ιστορικής Επιστήμης και η Διδασκαλία της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών</span></strong><span style="font-style: italic;">, Β. Καραμανωλάκης</span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3303843775816116447?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-16067061463711640032008-02-10T17:03:00.002+02:002009-07-23T20:47:42.137+03:00<div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">«Μέχρι να αποσαφηνιστούν τα βασικά στοιχεία της νέας θεωρίας, μερικά από τα καλύτερα μαθηματικά μυαλά της εποχής είχαν χάσει τη ζωή τους στα εστιατόρια...»<br /><span style="font-style: italic;">Η ζωή, το Σύμπαν και τα πάντα, </span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Douglas</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US"> </span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Adams</span><span lang="EN-US"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">«Να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή από πέντε έξι άτομα και να πάμε στον πρόεδρο της ομάδας»</span><br /><span style="font-style: italic;">Βαμβακούλας</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p><span style="font-style: italic;">«Να δούμε πόσες φιναλίστ θα καταφέρουν να μπούν στην τελική εφτάδα»</span><br /><span style="font-style: italic;">Διαγωνισμός Σταρ Ελλάς 2005, Ελ. Μενεγάκη</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Κανείς δεν περίμενε η νέα μεγάλη επανάσταση στις ακριβείς επιστήμες να ξεσπάσει από λαιμαργία. Είχε βέβαια παρατηρηθεί απο νωρίς ότι περιέργα και ιδιόμορφα φαινόμενα λάμβαναν χώρα στα εστιατόρια, αλλά κανείς δεν είχε δώσει την πρέπουσα σημασία. Ψήγματα της φιλοσοφικής θεμελίωσης της αυτοαποκλειόμενης άλγεβρας <span style="" lang="EN-US">A</span><span lang="EN-US"> </span>δόθησαν νωρίς από τον συγγραφέα και φιλόσοφο <span style="" lang="EN-US">Douglas</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Adams</span>. Έπρεπε, όμως να εμφανιστεί μια νέα γενιά μαθηματικών που να αντέχουν το ποτό και την κίνηση στο κέντρο για να δωθεί μορφή στον μαθηματικό φορμαλισμό. Η μνημειώδης πραγματεία <span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Waiters and logical subtractions</span> του <span style="" lang="EN-US">Than</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Heavies</span><span lang="EN-US"> </span>ήταν η πρώτη που μελέτησε το φαινόμενο της παραγγελίας σε μαγαζί και πώς η λογική και τα κλασικά μαθηματικά δεν εφαρμόζονται σε αυτή. Εκεί πρωτοχρησιμοποιήθηκε η έννοια της αυτοανισότητας, με την θεμελιώδη παρατήρηση ότι κανείς δεν λέει με με την πρώτη στο σερβιτόρο αυτό που θα παραγγείλει τελικά.<o:p></o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Οι αυτοαποκλειόμενοι αριθμοί (αλλιώς αυτοάνισοι, στα αγγλικά <span style="" lang="EN-US">selfexempting</span>) είναι οι αριθμοί που δεν είναι ποτέ ίσοι με τον εαυτό τους, για κάθε πρακτική χρήση. Η ανθρωπότητα τους χρησιμοποιεί ακούσια εδώ και χρόνια. Παράδειγματα: Η ώρα που θα κάνεις να διασχίσεις το κέντρο της Αθήνας. Πόσοι θα κάτσουν στο τραπέζι για οχτώ που έχεις κλείσει και πόσοι είχαν πει ότι θα έρθουν. Πόσα ζευγάρια μπότες χρειάζεται μια μέση γυναίκα ηλικίας 20 με 30. Οι βρισίες που θα ξεστομίσει ένας φίλαθλος κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Και άλλοι πολλοί.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Η πρώτη παρατήρηση των παράξενων ιδιοτήτων της άλγεβρας Α που διέπει τους αριθμούς έγινε από τον πρωτοπόρο μαθηματικό <span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span>, τότε στο Ινστιτούτο Άχρηστων Μαθηματικών και Κβαντικής Κηπουρικής. Αντλώντας το πρωτογενές υλικό του από τις πρωτόλυειες παρατηρήσεις του <span style="" lang="EN-US">Dr</span>. Μέρφυ, ο <span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span><span lang="EN-US"> </span>απέδειξε ότι οι μαθηματικές πράξεις δεν παρουσιάζουν ομοιότητα με αυτές των φυσικών αριθμών. Χαρακτηριστικό είνα ότι δεν νοείται αφαίρεση και διαίρεση στο σύνολο των αριθμών Α. Με τα περίφημα θεωρήματα Διατάραξης Προσωπικότητας, ο <span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span><span lang="EN-US"> </span>έδειξε ότι δεν γίνεται για παράδειγμα να αφαιρέσεις την ώρα εύρεσης πάρκινγκ από την ώρα άφιξης (χαρακτηριστικά παραδείγμα αυτοαποκλειόμενων αριθμών) για να καταλήξεις σε μια πιθανή ώρα συνάντησης. Ομοίως, η διαίρεση των αντικειμένων προς αγορά με τον αριθμό καταστημάτων που θα επισκεφτεί ένα νεαρό ζευγάρι θα παράξει κάθε φορά νεό αποτέλεσμα, συνήθως έναν υπερβατικό αριθμό. Ειδικά αν χρησιμοποιηθεί ο εκθέτης <span style="" lang="EN-US">E</span><span lang="EN-US"> </span>(<span style="" lang="EN-US">Ermou</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">street</span>) στη συνάρτηση <span style="" lang="EN-US">WIC</span> (<span style="" lang="EN-US">Woman</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">In</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Charge</span>), το αποτέλεσμα απειρίζεται, ταλαντούμενο έντονα στον χώρο των φάσεων.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Από την άλλη μεριά, στην άλγεβρα Α, η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός έχουν μια στατιστική υφή. Το αποτέλεσμα, για παράδειγμα, του πολλαπλασιασμού της αναμενόμενης ώρας διαδρομής με τον συντελεστή αναπόφευκτης καθυστέρησης φίλων στατιστικά αποδεικνύεται ότι οδηγεί σε όλο μεγαλύτερα αποτελέσματα, ώσπου να εγκλωβιστεί σε έναν υποχώρο <span style="" lang="EN-US">Riemann</span><span lang="EN-US"> </span>απείρων διαστάσεων, χωρίς ποτέ όμως να γίνει προβλέψιμο. Ο <span style="" lang="EN-US">Algern</span>-<span style="" lang="EN-US">smith</span>, του Κέντρου Ομφαλοσκόπησης και Ανώμαλων Μαθηματικών Δεδομένων, <span style=""> </span>στη μνημειώδη πραγματεία του <span style="font-style: italic;" lang="EN-US">On modern numbers and their applications</span> εισήγαγε το παραδειγματικό <span style="" lang="EN-US">gedankenexperiment</span> που δείχνει τον χαρακτήρα των πράξεων: Δυο φίλοι, ο Δημήτρης και ο Θάνος, δίνουν ραντεβού στο Κολωνάκι. Με κάθε πιθανό δεδομένο γνωστό, ζητείται η πιθανότητα επιτυχούς έκβασης. Η κλασική θεωρία σχέσεων θα δημιουργήσει μια συνάρτηση υπολογισμού επιτυχίας συνάντησης λαμβάνοντας υπόψη το πόσο καθυστερεί ο καθένας, τί κίνηση έχει και τί μέρα είναι. Στην άλγεβρα Α, όμως,οι αριθμοί αυτοί λαμβάνονται εξαρχής ως άνισοι με τον εαυτο τους, με αποτέλεσμα ο υπολογισμός του αθροίσματος να απαιτεί μια τρίτης τάξης θεωρία διαταραχών, στην οποία οι μερικές παράγωγοι θα επαναολοκληρωθούν,θα επανοριστούν, θα βουτηχτούν σε φρέσκο τζατζικι και θα τηγανιστούν σε ελαφρά φωτιά χρησιμοποιώντας ανοιχτό φούρνο ξύλου. Το αποτέλεσμα θα σερβιριστεί με σως <span style="" lang="EN-US">Panadol</span><span lang="EN-US"> </span>και <span style="" lang="EN-US">Atarax</span>.<br />Ο μαθητής του <span style="" lang="EN-US">Algern</span>-<span style="" lang="EN-US">Smith</span>, <span style="" lang="EN-US">Papadhor</span>, δουλεύοντας για το Πανεπιστήμιο των Νήσων Λαφοντέν, επέκτεινε λίγο αργότερα το αποτέλεσμα για ν άτομα, συνυπολογίζοντας ότι μ από αυτά έχουν μηχανή και ότι κ από αυτά θα πάρουν τα αρχίδια τους ψάχνοντας για να κάτσουν. </p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Οι σημαντικότατες συνέπειες της θεωρίας σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων αναγνωρίστηκε σύντομα. Ο συγγραφές <span style="" lang="EN-US">Douglas</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Adams</span><span lang="EN-US"> </span>νωρίς επέκτεινε το αποτέλεσμα στη λογοτεχνική θεωρία γράφοντας μια τριλογία από πέντε μέρη. Ο Μέρφυ χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα των πρώτων ετών για να μελετήσει την κοινωνική πραγματικότητα, αλλα δυστυχώς πλακώθηκε από μια αδέσποτη δεσμίδα χρημάτων από τις πωλήσεις των αντίστοιχων βιβλίων πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη μελέτη. Η δε εντυπωσιακή αποδοχή του μαθηματικού φορμαλισμού από την πολιτική ηγεσία για την εξήγηση των εκλογικών αποτελεσμάτων- γνωστό και ως φαινόμενο «Πέφτουμε στις δημοσκοπήσεις, αλλά τα πάμε καλά»- οδήγησε σε ένα θλιβερό θρυματισμό την βασική φιλοσοφική και επιστημονική ομάδα, οδηγώντας στη δημιουργία τριών σχολών.</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Η σχολή της Αθήνας, αποτελούμενη από πρώην μαθητές του <span style="" lang="EN-US">Algern</span>-<span style="" lang="EN-US">Smith</span><span lang="EN-US"> </span>και νυν εραστές μοντέλων, θεωρεί την άλγεβρα Α μια στατιστική ανέλιξη των κλασικών μαθηματικών. Έχοντας αναπτύξει τον κατάλληλο μαθηματικό φορμαλισμό, καθώς και δίαιτες για να διατηρούν τη φόρμα τους, οι συμμετέχοντες στην σχολή της Αθήνας, ορίζουν τη συνάρτηση Ξι, η οποία διέπει τις αλληλεπιδρασεις της πραγματικότητας με την ανθρωπότητα. Αναπόφευκτα, η άλγεβρα Α προκύπτει ως μια γενίκευση της κλασικής έννοιας πιθανότητας σε χώρους όπως τα σινεμά πορνό και τα εστιατόρια.</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Αντίθετα, η σχολή του Μεσολογγίου, βασισμένη στη δουλεία του <span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span><span lang="EN-US"> </span>και έχοντας υπογράψει αποκλειστική συνεργασία με τα πιο γνωστά σουβλατζίδικα καταγγέλει <span style=""> </span>την παραπάνω προσπάθεια ως κομφορμιστική και άτολμη. Τα μαθηματικά μητρών και πατρόν που χρησιμοποιούν καταδυκνείουν την άλγεβρα Α ως ένα θεμελιώδες στοιχείο της μαθηματικής υφής του σύμπαντος. Στα πλαίσια της αρχής της αντισυμπληρωματικότητας, οι Μεσολογγίτες θεωρούν ότι οι αυτοάνισοι αριθμοί αποτελούν τις Πλατωνικές ιδέες των κανονικών αριθμών καθώς και των νούμερων που φοράει κάποιος σε ρούχα. Η σχολή του Μεσολογγίου καταλήγει να θεωρεί τα πάντα εκφάνσεις μια στοιχειώδους υπερμεμβράνης 13,7 διαστάσεων η οποία παλλεται γύρω από ένα γιγαντιαίο προφιτερόλ.</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Η πιο γνωστή αντιπαράθεση μεταξύ των δυο σχολών<span style=""> </span>έγινε στο τρίτο συνέδριο του Λούρου, όπου οι <span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span><span lang="EN-US"> </span>και <span style="" lang="EN-US">Algron</span>-<span style="" lang="EN-US">smith</span><span lang="EN-US"> </span>διαστάυρωσαν τα ξίφη τους, τα σουβλάκια καλαμάκια τους και τα μπρατσάκια τους. Η φορτισμένη ατμόσφαιρα οδήγησε στη διατύπωση του Παραδόξου του Σκύλου της Χρύσας, όπου μαθηματικά αποδείχτηκε ότι ένας σκύλος μπορεί να χορεύει καλύτερα από τον σύζυγο της ιδιοκτήτριάς του, ειδικά αν αυτός γράφει παράξενο <span style="" lang="EN-US">Blog</span>. Η σχολή της Αθήνας ανταπάντησε διατυπωνοντας την Αρχή της Αναντιστοιχίας, όπου φάνηκε ότι η μηχανική μητρών και πατρόν οδηγούσε σε έλλειψη καλλιτεχνικού ταλέντου σε όλους τους φυσικούς κάτω των τριάντα που δεν έχουν πάει στρατό. <span style=""> </span>Οι πιο ένθερμοι οπαδοί χρειάστηκε να χωριστούν από την Πρώτη Αερομεταφερόμενη Μεραρχία Χορευτριών της Κοιλίας, ενώ τα επεισόδια συνεχίστηκαν μέχρι το βράδυ, όταν σαμποτάζ οδήγησε στο να ανοίξουν οι σκηνές και να φάνε τα κουνούπια μερικούς συνέδρους. Η έκβαση συνοψίστηκε στην παρακάτω στιχομυθία</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="" lang="EN-US">Algorn</span>-<span style="" lang="EN-US">smith</span>: ‘Αρνούμε να πιστέψω ότι ο θεός τρώει μπρουσκέτες!’<o:p></o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">Ambulievic</span>: ‘ Σταμάτα να λες στον θεο τί να τρώει!’</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Κάπου εδώ εμφανίστηκε η τρίτη σχολή, η ονομαζόμενη και σχολή του Βοτανικού. Με σύνθημα ‘Όχι μόνο τρώει , αλλά πίνει και σόδα’, η σχολή θεμελιώθηκε γύρω από τις υπερβατικές διδασκαλίες του <span style="" lang="EN-US">Papadhor</span>, του οποίου<span style=""> </span>η ενασχόληση με Ανατολίτικες τεχνικές σεξ τον είχει προικίσει με την απαραίτητη φιλοσοφική παιδεία. Θεωρόντας ως βασικό το πρόβλημα του να έχεις σχέση, η ομάδα που δημιουργήθηκε στο Βοτανικό μελέτησε εξαντλητικά τα συμβεβηκότα των αριθμών Α και τη χρησιμότητά τους στο να βρίσκεις τραπέζια σε όλα τα σκυλάδικα της παραλιακής. Η πρακτικότητα της φιλοσοφικής ερμηνείας της συνάρτησης Ξι και η γενίκευση της μηχανικής μητρών και πατρόν κατέδειξε την ισομέρεια μεταξύ οργασμού και ηλιοβασιλέματος, με αποτέλεσμα η σχολή του Βοτανικού να προσελκύσει το σύνολο σχεδόν των νέων ερευνητών. Ως τα σήμερα, η σχολή του Βοτανικού παραμένει η κυριάρχη τάση στο χώρο των Άχρηστων Μαθηματικών, ειδικά δε λόγω της σύμβασης που επιτρέπει στα μέλη να μπαίνουν τζάμπα στον Πλούταρχο.</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Κάπου εδώ θα σταματήσουμε τη σύντομη περιήγησή μας στον χώρο της άλγεβρας Α. Για παραιτέρω μελέτη, συνιστούμε τα παρακάτω βιβλία:</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p><i style="">Η σαλάτα σεφ και η πραγματικότητα</i>, <span style="" lang="EN-US">C</span>. <span style=""> </span><span style="" lang="EN-US">Ambulievicz</span>, Εκδόσεις Ο Άγιος Σεπούλκιος</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><i style="">Μαθηματικές δομές στη κουζίνα σας</i>, <span style="" lang="EN-US">Algron</span>-<span style="" lang="EN-US">smith</span>, Εκδόσεις Χρυσή τσουκνίδα<o:p></o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><i style="">Ο Θεός και οι 69 σεξουαλικές στάσεις</i>, <span style="" lang="EN-US">Papadhor</span>, Εκδόσεις Φελάτιο </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><i style="">Η κεκκαμένη υφή της μαθηματικής οντολογίας ή πως νίκησα το διάολο</i>, <span style="" lang="EN-US">Than</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Heavies</span>, Εκδόσεις Αργόρυθμος<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-1606706146371164003?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-41660786826437193492008-02-08T10:03:00.000+02:002008-02-08T14:05:01.268+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style="">«Ονειρεύτηκα ότι είμαι μια πεταλούδα, που πετούσε στον ουρανό∙ μετά ξύπνησα. Τώρα αναρωτιέμαι: Είμαι ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκε ότι ήταν μια πεταλούδα ή μια πεταλούδα που ονειρεύεται ότι είναι άνθρωπος;»<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style=""><span style="" lang="EN-US">Chuang</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Tzu</span>, 4^ος αιώνας μ.Χ.</i> </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><br /></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είχα πολύ καιρό να πάω θέατρο. Δεν ξέρω γιατί δεν πηγαίνω συχνότερα, ειλικρινά. Μπα, ψέματα. Ξέρω γιατί. Η καθημερινότητα, η κούραση, άλλες ευκολότερες έξοδοι. Η βαριεστημάρα να ψάξω λίγο παραπάνω. Τα γνωστά.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Ευτυχώς, με κάλεσαν να πάω σε μια παράσταση, με τα πάντα κανονισμένα, την προηγούμενη Τετάρτη. Το μόνο που είχα να κάνω είναι να πω ναι. Παρ’όλ’ αυτά, παραλίγο να μην πάω. Καμιά φορά είμαι για σφαλιάρες.<span style=""> </span>«Κυψέλη; Που θα βρω να παρκάρω... Μεσοβδόμαδα, τώρα, ουφ». Δυο λεπτά να με χαστουκίσω και επανέρχομαι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Πήγα, τελικά. Το έργο ήταν το «Ζελοβ», από την ομάδα <span style="" lang="EN-US">A</span>.<span style="" lang="EN-US">B</span>.<span style="" lang="EN-US">O</span>.<span style="" lang="EN-US">V</span>.<span style="" lang="EN-US">O</span>. Δεν ήξερα γιατί μιλούσε, ούτε την ομάδα που το ανέβαζε. Μες στη μακάρια άγνοια μου, περίμενα καμία πολωνική εποποιία. Πόσο λάθος είχα.<br />Το έργο μιλάει για την αγάπη. Την αγάπη μεταξύ φίλων, συζύγων, οικογενειών. Και το κάνει με μια ανάλαφρη, ημικωμική-ημιτραγική ματιά. Μια σειρά από σπονδυλωτές ιστορίες, εύστοχες και παιγμένες με τόσο κέφι. Μην περιμένετε αναλύσεις στα άδυτα του ανθρωπίνου ψυχισμού <span style="" lang="EN-US">a</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">la</span><span lang="EN-US"> </span>Ντοστογιέφσκυ. Να περιμένετε όμως ουσιαστικές αναπαραστάσεις και καίρια ερωτήματα. Απλό σενάριο και νευρώδη σκηνοθεσία.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Οι ηθοποιοί τώρα. Εφτά νέα παιδιά που και παίζουν και τραγουδούν και χορεύουν. Δεν εννοώ κουνιούνται με το ρυθμό, εννοώ χορεύουν. Ναι, ούτε εγώ το ήξερα ότι γίνεται να μπορείς να κάνεις και τα τρία. Η εμπειρία στους τηλεαστέρες με είχε πείσει ότι ή καυλωτικός ζεν πρεμιέ παύλα μοντέλο θα είσαι ή θα παίζεις καλά ή θα χορεύεις. Απ’ ότι φαίνεται έκανα λάθος. Παίζουν με κέφι, παίζουν με ένταση, παίζουν και το διασκεδάζουν. Παίζουν με το κοινό και με τη ζωή στην Αθήνα.<span style="" lang="EN-US"><o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span>Ο χώρος; Τραγικός. Άμεσος, ναι. Λιτός, ναι. Αρπαχτή; Σίγουρα. Μια αποθήκη ταράτσας που την κάναν θέατρο. Αλλά δεν πειράζει, το έργο το βλέπεις και το ευχαριστιέσαι. Το μόνο που μου την έσπασε είναι ότι βγαίνοντας μας λέγαν «Σςςς, έχει άλλη παράσταση κάτω.» Αλήθεια; Να μην κάνατε αρπαχτές, τότε. Αν δεν μπορώ να συζητήσω αυτό που είδα βγαίνοντας δεν είμαι σε θέατρο είμαι σε διασκεδαστήριο.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Εν’ ολίγης: Δείτε το. Αξίζει το σενάριο, αξίζουν οι ερμηνείες, αξίζει η επιβράβευση στα παιδιά. Και έχει και δυο τρία πάρκινγκ εκεί κοντά. <span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-4166078682643719349?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-72083197583366406282008-02-05T13:47:00.002+02:002009-05-03T15:40:42.364+03:00<p><i style=""><span lang="EN-GB" style="color:black;">"I've seen things you wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die."</span></i></p><p><i style=""><span style="" lang="EN-GB"><span style="color:black;">Blade Runner</span></span></i><span style="" lang="EN-GB"> <o:p></o:p></span></p> <p><i style=""><span lang="EN-GB" style="color:black;">"’A planet doesn't explode of itself’' said dryly The Martian Astronomer, gazing off into the air ‘That they were able to do it is proof that highly Intelligent beings must have been living there.’</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-GB"> "</span></i></p><p><i style=""><span style="" lang="EN-GB"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-GB"><span style="color:black;">Earth,</span></span></i><i style=""><span style="" lang="EN-GB"><span style="color:black;"> John Hall Wheelcock</span> <span style="color:black;"><o:p></o:p></span></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span><br />Έχω μια συνάδελφο στο Πανεπιστήμιο, ας την πούμε Ιωάννα. Η Ιωάννα κάνει διδακτορικό στην επιστημονική φαντασία και τη διδακτική της αξιοποίησή. Πολύ συχνά, όταν την συναντάω, την ρωτάω με το βλέμμα του χοντρού που κάνει δίαιτα –πιστέψτε με, γνωρίζω- και μαθαίνει για ένα καινούργιο εστιατόριο:<span style=""> </span>«Λοιπόν πώς πάει το διδακτορικό;»</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η Ιωάννα μου απαντά πάντα, με την υπομονή που μόνο μια πεπειραμένη δασκάλα μπορεί να επικαλεστεί. Και το νήμα της συζήτησης πάει στο μεταμοντέρνο και τις σπουδές επιστήμης, τον Άρθουρ Κλαρκ και την μαρξιστική κριτική.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Δεν το κρύβω πως μου αρέσει η επιστημονική φαντασία, ως είδος. Με συναρπάζει γιατί θίγει τα πιο σημαντικά ερωτήματα. Τί σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Πότε χάνεις το δικαίωμα να αποκαλείσαι νοήμων και πότε το κερδίζεις; Τί επιρροή έχει η κοινωνία στην ατομική ζωή και τί ρόλο η τεχνολογία; Τί θα συνέβαινε αν τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας τα υψώναμε στη νιοστή; Αν τα αλλάζαμε τελείως;<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Φυσικά, υπάρχει πολλά μέτρια βιβλία στο χώρο, πολλά απαράδεκτα. Αλλά έχουν και αυτά την χάρη τους. Ειδικά για μένα, που η φυσική είναι η αγάπη μου από την πρώτη γυμνασίου, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις τον ρόλο της επιστήμης<span style=""> </span>στο εσωτερικό της <span style=""></span>επιστημονικής φαντασίας. Η επιστημονική φαντασία είναι ο τρόπος που η κοινωνία περιγράφει το τζίνι που βγήκε όταν τρίψαμε το λυχνάρι. Είναι επίσης ο τρόπος να εκφράσουν οι επιστήμονες την ευχή τους για τον κοινωνικό τους ρόλο. Από τα πρώτα βήματα του Ιούλιου Βερν στους επιστήμονες συγγραφείς Άρθουρ Κλαρκ και Ισαάκ Ασίμοφ, στην τεχνολογική ουτοπία των επαγγελματιών συγγραφέων και τη μεταμοντέρνα δυστοπία των σύγχρονων διηγημάτων: Η επιστημονική φαντασία κρατά ένα καθρέφτη, θολό και φθαρμένο, στο συλλογικό μας επιστημονικό ασυνείδητο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p><br />Δεν είναι συγκλονιστικό ότι στα πρώτα βήματα, οι επιστήμονες-συγγραφείς έβαζαν στα βιβλία τους τους επιστήμονες σε ρόλο αστυνομικών και διοικητών; Που οραματίζονται ένα κόσμο μηχανοκρατούμενο και ουτοπικό; Στη βάση του τραγουδιού αυτού υπάρχει το ρεφρέν του Διαφωτισμού. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style="">Εμπιστευτείτε την επιστήμη. Εμπιστευτείτε τους επιστήμονες. Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Αυτοί θα τα διορθώσουν όλα, τη βλακεία, τη ανισότητα, την αδυναμία.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p>Και μετά έρχεται η πυρηνική βόμβα. Ο απάνθρωπος επιστημονισμός των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι επιστήμονες κοιτάζουν τα χέρια τους και ανακαλύπτουν έντρομοι ότι είναι βουτηγμένα στο αίμα. Τα μαθηματικά τους παιχνίδια χρησιμοποιήθηκαν για φόνο. Θυμηθείτε τη φράση του Οππενχάιμερ, του πατέρα της πυρηνικής βόμβας, όταν έμαθε για το Ναγκασάκι: «<span class="body">I </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">have</span> become death, the destroyer of worlds». Και η κοινωνία, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, φοβάται τη σκιά της. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι η εποχή του τρελού επιστήμονα, του α-ηθικού, του ψυχρού και αποστασιοποιημένου. Οι πολεμοχαρείς εξωγήινοι, που ενσάρκωναν το Κακό, σιγά σιγά εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από ανθρώπους. «Η κόλαση είναι ο άλλος». «Εγώ είναι ο άλλος». Άρα; Εγώ είναι η κόλαση. Κοιτάμε στον καθρέφτη και ανακαλύπτουμε ότι δεν χρειαζόμαστε τον Άλλο για να εξαφανιστούμε. Τα καταφέρνουμε και μόνοι μας. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="body"><o:p> </o:p>Κορέα, Βιετνάμ Οι συγγραφείς που γυρνάνε από τις κλειστοφοβικά απέραντες ζούγκλες γράφουν μυθιστορήματα το ίδιο κλειστοφοβικά, το ίδιο ενδοσκοπικά. Από την παράνοια, στην ελπίδα και πίσω. Λουλούδια και όπλα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="body"><o:p> </o:p>Δεκαετία του 80. Ρέιγκαν, Θάτσερ, καπιταλισμός στο έπακρο. Είναι η εποχή των άκρων. Το μοντέρνο πέθανε, ζήτω το μεταμοντέρνο. Και καθώς ο </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Jameson</span><span lang="EN-US"> </span>γράφει πώς το μεταμοντέρνο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παιδί του μοντέρνου με τον καπιταλισμό, ο </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">William</span><span lang="EN-US"> </span></span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Gibson</span><span lang="EN-US"> </span>το δείχνει. </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Neuromancer</span>, </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Count</span><span lang="EN-US"> </span></span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Zero</span>, </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Mona</span><span lang="EN-US"> </span></span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Lisa</span><span lang="EN-US"> </span></span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Overdrive</span>. </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Idoru</span>, </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Virtual</span><span lang="EN-US"> </span></span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Light</span>. Σε αυτά τα βιβλία, ο άνθρωπος δεν υπάρχει σε έναν αντικειμενικό κόσμο. Δεν τον νοιάζει. Είναι μια μικρούλα συνείδηση, περιστοιχισμένη από άλλες απομονωμένες, μικρούλες συνειδήσεις. Παραιτημένος, ξέρει ότι δεν ελέγχει τη μοίρα του, ότι δεν μπορεί να καταλάβει το κόσμο γύρω του. Έχετε χαθεί ποτέ σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, με τον κόσμο όλο γύρω σας, αλλά χωρίς κανείς να μπορεί να βοηθήσει; Επεκτείνετε το συναίσθημα αυτό μέχρι το επέκεινα και θα καταλάβετε. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κτίρια αυτά χαιρετίστηκαν από τους μεταμοντέρνους ως εμβληματικά.<br />Η επιστήμη υπάρχει, είναι πανταχού παρούσα, σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει πια. Καταλαβαίνει το ψάρι το νερό; Το πουλί τον αέρα; Μόνο όταν δεν πετάει. Ομοίως, η επιστήμη δεν είναι πια θέμα συζήτησης, είναι δεδομένο όπως το χώμα και η μοναξιά. Ο επιστήμονας είναι απλώς άλλος ένας ειδικός. Ο </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Gibson</span><span lang="EN-US"> </span>τα γράφει, σε παίρνει από το χέρι και σου δείχνει τη δεκαετία του 80 να κρατά 100 χρόνια. Δεν κρίνει, δεν κατακρίνει. Απλώς περιγράφει. Και εσύ κάνεις ενστικτωδώς δυο βήματα πίσω, μπροστά στο μέλλον που μοιάζει με παρόν.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="body"><o:p> </o:p>Και να ‘μαστε στο 2000. Ο </span><span class="body"><span style="" lang="EN-US">Gibson</span><span lang="EN-US"> </span>δεν γράφει πια επιστημονική φαντασία. Δεν χρειάζεται. Γράφει μυθιστορήματα. Το μέλλον είναι το παρόν. Και οι εξωγήινοι; Εδώ και χρόνια, είναι οι καταπιεσμένοι από τους ανθρώπους, οι απλώς διαφορετικοί, οι ακατανόητοι. Οι ανόμοιοι όμοιοί μας. Είναι το σύμβολο του εγώ που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του∙ ο φανταστικός φίλος της παιδικής ηλικίας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="body"><o:p> </o:p></span>Θέλετε να <span style=""> </span>κολυμπήσετε στο ιστορικό ποτάμι των τελευταίων 30 ετών; Διαβάστε Gibson και μετά Jameson. Αν αντέχετε. <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-7208319758336640628?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-52635435235603281042008-02-03T16:07:00.000+02:002008-02-03T21:23:32.498+02:00<span style="font-style: italic;">"Θέλω Θεο, θέλω ποίηση</span><br /><span style="font-style: italic;"> Θέλω κίνδυνο, θέλω ελευθερία</span><br /><span style="font-style: italic;"> Θέλω καλοσύνη, θέλω αμαρτία"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Άλντους Χαξλεϊ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ευχαριστώ. Ευχαριστώ για όλες τις φορές που βγήκα με φίλους και γέλασα. Ευχαριστώ για τα τραγούδια που έπαιζα στην κιθάρα και ένιωθα την ψυχή μου να δονείται. Ευχαριστώ για όλους τους άγνωστους που μου χαμογέλασαν στο δρόμο. Ευχαριστώ για τα καλοκαίρια που πέρασα διαβάζοντας ένα βιβλίο δίπλα στη θάλασσα. Ευχαριστώ για τις συζητήσεις στις οποίες διαφώνησα αλλά είχα άδικο. Ευχαριστώ για τους ανθρώπους που μου έμαθαν κάτι, ό,τι και να ήταν αυτό. Ευχαριστώ για τα ποιήματα που πέρασαν σαν κομήτες και άφησαν την τροχιά τους στον ουρανό μέσα μου. Ευχαριστώ για τα πρωινά που ξύπνησα με την σύντροφό μου δίπλα μου και ήπια καφέ μαζί της. Ευχαριστώ για εκείνο το βράδυ που είδα τον ήλιο να βγαίνει πάνω από τη Σαχάρα και να βάφει τον ορίζοντα κόκκινο . Ευχαριστώ για τα βιβλία που με έκαναν να σκέφτομαι για μέρες. Ευχαριστώ για όλα τα βράδια που πέρασα ξαπλωμένος να κοιτάω τα αστέρια. Ευχαριστώ για τα γεμάτα τέχνη τραπέζια και τα περίπλοκα ποτά που γεύτηκα. Ευχαριστώ για τις μαζώξεις που τραγούδησα και χόρεψα μέχρι το πρωί. Ευχαριστώ για όλα όσα είμαι, καλά , κακά και ανεξιχνίαστα, και για όλα όσα θα περάσουν το κάστρο του μυαλού μου.<br /><br />Ευχαριστώ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-5263543523560328104?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-2593221283115570852008-01-29T18:48:00.000+02:002008-01-29T22:10:47.389+02:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >"<span style="font-size:100%;">Στον άλλον, στον Μπόρχες, συμβαίνουν όλα. Εγώ, περπατώ στο Μπουένος Άιρες και σταματώ, ίσως πια μηχανικά, για να κοιτάξω την κάμαρα μιας εισόδου και την καγκελόπορτα</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ νέα του Μπόρχες λαβαίνω με το ταχυδρομείο και βλέπω το όνομα του σε μια τρανδρία καθηγητών ή σε ένα βιογραφικό λεξικό. Εμένα μ' αρέσουν οι κλεψύδρες, οι χάρτες, η τυπογραφία του 18ου αιώνα, η γεύση του καφέ και η πεζογραφία του Στήβενσον</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ ο άλλος, μοιράζεται μαζί μου αυτές τις προτιμήσεις, αλλά με ένα τρόπο ματαιόδοξο που τις μετατρέπει σε σε καμώματα θεατρίνου. θα 'ταν υπερβολικό να πω ότι οι σχέσεις μας είναι εχθρικές</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ εγώ ζω, εγώ αφήνομαι να ζω, μόνο και μόνο για να μπορεί ο Μπόρχες να υφαίνει τη λογοτεχνία του, κι αυτή η λογοτεχνία με δικαίωνει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ ότι έχει γράψει μερικές αξιοσημείωτες σελίδες, αλλά αυτές οι σελίδες δεν μπορούν να με σώσουν, ίσως γιατί το καλό δεν ανήκει πια σε κανέναν, ούτε καν στον άλλον, αλλά στη γλώσσα ή τη παράδοση. Κατά τα άλλα, εγώ είμαι καταδικασμένος να χαθώ, να χαθώ για πάντα, και μόνο κάποια στιγμή μου μπορεί να επιβιώσει στον άλλον. Λίγο λίγο, του τα παραχωρώ όλα, κι ας ξέρω τη διεστραμμένη συνήθειά του να παραποιεί και να υπερβάλλει. Ο Σπινόζα κατάλαβε πως όλα τα πράγματα θέλουν να παραμείνουν αυτό που είναι</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ η πέτρα, πέτρα, και η τίγρη, τίγρη. Εγώ, θα παραμείνω Μπόρχες</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ όχι ο εαυτός μου (αν υποτεθεί ότι είμαι κάποιος), αν και αναγνωρίζω τον εαυτό μου λιγότερο στα βιβλία του απ' όσο στα βιβλία πολών άλλων ή στο γραντζούνισμα μιας κιθάρας. Πριν κάποια χρόνια, προσπάθησα να απελευθερωθώ απ' αυτόν, και πέρασα στις μυθολογίες των προαστίων στα παιχνίδια με το χρόνο και το άπειρο</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;">∙ αυτά τα παιχνίδια, όμως, τώρα πια ανήκουν στο Μπόρχες, και θα χρειαστεί να επινοήσω άλλα.</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;"><span> Έτσι, όλη μου η ζωή είναι μια φυγή, κι όλα τα χάνω κι όλα ανήκουν στη λήθη- ή σ' αυτόν.</span></span></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" ><br /></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;"><span>Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας γράφει αυτή τη σελίδα."</span></span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=""><span style="font-family:arial;"><span style="font-style: italic;">Ο Μπόρχες κι εγώ, Χ. Λ. Μπόρχες<br /><br /><br /></span></span></span><div style="text-align: justify;"><span style=""><span style="font-family:arial;">Είνα</span></span><span style=""><span style="font-family:arial;">ι πάντα συγκινητικό όταν κάποιος ακολουθεί μια μοναχική, προδιαγεγραμμένη πορεία προς το θάνατο. Δεν είναι εύκολο για κανέναν και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο βαθιά ανθρώπινο. Τον κ. Παρασκευαϊδη δεν τον ήξερα. Πολλοι λίγοι τον ήξεραν, αλλά έχω ακούσει ότι ήταν ένας γελαστός, συμπαθητικός άνθρωπος. Προσωπικά, εκτίμησα την αξιοπρέπεια του και την καρτερία του μπροστά στο αναπόφευκτο.</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=""><span style="font-family:arial;">Τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, από την άλλη, τον παρακολουθούσα χρόνια τώρα. Λαοπρόβλητος, δημοφιλής, πολιτικά ενεργός, διχαστικός. Πολέμιος του Διαφωτισμού και του χωρισμού εκκλησίας-κράτους, υπερασπιστής μια φανταστικής ιστορικής εικόνας για την εκκλησία, οργίλος. Αυτόκλητος υπερασπιστής των ελληνικών αξιών, όπως αυτός τις έκρινε και μεγάλος μάστορας του επικοινωνιακού παιχνιδιού. Πνευματικό τέκνο του πιο συντηρητικού - με την αρνητική έννοια του όρου- μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος.</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=""><span style="font-family:arial;">Καλό σας ταξίδι, λοιπόν, παμμακάριστε Χριστόδουλε. Μακάρι να είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει. Δυστυχώς, εγώ θα σας θυμάμαι από τις παρακάτω φράσεις.</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style=""><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Εσείς εδώ και χιλιάδες άλλοι είσθε οι γνήσιοι Έλληνες πατριώτες, όχι απλώς αιθεροβάμονες του παρελθόντος. Υπάρχουν όμως κάποιοι γραικύλοι που θέλουν τη συρρίκνωση της Εκκλησίας, γιατί ξέρουν ότι το έθνος οφείλει την επιβίωση του σε αυτήν"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >27/5/1998</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Είναι ευκαιρία σήμερα, γιατί τη φωνή μας την καταγράφουν οι ουρανοί, να ξαναπούμε προς πάσα κατεύθυνση, και προς την πολιτισμένη Δύση και προς τη βάρβαρη Ανατολή. Να πούμε και πάλι πώς είμαστε διατεθημένοι να επαναλάβουμε το "Μολών Λαβέ" και να διατρανώσουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν είναι εύκολος ο τράχηλος του Έλληνα."</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >15/8/1998 Παναγία Σουμελά</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Αυτό είναι μάθημα θρησκευτικών ή είναι μάθημα όπως το ονειρεύονται οι ευρωπαϊστές, αυτοί που τους έχουν ονομάσει ευρωλιγούρηδες"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >3/9/1999 Θεολογικό συνέδριο</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >" Η προσπάθεια γίνεται από ορισμένους διανοούμενους του καιρού μας, οι οποίοι δεν κρυβουν τις προθέσεις τους αυτές, τις έχουν κατ' επανάληψη γράψει και υπάρχουν και τα γραπτά, εντούτοις θα πρέπει οι ίδιοι να ζυγίσουν τις συνέπειες, αν όχι για το μέλλον της πατρίδος μας, τουλάχιστον για το μέλλον της κοινωνίας και για την πολιτική τους παράταξη, δεδομένου ότι ο λαός τιμωρεί και ο λαός αναγνωρίζει να εκτιμά και αναλόγως να συμπεριφέρεται."</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >Για τις ταυτότητες, 29/5/2000 Άγιος Νεκτάριος Αίγινας</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Οι διανοούμενοι τα έχουν ξεπουλήσει όλα. Ορισμένοι οπαδοί του διαφωτισμού και της δήθεν θρησκευτικής άχρωμης κοινωνίας, εν ονόματι όπως λέμε της ελευθερίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιδιώκουν να επιβάλουν ένα στυγνό και απάνθρωπο καθεστώς, πάνω στις συνειδήσεις των πιστών ανθρώπων. Όλη αυτή η κίνησις είναι ύποπτη, δεν είναι απλώς για την τήρηση κάποιων ανθρωίνων δικαιωμάτων"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >14/5/2000, Ραδιόφωνο της Εκκλησίας </span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Δεν μπορούν οι βάρβαροι να έρθουν στην οικογένεια των χριστιανών. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί. Δεν είναι απο κακία. Είναι συνέπεια και πρέπει να την έχουμε για να μην τα χάσουμε όλα εν ονόματι της διπλωματίας."</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >4/12/2003 Αγία Βαρβάρα Πατησίων</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα το πόνημά σας... </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >Το αποσταλέν βιβλίο σας... εντυπωσιάζει τον αναγνώστη με την απλότητα και τη γλαφυρότητα του λόγου, το ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημα και την πηγαία ειλικρίνεια, τη συγκινητική εξιστόρηση και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού. Όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σας... υπήρξατε εκφραστής ξεχωριστών προσώντων και αρετών και γράψατε ιστορία, την οποία ο ιστορικός του μέλλοντος καλείτα να εκτιμήσει και να προσδιορίσει..."</span><span style="font-size:100%;"><br /></span> <span style="font-style: italic;font-size:100%;" >Επιστολή προς τον Στ. Παττακό με αφορμή την αυτοβιογραφία του, 31/5/2001</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >"Όμολογώ ότι δεν ήξερα πως γίνονται βασανιστήρια, πως υπήρξε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Όλα αυτά ήρθαν στο φως μετά. Δεν πειράζει, μπορεί να το ήξερε ο τότε αρχιεπίσκοπος. Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυκτωμένος. Μπορεί γιατί εγώ τότε σπούδαζα."</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >3/2001</span><br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-259322128311557085?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-22562088860157349172008-01-28T10:17:00.000+02:002008-01-28T13:39:45.336+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;"> Once out of nature I shall never take</span><br /><span style="font-style: italic;"> My bodily form from any natural thing,</span><br /><span style="font-style: italic;"> But such a form as Grecian goldsmiths make</span><br /><span style="font-style: italic;"> Of hammered gold and gold enamelling</span><br /><span style="font-style: italic;"> To keep a drowsy Emperor awake;</span><br /><span style="font-style: italic;"> Or set upon a golden bough to sing</span><br /><span style="font-style: italic;"> To lords and ladies of Byzantium</span><br /><span style="font-style: italic;"> Of what is past, or passing, or to come.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">W. Yeats, Sailing to Byzantium</span><br /><br />Ίσως τελικά το bloggιng να μην είναι για μένα. Από τότε που ξεκίνησα, θεωρώ κάτι σαν χρέος μου να παρακολουθώ τι γράφει η υπόλοιπη κοινότητα. Αυτό, δυστυχώς, είναι αυτοκαταστροφικό. Και αυτό γιατί έχω μια παθολογική κατάσταση, διεγνωσμένη από τα πιο έγκυρα κέντρα Αμερικής και Ευρώπης, η οποία ονομάζεται Οχιοχιέχειςαδικισμός. Η ασθένεια συνίσταται στο να πρέπει να απαντήσω σε κάτι που διαφωνώ, αλλίως αρχίζω και παθαίνω τρεμούλες, ιδρώνω και καταλήγω να κοπανίεμαι μόνος μου σε ένα ειδικό δωμάτιο που έχω στο σπίτι, επενδυμένο με μαξιλάρια. Φανταστείτε τώρα τί παθαίνω με όλα τα blogs που υπάρχουν γύρω μας.<br /><br />Την συγκεκριμένη κρίση την προκάλεσε ένα άρθρο σε κάποιο blog, που μιλούσε για τον Τσίπρα, την πορεία του και τη στάση του Συνασπισμού στο θέμα της ιστορίας με τη Ρεπούση. Το άρθρο μιλούσε πολύ απαξιωτικά για τον Τσίπρα, κάτι έλεγε για επαγγελματία γλύφτη χωρίς έργο και μετά περνούσε με ένα λεκτικό σάλτο μορτάλε χαρακτηριστικά ελληνικό στη Ρεπούση και σε μια καταδίκη Συνασπισμού και ΛΑΟΣ μαζί.<br /><br />Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου. Ψηφίζω Συνασπισμό και υποστηρίζω Συνασπισμό. Για όποιον έχει στοιχειωδώς ασχοληθεί με το ζήτημα, αυτό σημαίνει ότι διαφωνώ με τις μισές του ενέργειες, τσακώνομαι χειρότερα με τους άλλους Συνασπισμένους απ' ότι, ας πούμε, με τους ΠΑΣΟΚους και ότι έχω τουλάχιστον τρεις απόψεις για κάθε ζήτημα. Αυτό σημαίνει να ψηφίζεις Συνασπισμό.<br /><br />Τώρα τον Τσίπρα δεν τον ξέρω. Τον θεωρώ άτυχο γιατί όντως είναι νέος για να σηκώσει το βάρος της ευθύνης. Ελπίζω να τα καταφέρει. Με τον δε Αλαβάνο διαφωνούσα εντονότατα σε πολλά ζητήματα. Αλλά αυτού του είδους η κριτική με κάνει έξαλλο, κυρίως γιατί τη ακούω συχνά. "Ποιό είναι το έργο του;" "Τί έχει κάνει;" "Τι προτείνει ο Συνασπισμός;"<br /><br />Δεν με πειράζει ο άλλος να διαφωνεί. Τρελαίνομαι όμως όταν περνάει την άγνοιά του για άποψη. Ποιος υποψήφιος δήμαρχος κάθισε μέχρι το τέλος στη θητεία του στο Δημοτικό Συμβούλιο; Η Ντοράκλα μήπως; Ο Αβραμό; Ποιος; Ποιος έκανε προτάσεις για το Πεδίο του Άρεως, για τις προσφυγικές πολυκατοικίες, για το γήπεδο του Παναθηναϊκού; Αν δεν τις ξέρετε και δεν τις έχετα ψάξει, δεν σας φταίει ο Τσίπρας. Αναρωτηθείτε γιατί τον Γεωργιάδη τον έχετε πρώτη μούρη θεωρείο σε κάθε συζήτηση, ενώ άλλα κόματα δεν ακούγονται καθόλου. Ίσως το να τα φτιάξει ο Τσίπρας με κανά μοντέλο θα ήταν μια κάποια λύση. Κρίμα που δεν κάνει πια εκπομπή ο Θέμος.<br /><br />Κάπως έτσι ήταν και στις εκλογές, θυμάμαι. "Καλός ο Συνασπισμός αλλά δεν κάνει τίποτα". Καλά ρε παιδιά, όταν έτρωγε όλη την παπάρα για το δημόσιο πανεπιστήμιο, για το Ελληνικό, για τα Εξάρχεια εσείς που ήσασταν; Όταν έλεγε ο Σπηλιωτόπουλος ότι πίσω από τις πυρκαγιές βρίσκονται πυρήνες των Εξαρχείων, που ήσασταν; Πέστε μου ότι διαφωνείτε, μη μου λέτε ότι δεν κάνει τίποτα. Ειδικά αν ψηφίζετε ΠΑΣΟΚ.<br /><br />Και ας έρθουμε στο τελευταίο σκέλος του προσωπικού παραληρήματος αυτού, το βιβλίο Ιστορίας της Ρεπούση. Είχε ενδιαφέρον να δούμε πόσοι από αυτούς που το έκριναν το είχαν όντως κοιτάξει. Ο Στάθης, άντε και δυο άλλοι; Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ήταν ένα βιβλίο με ελαττώματα και παραλείψεις <span style="font-weight: bold;">αλλά πάρα πολύ αξιόλογο κατά τα άλλα</span>. Άλλωστε, αυτό είπε και η Ακαδημία Αθηνών.<br /><br />(Παρεπιπτόντως ο θεσμός αυτός έχει μέσο όρο ηλικίας τα 1200 χρόνια. Λειτουργεί περίπου ως πάρκινγκ ομότιμων καθηγητών. Αλλά τί να κάνεις, στην Ελλάδα η ηλικία είναι σημάδι αξίας. Κλείνει η παρένθεση)<br /><br />Που όμως να ιδρώσει η περήφανη ελληνική λεβεντία. Πέσαν πάνω στο βιβλίο να το κάψουν. "Συνωστισμός; Α πα πα πα πα". Άσχετο αν η φράση αυτή υπάρχει ακριβώς η ίδια στα πιο έγκυρα βιβλία Ιστορίας. Δε με πιστεύετε; Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας, Richard Clogg, 2η έκδοση, ΠΕΚ. Ανοίξτε το και δείτε.<br /><br />Και φυσικά η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο. Διαφορά ιστορίας και ιστοριογραφίας; Η χρήση των ιστορικών πηγών; Η έννοια της παράδοσης και του έθνους στη σύγχρονη ιστορική σκέψη; Άχρηστα όλα. Αλήθεια είναι ότι μάθαμε στο σχολείο και ότι λένε τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη ή των περιηγητών της εποχής. Και φυσικά η Ρεπούση είναι όργανο των αμερικάνων, δάκτυλος αντεθνικός με σκοπό να καταστρέψει τον ελληνικό τρόπο ζωής και άλλα τέτοια ωραία, που θα ήταν αστεία αν δεν ήταν τραγικά.<br /><br />Και το μικρό αυτό δράμα καταλήγει ως εξής: Τι να πει και ο Τσιπράκος, όταν υπερασπίζεται τέτοια κουμάσια; Ο γλύφτης; Εγώ είμαι Πόντιος/ Αρμένιος/ Βησιγότθος και απαιτώ τα βιλία της ιστορίας στο σχολείο να στάζουν από αίμα, γιατί έχουμε Δίκιο!<br /><br />Και έτσι γίνεται ο διάλογος στην Ελλάδα. Όλοι ξέρουν ιστορία, πολιτική και φιλοσοφία και όλοι έχουν άποψη επί παντός του επιστητού, συνήθως βασισμένοι στο τι τους είπαν οι καθηγητές τους πριν κάποιες δεκαετίες στο Γυμνάσιο, όταν κοιτάγαν πώς να κάνουν κοπάνα. Τα πράγματα γίνονται σοβαρά όταν βλεπεις φοιτητές να μυρηκάζουν στο Πανεπιστήμιο απόψεις που διάβασαν στις εφημερίδες <span style="font-weight: bold;">για πράγματα που σπουδάζουν</span>.<br /><br />Ειλικρινά. Δεν πάει πιο κάτω.<br /><br />Τελείωσα τώρα γιατρε. Να βγώ απ' το δωμάτιο;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-2256208886015734917?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-36490380558555403972008-01-26T12:36:00.001+02:002008-01-28T13:50:56.909+02:00"I leave my barbaric yalp over the rooftops of the world"<br /><br /><span style="font-style: italic;">W. Whitman<span style="font-style: italic;"><br /></span></span><br /><div style="text-align: justify;">Ας μιλήσουμε λίγο για τα blogs και τις ιστοσελίδες εδώ δίπλα. Ελπίζω κάποτε να είναι τόσα πολλά, ώστε αυτό εδώ που γράφω τώρα να είναι παρωχημένο. Μέχρι τότε όμως...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Paraxenos elkistis</span>: Ένα blog που το έχει ένας καλός συγγραφέας, καλύτερος blogger και άριστος φίλος. Πιστεύω ότι είναι από τα ωραιότερα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, εντός , εκτός και επί τα αυτά . Το Λογοτεχνικό Παιχνίδι που αναρτά είναι μια πράξη δημιουργικής και κοινωνικής ευφυίας. Αν δεν με πιστεύετε, πηγαίνετε να δείτε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Archidiamedia</span>: Από τα πρώτα blogs στην Ελλάδα. Πασίγνωστο και αξίζει τη φήμη του στο έπακρο. Αν δεν το ξέρετε, μάλλον η φυλή σας δεν έχει ακόμα ανακαλύψει τη φωτιά και κάθε πρωί διώχνετε τα αυγά των βελοσιραπτόρων από την είσοδο της σπηλιάς που μένετε για να πάτε για κυνήγι.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Rosenred</span>: Blog από ένα φίλο. Καθημερινότητα, απόψεις και μάνγκα! Μπορείτε να αντισταθείτε;<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Graecum est, non legitur</span>: Κι άλλο blog φίλου που το περίμενα με αγωνία. Ακατέργαστο ακόμα, αλλά με ισχυρή αύρα. Περιμένω πολλά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ελληνικό whisky forum</span>: Μια παρέα ανθρώπων που τους αρέσει το malt whisky και τρελαίνονται από το γεγονός ότι στην Ελλάδα είμαστε δεύτεροι στην κατανάλωση whisky στην Ευρώπη χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το αντικείμενο ως λαος. Και ξεχάστε αυτά τα σνομπιστικά των δοκιμαστών κρασιών. Αρκεί να πούμε ότι η ομάδα ακούει κυρίως ροκ. Έχει και wiki για απορίες.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Badastronomy</span>: Η σελίδα ενός αστρονόμου, άθεου και σκεπτικιστή, που του αρέσει να γράφει για διάφορα αστρονομικά νέα και να τα βάζει με τα μέντιουμ, τους δημιουργηστές και όλη αυτή την κομπανία. Πλάκα έχει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Fark</span>: Μια συλλογή από όλα τα κουλά και παράξενα που κάνουν οι ανθρωποι. Το site θα μπορύσε να λέγεται "Το πέος του θαλάσσιου ελέφαντα". Από εκεί μου ήρθε η ιδέα, να πω την αλήθεια. Επίσης πασίγνωστο και λίγο αμερικανιά , αλλά μου αρέσει. Προσοχή, κίνδυνος ανάπτυξης μισανθρωπικών τάσεων.<br /></div><br />Καλά είναι για αρχή. Βλέπουμε για παρακάτω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3649038055855540397?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-39779182467150124862008-01-25T19:28:00.000+02:002008-01-26T15:11:32.888+02:00<div style="text-align: justify;">Η PC (Personal Country) τώρα τελευταία σέρνεται. Δεν ξέρω τί ακριβώς φταίει, ίσως το λειτουργικό, ίσως κανένα πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι ότι την έχω καιρό τώρα, κοντά 25 χρόνια και ότι ήταν από την αρχή δύσχρηστη. Έχω ακούσει για κάτι καινούργια φορητά, τα EU PC, που σου επιτρέπουν να πάς όπου θες, αλλά που να αλλάζεις τώρα...<br /><br />Και μη φανταστείτε ότι είμαι κανένας άσχετος. Το πρόγραμμα UoA (University of Athens) ας πούμε, το τρέχω από το 1996 σε διάφορες version (Pregrad, MEd, PhD). Τώρα τελευταία και αυτό όμως μου κολλάει. Δεν ξέρω, ίσως πάντα να ήταν έτσι και τώρα να το παρατήρησα.<br /><br />Αρχικά σκέφτηκα ότι φταίει το λειτουργικό. Ρε γαμώτο, έχω αλλάξει πέντε τα τελευταία χρόνια (PASOC 85, PASOC 89, Mitsotak light, PASOC 2000 και ένα καινούργιο NewDemoc XP). Σκατά, με όλα σέρνεται. Λένε ότι φταίει ο kernel του λειτουργικού. Τα τρία από αυτά είχαν το ίδιο (SocialCapitalism) αλλά υποτίθεται ότι το τελευταίο έχει νεα αρχιτεκτονική (TrueCapital). Εμένα το ίδιο μου φαίνεται πάντως. Αφήστε που χρήστες μεγάλων mainframe που χρησιμοποιούν kernel Truecapital (Ένας φίλος μου έχει Scotland PC) μου λέει ότι κρασάρουν εύκολα. Για παράδειγμα, αν ανοίξεις ταυτόχρονα τα προγράμματα Life και Work κρεμάει το σύστημα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ ήθελα να βάλω Synaspisminux με σήμα ένα πιγκουινάκι που το λένε Αλέξη, αλλά δεν το βρίσκω πουθενά.<br /><br />Το βασικό πάντως είναι ότι τώρα μόνο να αντιγράφω κανά αρχείο μπορώ και να μπαίνω στο δίκτυο. Αν πάω να τρέξω, ας πούμε, το Dimosio μου βγάζει σφάλμα λάθους, κρεμάει και πετάει το "Bureaucracy routine is not responding". Άντε μετά Ctrl+Alt+Del και reboot για να φορτώσει από την αρχή όλα τα PublicPapers. Αν πάω να παίξω κανά παιχνίδι, ας πούμε το DiaskedasiΤοSavvato 2007 αμέσως μου βγάζει Virus found: AnnitaPania.exe ή χειρότερα MaliciousFunwareDetected:Vandi is trying to use your brain modem. Σας λέω είμαι απελπισμένος.<br /><br />Προσπάθησα να βρώ βοήθεια από την κοινότητα των χρηστών, αλλά ο καθένας λέει τα δικά του και δεν βρίσκω άκρη, αφήστε που μερικοί πήγαν να ψαρέψουν και τους κωδικούς μου. Κάτι patch του στυλ ΜΚΟ και Bloghelp κάτι κάνουν, αλλά σε συγκεκριμένα πρoβλήματα. Άκουσα ότι βγήκε ένα plugin που τρέχει στο TVΤaskbar και σου λέει τι κρασάρει. Lazopoulosnews ή κάτι τέτοιο. Αλλά εγώ δεν τη χρησιμοποιώ τη μπάρα και για μια χαζομάρα να σηκώσω ολόκληρο update; Δε λέει. Σκέφτομαι να ανοίξω το registry με το lawyer utility, αλλά αν χαλάσω κάτι χειρότερα;<br /><br />Τέλος πάντων, να μην σας πρήζω. Θα δώ τι θα κάνω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-3977918246715012486?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6411576928648166658.post-68036088843809241792008-01-24T00:31:00.001+02:002008-01-24T11:05:58.213+02:00<div style="text-align: justify;">Πάντα είχα πρόβλημα με την ερώτηση "Λοιπόν τι κάνεις;". Τα κουτάκια που πρέπει να συμπληρωθούν σε ιστοσελίδες και forum είναι ακόμα χειρότερα. "Για μένα". "Περιγράψτε τον εαυτό σας". Πώς απαντάς σε μια τέτοια ερώτηση; Τα χειρότερα είναι αυτές οι κυλιόμενες λίστες. "Διαλέξτε τον τομέα σας". Εκπαίδευση/Επιστήμη/Κοινωνικές επιστήμες. Δεν μου κάνει τίποτα από αυτά μόνο του. Θέλω και τα τρία. Ωπ δεν γίνεται, διάλεξε.<br /><br />Στην καθημερινότητά μας, η απάντηση κρύβεται πίσω από το επάγγελμα. Αυτό θέλει να μάθει ο άλλος τις περισσότερες φορές. "Είμαι εκπαιδευτικός/ιδιωτικός υπάλληλος/δημόσιος υπάλληλος. Δουλεύω στην παραπαιδεία/στην Εθνική/ στον Ζάρα". Και; Είμαστε αυτό που κάνουμε, λοιπόν; Είμαστε αυτό που μπορούμε να παράξουμε. Η Οικονομετρία στη θέση του θεού.<br /><br />Άλλη προσέγγιση: "Έχω σπουδάσει Φυσική/Θεολογία/Οικονομικά. Έχω κάνει μεταπτυχιακό. Κάνω διδακτορικό. ". Όχι και πολύ καλύτερα. Μάλλον χειρότερα. Είμαστε αυτό που μάθαμε; Το εγώ δεν είναι μια συλλογή από πληροφορίες και ικανότητες. Είναι; Αν ναι, είναι ικανότητα το να παίζεις πιάνο, το να έχεις χιούμορ ή το να έχεις μια αύρα ερωτισμού; Βεβαιώς, βεβαίως, αλλά τα δυο τελευταία μην τα γράψεις στο CV, θα το καταλάβουν στη συνέντευξη. Θυμηθείτε αυτό: Το σύγχρονό απαιτεί να περιδιαβαίνεις ανάμεσα σε πολλαπλές ταυτότητες. Μόνο έτσι γίνεται το πρώι να απολύεις κάποιον και το βράδυ να παίζεις με την κόρη σου στο σπίτι. Αν σκεφτόσουν την κόρη σου την ώρα της απόλυσης, θα διαλυόσουν.<br /><br />'Εγώ είναι ο άλλος". Δε θυμάμαι ποιος Γάλλος φιλόσοφος το είπε. Μάλλον κάποιος υπαρξιστής. Είμαι λοιπόν οι άλλοι γύρω μου; Μακάρι. Έχω φίλους που αγαπώ και εμπιστεύομαι. Έχω ανθρώπους με τους οποίου μπορώ να γελάσω, να τσακωθώ, να συζητήσω. "Ότι αγγίζω γίνεται θεϊκό" λέει ο Whitman. Μάλλον το ανάποδο. Ότι με αγγίζει με εξυψώνει. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό. Εγώ και το είδωλό μου. Εγώ ως συμβολισμός του εαυτού μου στα μάτια των άλλων. Άρα δεν αρκεί αυτό.<br /><br />Τι μένει λοιπόν; Α, ναι. Τα θέλω και τα μπορω. Παίζω κιθάρα. Διαβάζω πολύ. Και σε αυτό το χώρο θα μιλάω, θα αφρίζω, θα γράφω αναμασώντας τα λόγια πιο δυνατών ψυχών. Θα σχολιάζω, θα τραγουδάω παράφωνα και θα θυμάμαι ποιήματα.Θα χτυπιέμαι κάτω για το κόσμο γύρω μου, θα μορφάζω και θα δαγκώνω τα σίδερα. Θα αμπελοφιλοσοφώ και θα καταγγέλω με όλη τη σοβαρότητα ενός πεντάχρονου. "Μαμά τί κάνει αυτός;"<br /><br />Αλλά δεν θα κάνω τίποτα. Όπως κι εσύ. Όπως κι οι περισσότεροι, ευτυχώς όχι όλοι. Κατάλαβες τώρα, υποκριτή αναγνώστη, όμοιε και αδερφέ μου;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6411576928648166658-6803608884380924179?l=hypocritisanagnostis.blogspot.com' alt='' /></div>Hypocrite lecteurhttp://www.blogger.com/profile/03251738744620956602noreply@blogger.com4